Het was een hele lastige keuze, maar ik heb hem toch moeten maken. Het gaat niet in mei 2016 worden dat ik voor de herkansing opga, ik heb een realistische inschatting gemaakt of ik nu het totaalbedrag voor 2016 nog een keer bij elkaar kan halen. En ik denk dat ik het niet ga halen, dus neem ik liever een jaar extra om in 2017 alsnog mijn doel te halen van 100 mijl fietsen in New York. Tijd voldoende om het bedrag bij elkaar te maken, nog beter te trainen en te zorgen voor een bike die geschikt is voor dit doel.
Natuurlijk ben ik het leuk gaan vinden en pak het biken ook als hobby verder aan. Ik organiseer af en toe bike-clinics, ik fiets regelmatig rondjes en overweeg om ook nog lid te gaan worden van de plaatstelijk club. Zo kan ik mij voor 2017 nog beter gaan voorbereiden, maar het is zeker dat ik de Gran Fondo New York nog een keer ga uitfietsen.
Je mag mij natuurlijk nu al op weg helpen, neem voor sponsoring contact met mij op. Ik heb natuurlijk nog geen pagina aangemaakt op de site van de organisatie. Maar ik zal eventuele sponsors alwel op deze site benoemen (natuurlijk als ze dat willen :)). Als er een grote sponsor opstaat (of de jackpot win) kan ik natuurlijk altijd nog van gedachten veranderen 🙂
Over twee dagen is het zover, dan begint SAIL 2015 met de intocht van alle tall-ships. Als Rode Kruis verlenen we daar de eerste hulp, natuurlijk ook met het bike-team staan we paraat. Na de unieke diensten tijdens de tourstart in Utrecht, toch wel een van de meer bijzondere diensten dit jaar. Ik sta daar komende woensdag en donderdag met een collega paraat, waarbij al onze vaardigheden gebruikt gaan worden. Hopelijk zijn er kansen voor een paar mooie foto’s en anders voor bijzondere verhalen.
Waarom maar twee dagen? Vrijdag en zaterdag sta ik vervolgens ook nog op het vuurwerkfestival in Scheveningen, toch weer een mooi jaarlijk hoogtepunt. Fietsen over de boulevard van Scheveningen, waar we natuurlijk alle aandacht krijgen. Nu maar hopen dat het weer goed blijft 😉 Natuurlijk blijft de strandpost een bijzondere plek om aan EHBO te doen. Niet alleen als gevolg van een unieke locatie, maar ook omdat je vooraf nooit weet wat je te doen krijgt en het daardoor heel erg afwisselend werk blijft.
Soms lopen hobby en werk wel eens door elkaar heen. Terwijl ik op het punt sta mij voor het hoofd te stoten, oh neen – wacht even, dat heb ik al gedaan. Ik heb zojuist op professionele wijze zorg gedragen voor EHBO opleidingen aan vrijwilligers in mijn stadsdeel. Daarbij sluit de vraag bijna naadloos aan op de wensen vanuit de organisatie en de politiek. Hierover volgt hopelijk binnenkort wat meer informatie, maar ik kan nu al trots zijn over het feit dat sommige dingen gelukkig wel te combineren zijn. Het leuke is dat dit op een hele leuke manier wordt ontvangen en er daardoor in mijn stadsdeel weer veel meer mensen die ook kunnen helpen als het nodig is rondlopen.
Ik ben tenslotte ook nog een demo-team voor aan het bereiden voor het congres de ‘Sterke Schakels’, over het Rode Kruis als sterke schakel in de noodhulp binnen Nederland. Dit is natuurlijk hopelijk weer een mooi voorbeeld waar het Rode Kruis Bike-Platform zijn nut weer kan bewijzen, het gaat er nu al op lijken dat we een team kunnen samenstellen uit verschillende afdelingen. Wellicht dat we weer net als vorig jaar kunnen gaan showen en een goede indruk achter kunnen laten op de deelnemers.
Het is rond, op 4 oktober zal er een bike-clinic speciaal voor Rode Kruis vrijwilligers plaatsvinden op een mooie locatie bij Laage Vuursche. Tot nu toe hebben zich 7 vrijwilligers aangemeld, maar er is nog plek voor liefhebbers die ook mee willen. We gaan onder begeleiding van een instructeur van Backdraftbikeclinics een middag werken aan onze techniek en natuurlijk gebruiken we deze technieken op een single track in de directe omgeving. Een bijzonder leuke ervaring, die zeker de moeite waard is.
De vrijwilligers die zich hebben aangemeld komen intussen uit diverse delen van het land, naast het werken aan je vaardigheden is dit natuurlijk de uitgelezen kans om kennis te maken met collega’s die je normaal niet zo snel zult treffen. Heb je nog belangstelling, kijk dan eens op deze pagina.
De bike-clinic kost € 35,– per persoon en daarnaast kan tegen meerkosten een bike worden gehuurd. Let wel op het feit dat dit geen Rode Kruis evenement is, maar door mij persoonlijk is georganiseerd. De enige linken met het Rode Kruis is de primaire doelgroep en het feit dat het alleen openstaat voor collega’s van het Rode Kruis.
