Altijd worstel ik al met de waarde van een conflict. Millennia lang werden conflicten gewoon uitgevochten. Dat gebeurde in gesprek aan het kampvuur, zoals in sommige stammen nu nog plaatst heeft. Maar dat gebeurde ook veel bewuster in de vorm van gevechten op leven en dood, als daar aanleiding voor was.
In de middeleeuwen was het conflict nog van dusdanig belang dat er zelfs een onderscheid werd gemaakt tussen het heilige onschendbare van de koning en het feilbare van de mens die koning was (kantarowicz 1957). De koning als instituut mocht niet ter discussie staan, echter kan de mens die koning is wel degelijk ter discussie worden gesteld. Later werd echter steeds meer van het feilbare ondergebracht bij het onfeilbare. Wellicht een grote stap in het vermijden van conflicten?
In de ‘westerse’ cultuur verdween het conflict steeds verder op de achtergrond en na de industriële revolutie lijkt dat proces nog harder te gaan. In plaats van mensen die achter hun standpunten te blijven staan, lijkt het inleven in anderen en het vermijden van het conflict de norm te zijn geworden. Dat voelde bij mij nooit goed, want daarmee kon ik niets met het standpunt van de ander of met het standpunt van mijzelf.
Toen leerde ik Deep Democracy kennen, ontwikkeld in de nadagen van de ‘apartheid’ in Zuid Afrika. Het nodigt uit om je standpunt vast te houden en te zoeken naar de polariteit in standpunten. Door het conflict actief op te zoeken en te zorgen dat alles in dat conflict op tafel komt.
Met het doel om iets te leren van jezelf en van de wereld en juist dan ontstaan nieuwe verbindingen. In jezelf en met de mensen om je heen. Dan kun je kijken hoe je iedereen mee krijgt in de oplossing. En als je die oplossing hebt, ga je eerst actief op zoek naar de tegenstand van die oplossing.
Niet door de consensus op te zoeken los je daarmee een conflict op, maar juist door te zoeken naar een gezamenlijke oplossing. In die gezamenlijke oplossing moet vervolgens alles meegenomen worden. Wanneer iemand zijn bedenkingen ondergeschikt maakt aan de oplossing, is er geen oplossing van het conflict. Want die bedenking is niet van die persoon zelf, maar van de groep. Je mag er vanuit gaan dat die bedenking uit de onderstroom komt en door meer mensen gezien en gevoeld worden. Maar die gezamenlijke oplossing kan alleen als je we ook echt in conflict durven te gaan.
Deep Democracy wil je conflictweerbaar maken, zodat je op een vertrouwde manier dat conflict aan kunt gaan met elkaar. Dat klinkt toch als een radicaal andere benadering van omgaan met conflicten. Maar ik ben er van overtuigd dat je conflicten alleen kunt oplossen door het conflict aan te gaan en wat er onder water zit bij een conflict voor iedereen aan dat conflict bereikbaar te maken. Het liefst natuurlijk voordat het bijna onoplosbare problemen worden.
Hoe mooi past die benadering bij de andere positief psychologische benaderingen waar ik mij de afgelopen jaren mee bezig heb gehouden. Hoe mooi is het dat je het conflict hiermee kunt waarderen en voorzien van positieve energie. Hoe mooi is het dat je begint te herkennen dat je bij een conflict teruggrijpt op je eigen spelletjes en scripts en dat het verdomd moeilijk is om die ook te waarderen. Want die spelletjes en scripts komen uiteindelijk ook ergens vandaan en hebben je ook wat goeds gebracht.
Ook ik maak fouten, maar ik doe mijn best hier steeds meer en vaker over te praten en te delen. Ondanks al mijn fouten en mijn terugvallen en mijn tekortkomingen, ook die komen ergens vandaan en hebben mij ooit gediend.
Aan de vooravond van mijn keuze om deze stap te zetten, diende zich een oud verhaal aan die ik heb mogen delen. Over hoe je in situaties terecht kunt komen, die 15 jaar later nog invloed hebben op wat je doet.
