Conflicten doen ertoe

Altijd worstel ik al met de waarde van een conflict. Millennia lang werden conflicten gewoon uitgevochten. Dat gebeurde in gesprek aan het kampvuur, zoals in sommige stammen nu nog plaatst heeft. Maar dat gebeurde ook veel bewuster in de vorm van gevechten op leven en dood, als daar aanleiding voor was.

In de middeleeuwen was het conflict nog van dusdanig belang dat er zelfs een onderscheid werd gemaakt tussen het heilige onschendbare van de koning en het feilbare van de mens die koning was (kantarowicz 1957). De koning als instituut mocht niet ter discussie staan, echter kan de mens die koning is wel degelijk ter discussie worden gesteld. Later werd echter steeds meer van het feilbare ondergebracht bij het onfeilbare. Wellicht een grote stap in het vermijden van conflicten?


In de ‘westerse’ cultuur verdween het conflict steeds verder op de achtergrond en na de industriële revolutie lijkt dat proces nog harder te gaan. In plaats van mensen die achter hun standpunten te blijven staan, lijkt het inleven in anderen en het vermijden van het conflict de norm te zijn geworden. Dat voelde bij mij nooit goed, want daarmee kon ik niets met het standpunt van de ander of met het standpunt van mijzelf.

Toen leerde ik Deep Democracy kennen, ontwikkeld in de nadagen van de ‘apartheid’ in Zuid Afrika. Het nodigt uit om je standpunt vast te houden en te zoeken naar de polariteit in standpunten. Door het conflict actief op te zoeken en te zorgen dat alles in dat conflict op tafel komt.

Met het doel om iets te leren van jezelf en van de wereld en juist dan ontstaan nieuwe verbindingen. In jezelf en met de mensen om je heen. Dan kun je kijken hoe je iedereen mee krijgt in de oplossing. En als je die oplossing hebt, ga je eerst actief op zoek naar de tegenstand van die oplossing.

Niet door de consensus op te zoeken los je daarmee een conflict op, maar juist door te zoeken naar een gezamenlijke oplossing. In die gezamenlijke oplossing moet vervolgens alles meegenomen worden. Wanneer iemand zijn bedenkingen ondergeschikt maakt aan de oplossing, is er geen oplossing van het conflict. Want die bedenking is niet van die persoon zelf, maar van de groep. Je mag er vanuit gaan dat die bedenking uit de onderstroom komt en door meer mensen gezien en gevoeld worden. Maar die gezamenlijke oplossing kan alleen als je we ook echt in conflict durven te gaan.

Deep Democracy wil je conflictweerbaar maken, zodat je op een vertrouwde manier dat conflict aan kunt gaan met elkaar. Dat klinkt toch als een radicaal andere benadering van omgaan met conflicten. Maar ik ben er van overtuigd dat je conflicten alleen kunt oplossen door het conflict aan te gaan en wat er onder water zit bij een conflict voor iedereen aan dat conflict bereikbaar te maken. Het liefst natuurlijk voordat het bijna onoplosbare problemen worden.

Hoe mooi past die benadering bij de andere positief psychologische benaderingen waar ik mij de afgelopen jaren mee bezig heb gehouden. Hoe mooi is het dat je het conflict hiermee kunt waarderen en voorzien van positieve energie. Hoe mooi is het dat je begint te herkennen dat je bij een conflict teruggrijpt op je eigen spelletjes en scripts en dat het verdomd moeilijk is om die ook te waarderen. Want die spelletjes en scripts komen uiteindelijk ook ergens vandaan en hebben je ook wat goeds gebracht.

Ook ik maak fouten, maar ik doe mijn best hier steeds meer en vaker over te praten en te delen. Ondanks al mijn fouten en mijn terugvallen en mijn tekortkomingen, ook die komen ergens vandaan en hebben mij ooit gediend.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

Deze website gebruikt cookies (ook van derden), als u op accepteren klikt accepteert u dit gebruik.

Sluiten