Op 29 maart 2015 reden we een klein groepje in de richting van Laage Vuursche, de mountainbikes achterin op weg naar een mooie bike-clinic in een net zo’n mooie omgeving. Maurice als instructeur van ‘‘Backdraft bike clinics’ stond ons al op te wachten in een erg druilerig en nat gebied. We hadden niet alleen een mooie dag uitgekozen om te gaan biken, maar ook een goede uitdaging om onze nieuwe bikes te gaan inrijden. Het erg natte weer maakte van een leuke bike-clinic een uitdagende bike-clinic van een niveautje hoger. Alles werd een slag moeilijker, omdat alles nat en glad is en techniek belangrijker werd.
Ondanks het bizarre weer, werd de clinic wel heel erg leuk en erg intensief. Remmen op nat gras, bochtenwerk op een natte helling, het nemen van (natte) obstakels, het fietsen over een single-track (of moet ik zeggen over het water). Door en door nat waren we na afloop, maar wel heel erg voldaan. Veel van de opnieuw aangeleerde technieken konden we al heel snel toepassen in het ‘echte werk’, voor een aantal van ons tijdens de duinenmars. Makkelijker en sneller hellingen op en af, zand was geen probleem meer en punten waar we voorgaande jaren nog afstapten gingen nu zonder problemen.
Tijdens het biken had ik mijn toen nieuwe actioncam op het stuur. In deze video krijg je een sfeerimpressie vanaf stuurniveau. Het geheel gezien zoals wij het ook zagen, inclusief de waterdruppels en soms vreemde beelden.
Binnenkort geef ik samen met mijn collega weer een instructie voor de evacuatiestoel in ons pand. Op zich een leuke training, maar wel eenje waarbij je elke keer weer aanloopt tegen het beperkte denken van je collega’s. Nu stond ik nog niet zo lang terug in het 9/11 Memorial en Museum in New York. Het memorial had ik al eens gezien, het museum was net geopend, een indrukwekkend bezoek waarin je letterlijk afdaalde naar de funderingen van het oude WTC gebouw. Over het bezoek zal ik zeker nog een keer een blog besteden, al was het alleen maar omdat het hele verhaal van de aanslag en vooral de hulpverlening die erop volgde mij erg aansprak. Tijdens dit bezoek stond ik op een zeker moment tegenover een evac-chair, een evacuatiestoel die de meeste mensen intussen wel kennen. Ze hangen meestal in een gebouw met meer verdiepingen en worden vooral gebruikt om bij evacuatie mensen via de trap naar buiten te brengen.
Daar werd ik geconfronteerd met het verhaal van een overlevende, iemand die niet zelf de trap kon nemen. En door zijn collega’s maar liefst 69 (ja, je leest het goed negenenzestig) verdiepingen in een evacuatiestoel naar beneden werd gebracht. Doordat zijn collega’s met behulp van een evacuatiestoel een buitengewone daad deden, weet deze man dit nu nog na te vertellen. Het hele verhaal is hier te vinden.
“Survivors’ Staircase”
Wat het verhaal extra bijzonder maakt, is als je je bewust bent van een uniek element van de constructie van de trappenhuizen in het oude WTC gebouw. Natuurlijk had ik de verhalen gehoord, maar ik kon mij nooit goed een beeld maken bij het idee van een dunne trap in zo’n groot gebouw waarin mensen naar beneden evacueerden en hulpverleners in volle bepakking omhoog klommen. Todat ik in dit museum onderaan een van de laatste restanten van vergelijkbare trappen stond en mij realiseerde hoe smal deze trappen eigenlijk waren. Ik heb moeite mij voor te stellen hoe het evacueren van de WTC heeft moeten gaan. In een kleine ruimte waar duizenden gebruikers van de WTC doorheen moesten, waar zeker rook in stond, waar de hele tijd het ontruimingsalarm was te horen, waar hulpverleners door omheen kwamen en waar zeker de verhalen niet eenvoudig waren. Hoeveel erger moet het zijn geweest nadat de eerste toren naar beneden is gekomen, hoe bewust moeten de mensen toen zijn geweest van hun eigen leven? Midden in dat verhaal tref je dan ineens die gele stoel aan.
Wat ik wel weet is dat ik tijdens de instructies in augustus en september niet alleen aandacht zal besteden aan dit verhaal, maar ook extra zal stilstaan bij het belang van datgeen wat ik ben gaan doen. Iedereen zou in principe moeten kunnen werken met deze evacuatiestoel, maar training blijkt toch elke keer weer belangrijk te zijn. En dat er dan mensen zijn die al tegen 10 verdiepingen opkijken, dan heb ik nu een bijzonder verhaal te vertellen.
Het was een hele lastige keuze, maar ik heb hem toch moeten maken. Het gaat niet in mei 2016 worden dat ik voor de herkansing opga, ik heb een realistische inschatting gemaakt of ik nu het totaalbedrag voor 2016 nog een keer bij elkaar kan halen. En ik denk dat ik het niet ga halen, dus neem ik liever een jaar extra om in 2017 alsnog mijn doel te halen van 100 mijl fietsen in New York. Tijd voldoende om het bedrag bij elkaar te maken, nog beter te trainen en te zorgen voor een bike die geschikt is voor dit doel.