Kerst 2020 is zoveel anders dan andere jaren en dat heeft mij doen nadenken over de vraag of dat wel zo is. 2020 is anders, dat kan ik niet ontkennen. De afgelopen tijd was ik nergens welkom, negatief getest maar wel symptomen. Een kuchje opgedaan tijdens een covid-inzet? Wie weet. Veel geslapen en daarom tijd genoeg om stil te staan. Kan niet elke kerst anders zijn? Af en toe is het goed om terug te kijken en stil te staan en het helpt in het verbinden met mijzelf. Onderstaand verhaal speelde inmiddels ruim 15 jaar terug en is zeker aan tijd onderhevig geraakt.
“Kerstavond 2004, ik loop over slecht verlichte straten naar het restaurant waar we kerst met het avondmaal zouden gaan vieren. Met zo’n 80 mensen uit alle hoeken van Europa en Noord-Amerika zouden we kerst gaan vieren op een plek waar het geen kerst zou zijn en waar de sfeer elk moment kon omslaan naar een burgeroorlog. Het was aan het eind van onze eerste dag vol van verkenning en de briefing waarin ons op het hart werd gedrukt onze vluchtroutes te kennen en ons bewust ervan te zijn dat eventuele militaire beveiliging slechts een telefoontje weg was. Ik was net een uurtje door de stad gaan wandelen om zo enigszins ontspannen aan de maaltijd te kunnen aanschuiven. Dat was even nodig, omdat we de hele dag al met argwaan werden nagekeken en soms zelfs werden lastiggevallen.
Ik liep de straat over naar het restaurant en ik zie al een man of vijf bij de deur rondhangen. Met allemaal een beetje hetzelfde type jasje aan en ze konden zo het leger in. Een beetje van het type dat zoveel jaren later ook wel de naam ‘groene mannetjes’ kregen. Ze stelden zich een beetje op een wat intimiderende manier op en een van de mannen begon mij in gebrekkig engels aan te spreken. Diep van binnen moest ik aan de briefing denken en begon om mij heen te kijken naar mogelijkheden om weg te komen. Mijn keel trok een beetje dicht en in mijn hoofd was ik bezig met na te denken over mijn vervolgstappen. Terwijl ik van buiten kalm wist te blijven en met een wat dik aangezet Nederlands accent de mannen aan het uitleggen was dat ik toch echt geen Amerikaan van de CIA was.
Op het moment dat ik mij toch enigszins ongemakkelijk begon te voelen ging de deur van het restaurant open en stapte een koppeltje naar buiten. Als sneeuw voor de zon was het groepje mannen verdwenen en zakte het ongemak voor mij. Nadat ik een hele diepe ademteug binnenhaalde en het koppeltje groette, liep ik het restaurant binnen en kon aan de lange tafel plaatsnemen. Ik was zo ongeveer de laatste die aanschoof en al snel waren we allemaal die mannen vergeten. Een bijzonder avondmaal die het niet te laat maakte, want de volgende dag zou het vroeg dag zijn.
Zo vroeg dag dat het hotel waar we verbleven een extra late nachtploeg had laten invliegen om ons van ons ontbijt te voorzien. Kerst beloofde twee lange en intensieve dagen te worden. Op eerste kerstdag bezochten we alle aannemelijke locaties om te beoordelen waar we heen moesten, hadden we bijzondere ontmoetingen, indrukwekkende momenten en vreemde situatie. 16 uren later hadden we een redelijk beeld van ons werkgebied en de mogelijkheden. Tweede kerstdag was het zover, ons ontbijt was zelfs nog vroeger en de dag nog langer. Ik vergeet nooit meer de grote verscheidenheid aan mensen en locaties, het bezoek aan een huis van bewaring – waar we bij de gevangenen weg werden gehouden. En het bezoek aan een gevangenis, waar we onverwacht ineens tussen de langgestraften en de grootste criminelen rondliepen. Plekken waar we met open armen werden ontvangen en plekken waar gewapende mannen ons elke stap van het bezoek in de gaten hielden. Waar we alles mochten zien en horen zonder beperkingen en waar we een half uur bezig waren om te overtuigen. Waar we met dank aan de chauffeur aan de koffie zaten en ons het nieuws bereikte dat een halve wereld verderop een grote golf ongelofelijk had huisgehouden. Om uiteindelijk 32 uur later het hotelbed weer te mogen zien.De weg terug naar de hoofdstad was een bijzondere ervaring, veel kan ik daar helaas niet over vertellen. Uiteindelijk terug in de hoofdstad, eindigde deze bijzondere ervaring op een plein waar bijna een miljoen mensen bij elkaar stonden om een overwinning te vieren.
