Op 4 oktober 2015 was het zover, een mooie bike-clinic op een geweldige locatie met 10 kanjers van Rode Kruis vrijwilligers. Samen met een enthousiast instructeur van Backdraft bike clinics stonden we op de locatie bij de Lage Vuursche voor wat weer een geweldige bike-clinic is geworden. Dit keer werkte het weer enorm mee, een geweldig zonnetje, een lekker temeperatuurtje en eigenlijk maar een plas op de hele route.
De 10 kanjers van deelnemers lieten zich door de enthousiaste en ervaren instructeur de nodige bochten, hellinkjes en remproeven doorsturen. Om vervolgens daarna nog heerlijk een stuk over een leuke route heen te rijden. Iedereen vond het weer instructief en leerzaam, maar je merkt vervolgens wel de verschillen tussen de bikers. Binnenkort volgt nog een videoimpressie van deze bike-clinic.
Zelf belangstelling om mee te doen aan een clinic en je bent vrijwilliger bij het Rode Kruis (of introduce), kijk dan eens op deze pagina. Bij voldoende belangstelling organiseer ik in het voorjaar graag weer een nieuwe clinic. Klik even verder naar het evenement ‘Bike-Clinic (Basis, niveau 1) voor Rode Kruis vrijwilligers’ om je belangstelling kenbaar te maken.
Ik wilde het al langer doen, aan een echte toertocht meedoen. Op 2 oktober was het dan eindelijk zover, ik stap in de ochtend op de trein richting Oss voor de 10e ambtenarentoertocht. Ik twijfelde nog tussen de 30 km als beginner en de 50 km omdat ik toch wel enige ervaring heb op langere afstanden. Na wat verzwarende reisomstandigheden (missend personeel en zo), besloot ik aangekomen in Oss toch maar voor de 50 km te gaan. Toen begon toch een technisch lekker pittig parcours door een van de mooiste gebieden van Nederland. Goed georganiseerd, met een aantal rustpunten onderweg zodat je je bidon kon bijvullen en een bakkie kon doen en uitgezet door ervaren mountainbikers. Een tocht waarbij het vooral nog om de laatste paar kilometers ging 😉 Ik heb er ongeveer 3 uur en 50 minuten over gedaan. Ik heb er een leuke video bij, helaas moet ik nog wat leren over de instellingen en het plaatsen van de video. De video laat helaas de mooiste stukken niet zien, maar geeft wel een indruk.
Het eerste deel bestond uit heel erg veel zand, verdacht veel zand. Een stuk waar ik veel van geleerd heb en vooral leerde wat ik nog moet leren. Ik ging op een afdaling door het zand dan ook gewoon plat op mijn bek (laat ik op dat moment nu net mijn camera uit hebben staan, anders had dat een mooi beeld gegeven). Had ik al gezegd dat het eerste deel uit zand bestond :). Toegegeven, het was wel een mooi gebied om doorheen te biken. Met soms hele mooie en verrassende paden, plekken en technische stukken.
Vervolgens was het tijd voor een kop soep op het eerste rustpunt om daarna het volgende deel aan te pakken. Gelukkig liet ik na het eerste rustpunt het meeste zand achter mij en kreeg ik nog te maken met een veelheid aan andere oppervlaktes, leuke hellinkjes en wat gemene afdalingen. Dat bracht mij op een zeker moment bij het tweede rustpunt. Daar vulde ik mijn bidons bij en besloot toch maar echt voor de 50 km te gaan. Natuurlijk merkte ik de eerste 25 km al wel maar ik kon gewoon verder. Na nog een stukje single-track kwam ik op een wel heel herkenbaar stuk asfalt terecht en merkte dat ik ineens fatsoenlijk tempo kon maken. We moesten namelijk de snelweg over om bij het tweede deel van het parcours te komen. Het was heel even net of ik terug was in New York, inclusief het geluid van de banden op het asfalt en de stukken grind waar we doorheen moesten.
