Categorie: Blog

  • Stop de Stopdeoorlogkoorts

    Stop de Stopdeoorlogkoorts

    Ik ken maar weinig mensen die tegen vrede zijn. Dialoog, verbinding en diplomatie zijn belangrijke instrumenten om daar vorm aan te geven. Een rechtvaardige vrede kan alleen in een sterk en ongedeeld Europa, niets doen is daarbij geen optie.

    De manifestatie van morgen (27 september) onder de noemer #stopdeoorlogskoorts zie ik oprecht niet als een keuze voor een rechtvaardige vrede. Eerder als een oproep tot verzoeningspolitiek, zoals we die nog kennen uit de jaren dertig.

    Verzoeningspolitiek heeft in de jaren dertig bijgedragen aan de oorlog in plaats van deze te voorkomen. De oproep van #stopdeoorlogskoorts zal dan ook eerder bijdragen aan oorlog, dan aan rechtvaardige vrede.

    Het is dan ook heel goed om te zien dat steeds meer prominenten zich uitspreken tegen deze koers.

    De nationale vredesbeweging brengt interessante punten naar voren, als het gaat om de huidige koers van het westen. Deze verdienen een zekere plek in de brede maatschappelijke discussie.

    Het is alleen naïef te verwachten dat inzetten op nationalisatie, eenzijdige de-escalatie en verzoening, zullen leiden tot een rechtvaardige vrede en het meebewegen van de agressor.

    Publicatie: facebook

  • Heilige Panteleimon

    Heilige Panteleimon

    Op zondag 20 september werd in de Bonifatiuskerk in Rijswijk Iryna ES en FrankyandCoen Intothebreach geëerd met de Oekraïense onderscheiding van de Orde van de heilige Panteleimon voor hun werk in Oekraïne. Zij weigerden om weg te kijken en hebben zich met hart en ziel ingezet. Over hun werk is veel verteld, maar vandaag vertel ik het verhaal over de reis van de onderscheiding zelf.

    Nadat op 27 juli 2026 bekend werd gemaakt dat de onderscheidingen waren toegekend, begonnen de fysieke onderscheidingen aan hun reis naar Nederland. In tijden van oorlog werkt de post in Oekraïne verbazingwekkend goed, maar voor deze speciale zending lag dat anders. Er kon alleen binnen de landsgrenzen worden geleverd. Er moest dus een andere oplossing worden gevonden — en die werd gevonden: de onderscheidingen sloten aan bij mijn reis.

    Het werd een bewogen reis. Op maandag werden ze verwacht bij een overdracht, maar dat haalden ze niet. Ze waren gebleven in een depot van Nova Poshta – precies het depot dat juist op dat moment door de russen met drones was aangevallen. Het zou een paar dagen duren voor duidelijk werd of de onderscheidingen de aanval hadden overleefd. Meer dan de werkelijkheid te accepteren konden we niet doen; het was een kwestie van het ongemak van het niet weten te verdragen.

    Pas op vrijdag, de dag van mijn vertrek, kwam het bericht dat de onderscheidingen de aanval hadden overleefd. Ze lagen klaar om opgehaald te worden. Met dank aan alle betrokkenen een bijzonder moment. De onderscheidingen werden goed beschermd door een licht beschadigde verpakking, gelukkig kwamen de onderscheidingen onbeschadigd uit de doos. Daarmee waren we nog niet in Nederland aangekomen.

    Het scheelde niet veel of ik had de trein naar Warszawa niet gehaald. Het scheelde zo weinig, dat de app al open stond om de laatste plek in de trein van de dag daarna te reserveren. Dit bleek uiteindelijk niet nodig te zijn. Dat het goed was voor de onderscheidingen, bleek de dag daarna. De trein kwam de dag daarna in het nieuws, omdat hij op 2 kilometer van de grens met een drone was aangevallen.

    Het was dan ook een bijzonder moment toen de onderscheidingen eindelijk aan de voorzitter van Order of St. Panteleimon in the Netherlands – Olga Gershuni kon worden overgedragen. Het werd een reis die een indringend kijkje gaf in de dagelijkse werkelijkheid van de oorlog. Maar bovenal onderstreept deze reis het immense belang van mensen die níét wegkijken, en de enorme waarde van deze onderscheiding. Afgelopen zondag eindigden ze terecht in de handen van de juiste mensen.

    Met bijzondere dank aan iedereen die de uitreiking van deze orde mogelijk heeft gemaakt, zowel in Oekraïne als hier in Nederland.

    Publicatie: LinkedIn en Facebook

  • Treinen en evacuatie

    Treinen en evacuatie

    Sabotage op het spoor, het bijzondere bericht van vandaag. De verdenking valt op binnenlandse terroristen. Daarover valt voor mij niet te discussiëren, deze terroristen behoren de maximale straf te krijgen.

    Hoe opvallend is het dat deze terroristen kiezen voor Prinsjesdag, vlak nadat de russen ervoor kozen om een passagierstrein vlak bij de grens met Oekraïne aan te vallen. Ik zal niet te lang stilstaan bij de gedachte dat ik bijna in diezelfde trein had gezeten.