Hoeveel anders was het tien jaar later, toen de burgeroorlog uiteindelijk wel uitbrak en op hetzelfde plein bloed vloeide.Meer dan vijftien jaar later realiseer ik mij dat de details veranderd zijn, maar dat ik die kerst nog altijd voel. Dat ik die ervaring nog altijd bij mij draag en dat in een jaar als vandaag ik mij blijf realiseren in wat voor bijzondere wereld wij leven.”
Waarom deze tekst:
Bij aanvang van deze pandemie en het thuiswerken, ben ik begonnen met op mijn werk wekelijks een mail op te stellen die steeds meer de vorm krijg van overwegingen. Ik ben die mail gaan gebruiken als experiment, nieuwe dingen te leren en meer over mijzelf te leren. Dus waarom dit ook niet verder trekken? Ook om voorbij mijn schrijversblok op andere punten te komen en mijn best te doen deze rare tijden beter door te komen.
Erasmus had het goed: “Wat is de wereld trouwens anders dan een groot schouwtoneel, waarin ieder, onder het masker van een ander optreedt en zijn aangenomen rol speelt, totdat de grote Regisseur hem van het toneel laat verdwijnen.”
Wat zijn we goed in zeggen te kunnen communiceren en te verdwijnen achter een masker om een rol te spelen. Als het er vervolgens op neer komt, blijken we het niet te kunnen. Soms zitten we dan nog in zo’n rol dat we niet van het toneel willen verdwijnen en blijven vasthouden. “Ik kan heel goed tegen kritiek, maar alleen op de manier zoals ik het wil ontvangen” is dan wel een hele mooie manier om ernaar te kijken. Ook een andere die ik wel eens hoor: “maar ik heb die andere toch echt dat horen zeggen, natuurlijk hoef ik het dan niet te onderzoeken”. En de mooiste zijn natuurlijk die mensen die zelf niet willen doen wat ze van anderen verwachten. Of gewoon zo’n monoloog met jezelf houden dat de rest van de wereld erin opgaat, soms zelfs tegen lege zalen op een leeg toneel. Denkend dat je eigenlijk met een dialoog bezig bent. “Een gezamenlijke taal is geen gezamenlijke taal” gaat natuurlijk ook hier op.
Iedereen kent ze wel, je komt ze overal tegen. In je vrijwilligerswerk en op de werkvloer. In je directe omgeving en tijdens het forensen. Je verwonderen over de bijbehorende rituelen en systemen, geeft de mogelijkheid om na te denken over je eigen plek op het grote toneel. Welke maskers je oppakt en welke rol je aanneemt. Toneel spelen is niet altijd even makkelijk, tunnelvisie ligt al heel snel op de loer. Lange en lege tunnels, gelegen onder bijzondere plekken zijn gelijk ook een mooie plek om na te denken. Een mooie plek om je te verwonderen over de rituelen die wij hier in hebben ontwikkeld en hoe makkelijk ik er zelf in ook in stap. En om te onderzoeken hoe je juist hier anders naar kunt kijken en je daar je voordelen uit kunt halen.
Laat ik dan vooral ook hier Erasmus niet vergeten: “Nog een niet te versmaden eigenschap van de dwazen: zij zijn de enigen die ronduit de waarheid zeggen.”
Natuurlijk kom je deze overwegingen ook op wereldniveau toepassen, terug naar een van de bijzondere evenementen van de afgelopen dagen. De #Brexit, als je het mij vraagt een van de grootste stommiteit van de Britten ooit. Maar ik ben dan ook een oprecht federalist. Tot zover de objectiviteit van mijn verhaal.
Na drie jaar het grootste toneelstuk in jaren te hebben gevolgd, was het afgelopen vrijdag zover. Om 23:00 lokale tijd was ik erbij, het ‘feestje van Farage’. De Britten ‘verlieten’ de Europese Unie, of beter gezegd gingen de overgangsperiode in. Met meer niet Britten dan Britten op Parliament Square. De speeches die vooral gingen over framing van de grote boze EU en het winnen van de oorlog. En dat de overwinnaars de EU en de rest van de wereld wel zullen laten zien hoe het ook kan. Bizar was het wel om tijdens de speech die zelfs leek te hinten naar de strijd in de tweede wereld oorlog Britse neonazi’s publieke de hitlergroet te zien geven. De sfeer ging dan ook niet echt de goede kant op.