Toen volgde een heel ander parcours, veel meer door het landschap en langs maisvelden. Hele stukken ‘slecht’ wegdek onderweg gehad en genoten van de rust en de natuur. Om uiteindelijk weer terug te komen bij de oversteek over de snelweg en terug naar het eerste deel van het parcours. Toen bleek dat de tocht er nog lang niet opzat, onderweg kwam ik regelmatig de borden met afstanden tegen en eenmaal terug op het eerste deel van het parcours kwamen de borden van 44 km voor de 50 km in zicht. Op mijn klok zag ik dat ik op een redelijke tijd zat, maar had geen rekening gehouden met wat ze toen nog in petto hadden. De daarop volgende 6 kilometer waren echt benenvreters, vervelende hellingen en afdalingen, lastig ondergrond en ik zag regelmatig mensen die moesten afstappen of zelfs aan banden en kettingen moesten werken. Iets wat ik in de 44 km daarvoor nog niet was tegengekomen. Op de 48 km begon ik er toch echt wel doorheen te zitten, maar ik zag de finish al in zicht. Althans, dat dacht ik… ineens was daar het bord ’50km’, maar geen finish in zicht. Sterker nog, het ergste deel van het parcours moest nog komen. Met net verzuurde benen kregen ik met daar nog ineens een pittig stuk te verwerken, de langste hellingen omhoog en de venijnige afdalingen naar beneden. Daar waar bijna het hele parcours droog was, moest ik ineens door nat gras rijden. Na die paar extra kilometers had ik het niet meer, toen eindelijk het einde echt in zicht kwam. Ineens stond ik weer bij de plek waar ik begonnen was. Verzuurde benen en stijve schouders waren mijn deel, maar ik voelde mij oh zo prettig. En die 3 uur en 50 minuten? Die bleken nog niet eens zo slecht te zijn, helemaal niet voor een eerste toertocht van dit niveau. Oss, bedankt!
Vandaag ben ik nog maar eens een rondje gaan fietsen op het nieuwe parcours in de Uithof. Dit keer nam ik mijn actioncam mee en schoot wat leuke beelden van de track. Gelukkig komt er wat opbouw wat meer uitdaging in, maar vandaag bleek wel heel duidelijk wat het nadeel van deze track op deze locatie is. Ik heb heel wat keren op de rem moeten staan voor mens en dier.
Dier zonder baasje is natuurlijk niet erg, zo kwam ik een egel tegen die mijn bike wel heel erg interessant vond en eerst een paar minuten mijn banden heeft lopen besnuffelen voor hij door wilde lopen. Ik vond de kinderen en peuters die op het parcours aan het spelen werden gezet door de ouders wel wat vervelender en die boze eigenaar met de hond die stond te mopperen dat ik daar niet thuishoorde was ook interessant. Een mooi parcours, meteen paar kleine uitdagingen. Oordeel zelf en ga vooral eens zelf fietsen.
De meesten weten intussen wel dat ik mij veel plezier terugdenk aan de Gran Fondo New York 2015 en dat ik van plan ben om in 2017 weer mee te gaan doen. Wat is er dan beter om dichter bij huis te gaan oefenen tijdens een heuze ‘Gran Fondo’ met de nodige hoogtemeters. Ik ben dus eigenlijk al verkocht en ben nu aan het kijken hoe ik mij kan voorbereiden op de GFNY Deutschland op 28 augustus 2016. Ik hoop natuurlijk een groepje bij elkaar te krijgen en er wat leuks van te maken. Met zijn allen op naar Duitsland, een locatie in de buurt vinden en dan om 06:00 aan de start verschijnen om 165 kilometer te gaan fietsen.
Nu is de informatie vers en toch ben ik al aan het zoeken. Hier volgt natuurlijk nog meer over, alles op zijn tijd.