    Gelukkig is mijn ervaring vooral gebleven bij de evacuatie van een trein die werd gewaarschuwd voor het eventueel naderende gevaar.

    We kregen bij vertrek uit Warszawa al veiligheidsinstructies met de voorbereiding op een eventuele evacuatie. Mijn rugzak had ik grijpklaar opgehangen en mijn papieren had ik constant op zak.

    Op korte afstand van Kyïv was het zover. Vanuit het speciale centrum van de Oekraïense spoorwegen werd het treinpersoneel geïnstrueerd en volgde de simpele mededeling “evacuatie”.

    Gelaten bereiden wij ons voor, terwijl de trein rustig tot stilstand kwam. Nog voordat de trein volledig stil was komen te staan, gingen de deuren open en werd het opstapje klaargezet. In opvallende rust en gelatenheid, hadden we in een paar minuten de trein ook verlaten.

    Toen begon het wachten, tot het moment dat het signaal “einde alarm” werd gegeven en we allemaal weer in konden stappen. Opvallend genoeg kwam ik nog vrijwel volgens planning in Kyïv aan.

    Bij aankomst in Kyïv kwam ik oog in oog met een wagon van de spoorwegen die eerder al door een drone was getroffen.

    Vlak na aankomst in Kyïv ging het luchtalarm weer af en volgde de zware klap van de inslag in het gebouw van de SBOe. Mijn bezoek aan Oekraïne was begonnen.

    Op vrijdag haalde ik ook maar net mijn trein en de rit verliep redelijk soepel. Een overnachting in Berlijn werd door de opgelopen vertraging wel noodzakelijk.

    Toen ik op zondag de gordijnen van mijn hotelkamer aan de rand van de voormalige “totenstreife” opende, bereikte mij het nieuws van de aanval van de russen op de passagierstrein vlak voor de grens in Polen.

    Harder ben ik geschrokken van de terroristische aanslagen van vandaag op de spoorwegen.

    Publicatie: LinkedIn en Facebook

  • Slapen onder de bommen

    Slapen onder de bommen

    In september 2026 was ik weer in Kyïv. In een indrukwekkende tijd, neem ik veel mee. Een klein deel van die indrukken deel ik in losse berichten.

    Slapen onder bommen verwijst naar de gedachte dat je aan alles kunt gewonen en uiteindelijk terug keert naar een soort normaal leven.

    Berichten:

    Op 13 sept 2026 – Dagelijks leven in Oekraïne vertel ik over mijn bezoek aan Kyïv en een paar van de aanleidingen.

    Op 15 sept 2026 – Treinen en evacuatie vertel ik over mijn evacuatie uit de trein op de dag dat we in Nederland te maken krijgen met een terroristische aanslag op de spoorwegen.

    Op 23 sept 2026 – Heilige Panteleimon vertel ik over de reis van de onderscheiding die op 20 september 2026 is uitgereikt aan Franky and Coen into the Breach en Irina Kouchi.

  • Dagelijks leven in Oekraïne

    Dagelijks leven in Oekraïne

    Het dagelijks leven van Oekraïners van dichtbij mogen meemaken. De kracht ervaren van mensen die elke dag moeten leven met de gevolgen van de illegale oorlog die Rusland in 2022 is begonnen. Dat ontmoet ik tijdens mijn huidige reis naar Kyïv. Van mijn oorspronkelijke planning is weinig over gebleven, toch heb ik mijn bezoek door laten gaan. Van die keuze heb ik géén moment spijt gehad. De komende tijd zal ik delen over deze reis en vooral over waarom aandacht voor Oekraïne zo enorm belangrijk blijft.

    Ik heb vooral respect gekregen voor hoe de oorlog een onderdeel is geworden van het dagelijks leven, terwijl die nooit ver is. Een trein die moet worden geëvacueerd, het luchtalarm dat afgaat en het luchtafweergeschut boven de stad. De dagelijkse rookwolken boven de stad en het inslaan van drones en raketten, vrijwel altijd gericht op civiele doelen: gewone huizen, winkels, ziekenhuizen en scholen. Terwijl de mensen op straat bij een alarm de realiteit van het alarm beoordelen en op basis daarvan de keuze maken om door te gaan of toch een schuilkelder op te zoeken. Het leven gaat door, ook in tijden van oorlog.

    Tijdens mijn bezoek aan het THE VETERAN MENTAL HEALTH CENTER OF EXCELLENCE, was er ruimte voor de symbolische overdracht van het resultaat van onze deelname als #4DAAGSE4UA aan de Stichting DE 4DAAGSE. Samen met andere bijzondere partners, werden we de meest recente en indrukwekkende ontwikkelingen in meegenomen.

    De dag daarvoor was ik uitgenodigd voor een bijzondere lezing in herinnering van Semyon Gluzman over oorlog en trauma afgesloten met een bijzonder persoonlijk pianoconcert door Taras Filenko. De hele bijeenkomst stond in het teken van hele bijzondere ontmoetingen en gesprekken, die zeker lange tijd met mij mee zullen gaan.

    Ik kijk er naar uit om de komende tijd hier meer over te delen.

    Publicatie: LinkedIn en Facebook