Toch was het bijzonder om te zien dat alles wat we op klein niveau tegen komen, dus op wereldniveau ook bestaat. Een toneel waar een iedere een masker opzet en een rol speelt. Mijn reis heeft mij niet een leeg hoofd opgeleverd, maar nog meer overwegingen om over na te denken.
Blijft over mij ook hierover te blijven verwonderen en de verwondering te laten ondergaan. Mooie ideeën om te blijven onderzoeken.
Ik voel mij soms net de kleine prins, met zijn zoektocht in zijn reis. En als je kijkt naar de tribale benadering, gaan verhalen hierover zelfs al eeuwen terug. Het zijn zulke mooie aanknopingspunten om af en toe bij stil te staan en te weten dat een ieder niet alleen staat in al die overwegingen en verwondering.
Wat zou het bijzonder zijn als we allemaal eens wat vaker stil zouden staan bij deze processen en rituelen. En dat we in plaats van voorbij te gaan aan die gelijkenis en verschillen er eens wat vaker bij stil te staan. Wie weet leren we dan ook verder te kijken dan die maskers en rollen in het grote toneelspel dat het leven heet.
Een poosje terug schreef ik “Wees jezelf en pas je aan“, over een aantal los van elkaar staande zaken die toch in elkaar overliepen. De titel leverde verwarring op en hoewel het niet mijn tekst was, was dat de bedoeling ook. Het was de verwarring waar ik zelf mee rond liep, want ik herkende de paradox van de vraag. De kennelijke tegenstelling tussen de opmerking die ik vaak op kantoor hoor “wees jezelf, maak gebruik van je krachten” en de impliciete opdracht die uit een dergelijk gesprek komt om aan jezelf te gaan werken omdat je jezelf onvoldoende aangepast hebt aan het team. Die tegenstelling heb ik altijd gevoeld en gekend, maar nog niet eerder goed kunnen aanpakken. Lange tijd ben ik met mijn persoonlijke ontwikkeling bezig geweest omdat ik naar het verleden keek en dacht dat ik moest veranderen (want dat was de impliciete toon in de onderstroom bij de opdracht mijzelf te blijven).
Vlak voor kerst kreeg ik de kans mee te doen aan een interne workshop over systeemdenken [wiki]. Op weer een bijzondere locatie, namelijk in de gemeentelijke bioscoop. Het is leuk om te zien dat kennis op hun plek blijf vallen en het toepassen mooie zetten krijgt. Al zit ik voorlopig in mijn plato’s grot moment best lekker. Het begin steeds meer onderdeel van mij te worden in plaats van iets dat heel bijzonder is. Natuurlijk blijf ik elke dag leren en begin ik daar nu helemaal van te genieten. Tijd om voort te gaan.
De kern van “Wees jezelf en pas je aan” was mijn worsteling om alles een plek te geven zonder mijzelf te verliezen in de wens van de ander en dan ook bij mijzelf te blijven. Ik heb daarin een bijzondere vervolgstap gezet en kijk nu al uit naar hoe ik hier verder mee mag gaan.
In Camelot is het feest, het kasteel heeft net zijn missie en visie vastgesteld, het beschermen van Albion door grote ridders te gebruiken en magie daarbij in te zetten. Albion is transparant en natuurlijk erg klantgericht en dat allemaal onder de bezielende leiding van de grote koning Arthur. Dit wordt groots gevierd.
Het managementteam van Camelot is de hei op gegaan en kiest er natuurlijk voor om een verander traject in te zetten. Bepaalde onderdelen van Camelot worden ondergebracht in gecentraliseerde shared-services organisaties. Zo worden natuurlijk de poortwachters, de ridders van de Ronde Tafel en de grote magiërs samengebracht. Zo kunnen ze zo effectief mogelijk worden ingezet en dat vergroot natuurlijk de tevredenheid bij de gebruikers.
Bij het nieuwe poortwachtersloket is een geweldig effectief en nieuw systeem opgezet. Hierdoor zullen de poortwachters effectiever en service gericht ingezet worden. Het poortwachtersloket sluit een service level agreement af met Arthur dat iedereen die aan de poort komt te staan, binnen een uur geholpen zal zijn. Daarvoor heeft het poortwachtersloket na uitgebreide consultatie een proces ingericht: Bij aankomst aan de poort kan de aangekomen reiziger een formulier deponeren in de sleuf naast te ingang. De goedkopere onderdaan die onder de sleuf wacht, heeft zeer effectief de opdracht om enkel het formulier het centrale loket te brengen. Dit loket schrijft natuurlijk meteen een bevestiging uit dat het formulier in behandeling is genomen en de onderdaan brengt deze bevestiging weer terug naar de sleuf in de poort en geef de bevestiging op deze wijze uit.