Nog niet eerder ben ik in mijn werkbare leven geconfronteerd met keuzes en rollen die heel erg dicht tegen elkaar beginnen te schuren als in de huidige situatie. Ik heb ooit gekozen om vrijwilliger te worden bij het Rode Kruis. En ondanks dat het een organisatie is die nog heel veel te leren heeft over het werken met vrijwilligers en professionalisering, is die keuze redelijk bewust gemaakt. Nog veel langer ben ik ambtenaar, ook een bewuste keuze geweest en daar ben ik oprecht trots op. Ondanks mijn loopbaan en de daarbij horende keuzes, heb ik altijd redelijk rollen kunnen scheiden. Ik heb zelf van meerdere kanten meegemaakt waarom mensen vluchten en durf wel te zeggen dat ik een redelijk evenwichtige mening heb. Ik ben ook duidelijk in mijn mening over de verhouding vluchteling en migrant, ik vind dat ik dat ook nog behoorlijk rationeel kan onderbouwen. Los daarvan vind ik dat de mens humaan behandeld moet worden, maar kan helderheid en strengheid daar ook best onderdeel van uitmaken.
Toen kwam oktober 2015, een enorme migrantenstroom van een vorm die we nog niet hebben meegemaakt. Dit heeft niets meer te maken met Vluchtelingen die een plek zoeken waar ze veilig zijn en niet bedreigd worden in hun vrijheid. Dit heeft alles te maken dat we als internationale samenleving de problemen in de eerste veilige landen niet kunnen en willen oplossen. Van een wereld die steeds kleiner is geworden en van verwachtingen die voorbij gaan aan een plek waar iemand veilig is en niet bang hoeft te zijn voor zijn vrijheid. Van een vluchteling die ongemerkt ineens ergens migrant is geworden. Ik oordeel niet, ik beschrijf feiten. Feiten zijn belangrijk om de juiste oplossing te vinden, in alle gevallen moeten we de vluchteling, asielzoeker en/of migrant gewoon humaan behandelen. En daar komt het Rode Kruis en de gemeente om de hoek kijken, beiden met hun eigen rol en ik daar middenin.
Ik ben ineens opdrachtgever, netwerker, bruggenbouwer, vrijwilliger, professional en hulpverlener. Ik moet lopende opdrachten in de lucht houden, heb te maken met afspraken en voortgang en ik weet dat mijn opdrachtnemer andere prioriteiten heeft. Ik ben bruggenbouwer tussen organisaties die hulp willen bieden en die hulp vragen. Ik zet mijn netwerk in om vragen opgelost te krijgen. Ik word benaderd om te komen helpen en dan zijn er als hulpverlener ook nog de normale evenementen. En tenslotte worstel ik nog met mijn eigen ervaringen binnen die vrijwilligersorganisatie. Ik merk dat de grenzen van mijn rollen elkaar raken en beginnen te overlappen.
Binnen het Rode Kruis is de status ‘Verenigingskantoor in Bijzondere Omstandigheden’ afgekondigd, waarbij de noodhulp aan vluchtelingen en migranten voorrang krijgt boven alle ander projecten en werkzaamheden. Heel erg lastig als je daar met meer petten inzet en met verschillende belangen worstelt. Ik moet als ambtenaar mijn doelen halen en ik wil begrip hebben voor de status waar het Rode Kruis mee bezig is. Zou ik vrij moeten nemen als ambtenaar en mij als hulpverlener inzetten of kan ik meer betekenen voor hetzelfde doel en dezelfde organisaties als ik op mijn werk bruggen blijf slaan en mensen de juiste kant opzet om zo meer hulpverleners binnen te halen. Gelijktijdig moet ik ook nog rekening houden met onze eigen organisatie en procedures als ik nog een opdracht uit wil zetten bij diezelfde organisatie. En al moet ik straks uitleggen waarom ik niet voor het Rode Kruis ergens heb gestaan of dat ik niet op het werk was. Ik vind het bijzonder moeilijk, maar ik ben overtuigd van mijn keuzes en leer ik daar weer van. Ook al zijn er mensen die daar moeite mee hebben en niet begrijpen wat ik doe – maar die begrepen het daarvoor toch ook al niet.
Op 4 oktober 2015 was het zover, een mooie bike-clinic op een geweldige locatie met 10 kanjers van Rode Kruis vrijwilligers. Samen met een enthousiast instructeur van Backdraft bike clinics stonden we op de locatie bij de Lage Vuursche voor wat weer een geweldige bike-clinic is geworden. Dit keer werkte het weer enorm mee, een geweldig zonnetje, een lekker temeperatuurtje en eigenlijk maar een plas op de hele route.
