Jeroen Veenstra

Maand: september 2025

  • Wij zijn Nederland

    Wij zijn Nederland

    “Wij zijn Nederland” horen we verschillende groepen roepen, dat roept bij mij de vraag op: “wie ben ik”?

    Op zaterdag 20 september braken rellen uit in Den Haag, een paar honderd mensen vonden het nodig om extreem geweld te gebruiken, terwijl ze nadrukkelijk extreemrechtse symbolen meedroegen. Scanderend “wij zijn Nederland” door Den Haag heen liepen, de politie aanvielen en gebouwen vernielden.

    Terwijl een meerderheid van de politiek recent nog zonder enige vorm van discussie het ongrijpbare antifascisme tot een terroristische handeling bestempelde. Terwijl de experts in grote mate erop wijzen dat het grootste risico op dit moment vanuit het extremistische en steeds verder radicaliserende rechts komt.

    En dat laat zich zien, nu we hier Trumpiaanse toestanden krijgen waarbij groepen die kennelijk uit het rechtse milieu zich steeds openlijker het recht toe-eigenen om geweld toe te passen.

    We willen allemaal gehoord worden en in een goed werkende democratie. Dus moet er ook ruimte zijn voor deze extreme geluiden, hoe ik ze zelf ook verafschuw en mij er altijd tegen af zal blijven zetten. Geweld mag echter in deze dialoog geen plek krijgen of hebben. Toch lijkt de omslag te zijn gemaakt en is stil zijn niet de oplossing. Dit is niet waarvan ik zeg “Wij zijn Nederland”.

    Sigmund @ volkskrant.nl – 22 september 2025

    Wie ben ik dan in deze? Laat ik dat nu net hebben opgeschreven: in het stukje over “De complexe wereld en ik!“

    En ik, ik ben “gewoon” mens. Lokaal wat kan, Europees wat moet.

    En ik heb dus géén idee wat “wij zijn Nederland” wil zeggen, ik ben het in ieder geval niet.

    Publicatie: jveenstra.org

  • Mooi moment

    Mooi moment

    Als ambtenaar sta je niet vooraan en is je rol ondersteumend. Dat is vaak ook de plek waar ik mij het meest op mijn gemak voel.

    Hoe leuk is het om vervolgens een bos bloemen te krijgen als dank voor de dingen die je doet. Ondanks dat ik mij er wat ongemakkelijk bij voel, ben ik erg dankbaar.

    Publicatie: LinkedIn

  • Angst of berusting

    Er kan weer een item van mijn emmerlijst, had ik een emmerlijst gehad dan zou in een boek voorkomen daar wellicht op hebben gestaan. En wanneer je in een boek staat, dan moet je minimaal naar de boekpresentatie gaan. Dus ik naar Rotterdam, naar de Boekhandel van Gennep voor een leuke avond inclusief de dis bij een lokaal establishment.

    In een omgeving met allemaal Oekraïne adepten, waarvan de meesten sinds het uitbreken van de volledige oorlog nog niet terug zijn geweest gaat het op een gegeven moment over je bezoek aan Kyïv. En over die inmiddels beruchte avond van 31 juli 2025. Onvermijdelijk komt dan de vraag langs, “was je niet bang” in verschillende vormen.

    Met die vraag werd ik wel geconfronteerd met mijn eigen kern, dit gaat uiteindelijk over de kracht van de toekomst. Hoe sta ik eigenlijk in een conflict, waar de meest basale reacties een rol gaan spelen?

    Het was in géén angst die ik ervaarde en ook bevroor ik niet. Natuurlijk voelde ik van alles, het kan niet anders. En die emoties deden ook hun werk, want ik was mij bewust van mijn omgeving en de keuzes die ik had. Mijn rugzak was ingericht om als het nodig was, toch te gaan schuilen. Ik had ervoor gekozen om een verzekering af te sluiten die eventuele kosten door oorlogshandelingen zou dekken. En mijn eerste hulp kit was aan de situatie aangepast. En op mijn telefoon had ik de mogelijkheden om een schuilkelder te vinden geïnstalleerd. Uiteindelijk vormen al die primaire reacties een goed hulpmiddel om jezelf te kunnen beschermen.

    Ik merkte een vorm van berusting in de situatie op, ik had er bewust voor gekozen mij in deze situatie te begeven. Ik heb bewust nagedacht over de opties die ik had. En doordat ik bewust was van al die emoties en keuzemogelijkheden, ontstond er een grotere mate van keuzevrijheid in mijn handelen. En ik denk zelfs dat de berusting mij objectiever meer veiligheid aanbood dan als ik op mijn primaire reacties was gaan varen.

    De boeken van Arie zijn het waard om te lezen en de oorlogsdagboeken hebben nog geen eind.

    Publicatie: jveenstra.org

  • Oorlog en Vrede

    Wat oorlog is, daar zijn we het vaak wel over eens. Wat vrede is, blijkt alleen een heel stuk lastiger te zijn. Terwijl de oorlog aan onze voordeur klopt, weten we elkaar maar niet te vinden. Polarisatie en conflict dringen door in de kleinste haarvaten van onze samenleving. Na een voor ons continent unieke periode van vrede en veiligheid.

    Als ik kijk naar de oorlog in Oekraïne, dan laat mij zien dat we daarin een lange weg te gaan hebben. Waar zijn we bang voor, dat we geen actieve rol gaan spelen in dit conflict. Dat het nog altijd een “ver van mijn bed” verhaal blijft. Ik weet daar het antwoord ook niet meer op. Het simpel stoppen van de oorlog is zeker niet genoeg.

    Spinoza benoemde de complexiteit van vrede al in zijn werk. Hij beschreef vrede niet als afwezigheid van oorlog. Maar als een deugd, een geestesstemming. Als dispositie voor goede daden, vertrouwen en recht.

    De afgelopen jaren zie ik dat we het uitgangspunt voor goede daden, vertrouwen en recht ter discussie worden gesteld. Of zoals Jitske Kramer aangeeft, de bestaande ordening staat ter discussie en we zijn hard aan het zoeken naar een nieuwe ordening. En daarmee de eigen plek in die nieuwe ordening. Een enorme voedingsbodem voor conflicten, die het niet makkelijker maakt om een eigen plek te vinden.

    Ik kan eigenlijk al niet meer tellen hoe vaak ik opnieuw ben begonnen met deze overweging. Welke boodschap wil ik overbrengen en hoe sta ik daar zelf in? Raken we de grenzen van het conflict, of raak ik mijn eigen grenzen.

    Afgelopen weekend zat ik met een vriend op het terras met uitzicht op de plek waar de botten van Spinoza waarschijnlijk zijn neergelegd nadat zijn eigenlijke graf is geruimd. Terugkijken naar de afgelopen periode en het effect op het denken ver dialoog, verbinding en de bewustwording van de plek die het conflict heeft.

    Kierkegaard zei het al: “De hardste strijd ontstaat niet doordat mening op mening botst, maar als twee mensen hetzelfde zeggen en er over de interpretatie van datzelfde wordt gevochten.”

    Ik zie het dan ook als onze taak om in het ondertussen het ongemak te leren omarmen en het conflict te leren accepteren. Zo werken we aan een betere wereld en hoeven we niet meer over de interpretatie van datzelfde te vechten terwijl beide werkelijkheden wellicht samen kunnen bestaan.

    Hoe accepteer jij het conflict? En hoe ga jij ermee om?

    Publicatie: LinkedIn