Het poortwachtersloket bekijkt vervolgens wie ingezet kan worden om de poort te openen. Het doel is om niet de hele dag een dure poortwachter bij de poort te hoeven neerzetten, want dat is natuurlijk niet effectief. Een andere goedkope onderdaan wordt vanuit het poortwachtersloket naar de poortwachter van dienst gestuurd om deze te halen. De onderdaan kan dan vervolgens de bevestiging terugsturen naar het poortwachtersloket dat hij onderweg is.
Na een kwartier komt de poortwachter aan bij de poort en vraagt de reiziger naar zijn doel. Om goed inzicht te krijgen in de doelen van de reiziger en deze beter te kunnen helpen en de service aan te verbeteren, worden deze geregistreerd en moeten naar het poortwachtersloket gebracht worden. Die zorgt dan dat de eventuele vraag naar de tweede lijn verstuurd kan worden. Het managementteam beschrijf dit effectieve en klantvriendelijke proces: “Een reiziger wil aan het hof komen en meld zich aan de poort. Terwijl de poortwachter onderweg is en het doel bekend is, stuurt het poortwachtersloket een bericht naar het rondetafelloket. Die zal dan het verzoek beoordelen en stuurt bericht terug naar het poortwachtersloket. Het poortwachtersloket zorgt dat de poortwachter de uitkomsten van deze beoordeling krijgt en kan dan de reiziger binnenlaten en meteen naar de juiste persoon doorsturen. En natuurlijk moet de reiziger binnen het uur aan het hof staan, althans in 95% van de gevallen. “
Drumnadrochit
Merlijn met een belangrijke taak.
Het is een zonnige dag, Merlijn is met een belangrijke queeste op weg naar Camelot. Vooraf had Merlijn met Lancelot gesproken en Merlijn zou bij aankomst ontvangen worden en direct naar Arthur gebracht worden. De queeste was een belangrijke haastklus. En hoewel het niet volgens protocol was, gaf Lancelot aan dat het wel zou moeten kunnen.
Zoals afgesproken melde Merlijn zich bij de poort, waar hij een formulier moet indienen waarin hij aangeeft dat hij in overleg met Lancelot een dringende afspraak heeft met Arthur. De onderdaan is natuurlijk niet bevoegd zelf beslissingen te nemen en brengt het formulier naar het poortwachtersloket. Daar wordt het formulier beoordeeld en een bevestiging van ontvangst wordt meegestuurd met de bode die hem afgeeft bij Merlijn.
Het poortwachtersloket vindt het verzoek wat
vreemd en gaat overleggen met Morgana, die geeft het poortwachtersloket mee dat
Merlijn met Lancelot moet overleggen. Het poortwachtersloket stuurt bericht
terug naar Merlijn dat hij met Lancelot moet overleggen en sluit het verzoek af
en stuurt daarom maar geen poortwachter.
Het poortwachtersloket was blij, want ze hadden weer een reiziger geholpen en zich gehouden aan het SLA. Bij het managementteam heerst een jubelstemming, want ze hebben een belangrijke magiër zoals Merlijn nu goed geholpen binnen de daarvoor gestelde termijn en volgens de afspraken. Ze konden zich niet anders voorstellen dan dat Merlijn blij moest zijn.
Merlijn en Lancelot
Merlijn staat inmiddels drie kwartier te wachten voor de poort en krijgt het bericht dat hij met Lancelot contact moest opnemen en dat daarmee zijn verzoek was afgesloten. Merlijn neemt gelaten het antwoord in ontvangst en vraagt om Lancelot te spreken. Omdat de onderdaan volgens protocol moet werken, krijgt hij als antwoord een nieuw formulier in handen en krijgt te horen dat hij opnieuw een verzoek moet indienen. Als Merlijn aangeeft dat zijn bezoek belangrijk is, krijgt hij te horen dat hij niet luistert en dat dit juist het proces is om hem zo snel mogelijk te kunnen helpen.
