Oktober staat in Den Haag in het teken van Spinoza, dit jaar heb ik meegedaan aan een aantal evenementen. Naast de lezing over de Politieke Spinoza, viel mijn keuze op de dialoog over solidariteit. Een link tussen het humanisme en Spinoza aan de hand van de dialoog methode langs het onderwerp van de solidariteit.
Het was een bijzondere middag. Ik ben uit de middag weggelopen met het besef dat we in Nederland best goed zijn om over zaken te praten. Maar hoe lastig het is om het vervolgens ook in de praktijk te brengen.
Ik ben ooit gegrepen door de oproep om de “ratio van de onderbuik” een plek te geven. Omdat dit vooral past bij wie ik ben en welke ervaring ik meeneem, heb ik dit ook tijdens de dialoog ingebracht.
Tijdens de dialoog sessie werd vooral gesproken over wat solidariteit is. Wat ik enorm miste, was vervolgens een antwoord op de vraag hoe solidariteit in de praktijk gebracht zou kunnen worden.
Ik ben weggelopen met een groter besef van het belang om vorm te geven aan het goede. Voor mij is dat voor een deel terug te voeren in het concept van de “Kracht van het Conflict“.
Een lezing van Maarten van Buuren over het politiek traktaat met een klein bezoek naar wat Spinoza in 2025 van de situatie in de wereld zou zeggen.
Tijdens Spinoza Oktobermaand van de Stichting Spinoza Den Haag is er aandacht voor het werk en het leven van de filosoof en politiek denker Spinoza. De filosoof waar ik de laatste tijd wat meer aandacht aan heb besteed.
Als student heb ik wel eens wat moeten leren over de filosofen, dan bleef het vaak beperkt tot een opsomming van grote filosofen en in een paar woorden waar ze voor stonden. Net als veel dingen, vond ik het toch niet interessant genoeg om er op door te gaan.
Intussen begin ik er steeds meer van te genieten om meer te leren van en over grote filosofen, zoals Erasmus, Spinoza en Hugo de Groot. Maar op zoek naar nieuwe, moderne filosofen die helpen de wereld te duiden, zoals: Yermolenko, Harari en wellicht zelfs Pfeijffer.
De humanist Erasmus zei het al: “Oorlog is het enige spel, waarbij beide partijen verliezen.” Oorlog zien we in alle mogelijke conflictmodellen als de meest extreme en onwenselijke uitkomst van een conflict. Hoe komt het dan, dat we onvermijdelijk in oorlog terecht komen?
Terwijl ik dit schrijf, schuil ik zelf voor de oorlog. Het luchtalarm is afgegaan en ik ben inmiddels het mij zo bekende metrostation ingegaan. Wachtend op het moment dat uit mijn telefoon het bekende “may the force be with you” gaat klinken, de melding dat het alarm over is.
Ik zal eerlijk zijn, ik doe eigenlijk gewoon mee met de bevolking hier. Ik ben een keer naar beneden geweest om te ervaren wat dat meebrengt, maar verder is schuilen (nog) geen grote behoefte in het deel van de stad waar ik ben. Ondanks dat er vannacht niet alleen regen en het weerlicht naar beneden kwam, maar ook de drones en het afweergeschut.
Hoewel ik een enorme behoefte aan veiligheid en vrede voel, maar ik ook dat ik vanuit een behoefte aan autonomie en betekenis het volk de overwinning over de agressor wens. De bullebak en de agressor zouden nooit mogen winnen.
Persoonlijk maakt het mij niet onrustig, het is omgaan met de huidige tijd in zijn meest extreme vorm. Maar in de praktijk kom ik deze ervaring in veel kleinere vorm ook gewoon tegen op kantoor, bij het vrijwilligerswerk en op straat. Daar heb ik nog wat te doen en te geven.
Aan de oorlog kan ik niets veranderen, dat is te groot. Maar wat we in het groot kennen, ervaren we vaak ook de kleine conflicten tussen mensen. Soms zelfs zonder het door te hebben. Hoe mooi zou het kunnen zijn als we het conflict op tijd zouden kunnen herkennen en wellicht zelfs bespreekbaar kunnen maken, wie weet leren we dan weer met elkaar in plaats van tegen elkaar te leven.
Recent mocht ik vooraf meekijken met de ontwikkeling van een eBoek van Dennis Vrooland, dat gaat over conflicten en hoe je daarmee om kunt gaan (https://lnkd.in/e3PwXuVT). Hier staan al hele mooie ideeën en handvatten in om met de verbinding aan de slag te gaan.
Het is juist de kracht van het conflict om deze juist aan te gaan in plaats van zolang uit de weg te gaan, zodat je in onmin en oorlog uit elkaar raakt. In een goed conflict is er ruimte om te onderzoeken wat er gebeurd en wat je zou kunnen doen om hiervan met elkaar te leren. Om uiteindelijk samen in een empathische verbinding te blijven en zo de wereld een stukje beter te maken.
In zoveel verschillende methodieken die ik gebruik, komt dit als rode draad terug. En hoe lastig het is, bemerk ik elke keer weer als ik zelf weer in mijn valkuilen struikel. Maar dit bezoek, laat mij wel weer het belang ervaren van de kracht van het conflict en waarom ik ermee verder wil.
En jij, wat is jouw meest indrukwekkende conflict?