Geheel volgens de afgesproken procedure gaat het formulier weer naar het poortwachtersloket. Omdat het hier om een specifiek verzoek gaat voor een ridder, stuurt het poortwachtersloket dit verzoek naar het rondetafelloket. Die komt tot de conclusie dat Lancelot op jacht is en stuurt het verzoek door naar het magiërsloket met de vraag om Lancelot op te sporen. Dat is natuurlijk wel zo klantvriendelijk, om maar meteen de juiste actie uit te zetten. Het magiërsloket doet zijn werk en bekijkt meteen welke magiërs in staat zijn om Lancelot op te sporen en in de buurt zijn. Het magiërsloket komt tot de conclusie dat er een groot magier in de buurt is die geschikt is voor deze belangrijke taak. Het magiërsloket meldt het rondetafelloket dat ze een magier zullen vragen om Lancelot op te sporen en stellen meteen een bericht op voor deze grote magiër, zodat de reiziger aan de poort zo snel mogelijk geholpen kan worden.
Het poortwachtersloket heeft natuurlijk Merlijn al eerder bericht dat ze de afgesproken termijn van een uur niet gaan halen en dat de afhandeling wat langer gaat duren, dat is natuurlijk wat je doet om klantvriendelijk te zijn en de reiziger geïnformeerd te houden.
Anderhalf uur na het verzoek om Lancelot te spreken gaat eindelijk de poort open en komt er een onderdaan naar buiten. De deur sluit weer achter hem. Op dat moment krijgt Merlijn te horen dat er bericht is vanuit de gleuf naast de poort en meldt de onderdaan die naar buiten is gekomen zich met een bericht voor Merlijn.
Omdat Merlijn al zolang wacht, neemt hij natuurlijk eerste het bericht uit de gleuf aan een leest deze meteen. Hij krijgt te horen dat Lancelot niet op het kasteel is en dat ze meteen hulp hebben ingeschakeld om Lancelot op te sporen en hem zo snel mogelijk naar Camelot te krijgen om dit probleem zo snel mogelijk op te lossen.
Merlijn neemt het bericht aan van de onderdaan die net naar buiten is gekomen en ziet dat dit een belangrijk bericht is van het Magiërsloket, eentje met hoge prioriteit.
Myrddin Emrys,
Voor de poort van het grote Camelot staat een belangrijke reiziger, deze belangrijke reiziger heeft in overleg met met Sir Lancelot du Lac een afspraak staan met Koning Arthur Pendragon. Met oog op de veiligheid van Koning Arthur Pendragon en zijn hofhouding is het nodig om dit te controleren. Sir Lancelot du Lac is helaas niet aanwezig en zijn locatie is ons niet bekend.
Gelet op het kennelijk belang van deze afspraak verzoeken wij u nederig om uw gaven aan te wenden en Sir Lancelot du Lac voor ons op te sporen en het bericht te geven met grote spoed terug te keren naar Camelot.
Wij verzoek u de resultaat van uw actie via de Heraut die wij u hebben verstuurd aan ons terug te koppelen zodat wij dit kunnen melden aan deze belangrijke reiziger.
Met vriendelijke groet,
Het magiërsloket
Merlijn laat van zich horen
Merlijn pakt na het lezen van dit bericht zijn staf en steekt deze in de lucht, de staf begint te stralen en Merlijn begint te prevelen. Het is duidelijk een spreuk, want uit de staf beginnen bliksemstralen te verschijnen. Vanuit hun mooie witte – van ivoor gemaakte – torens kijken mensen vanuit de drie shared-service loketten naar dit unieke schouwspel. Met volle verwachting dat Merlijn meteen Lancelot weet te vinden en dit probleem klantvriendelijk opgelost kan worden. Er staat nu eenmaal een belangrijke klant voor de poort en dit kan al hun problemen in een keer oplossen.
Een grote knal, een lichtflitst en wat rook. De verwachtingen in de toren stijgt, zelfs het managementteam staat al mee te kijken. Langzaam verdwijnt de rook en de mensen in de toren staan vol verbazing te kijken.
En beneden, op het binnenhof zien ze Merlijn met grote stappen het hof oversteken direct naar de ingang van de grote zaal waar Koning Arthur zit en vol ongeloof zien ze dat de poort – de poort waar ze voor verantwoordelijk zijn – is verdwenen.
Wat zou Camelot in 2018 toch veel op mijn werkgever lijken.
