Jeroen Veenstra

Maand: januari 2019

  • Een Rondje Uithof

    Een Rondje Uithof

    Laatst gaf ik weer een mountainbike training voor collega’s van het bike-team. Het geven van trainingen is leuk, ik merk echter wel de invloed van eerdere keuzes op de bijbehorende energie. Gelukkig geeft dat ook aanleiding om na te denken over wat ik er mee wil en waarom ik hier ook al weer mee ben doorgegaan. Langzaam beginnen steeds meer richtingen samen te komen en zie ik kansen. Maar daarover later meer.

    Sliptraining

    Gebruik maken van de mogelijkheden en de locatie is een van de vaardigheden die ik bewuster ben gaan gebruiken na mijn opleiding tot mountainbike instructeur. Hoe leuk is het dan om van de combinatie van het weer, de locatie en een nieuwe slang om eens extra aandacht te besteden aan het remmen en slippen. Zo haal je de stad en het outdoor toch dichter bij elkaar.

    Over de outdoor dichterbij halen, hoe leuk is het dan om onderweg een mooi stukje natuur tegen te komen. In januari kom je midden in een stedelijk natuurgebied ooievaars tegen. Een genot natuurlijk om bij stil te staan, niet alleen omdat het een mooi gezicht is. Maar ook om het besef dat de natuur en beweging een mooie toegevoegde waarde kan zijn voor het echte gesprek. Wellicht is het toch eens tijd om die stap te gaan wagen, ik zie enorme kansen om begeleiden van verandering te gaan combineren met buiten zijn en mountainbiken.

    Aan het eind van elke les komt de schoonmaak, meteen een goed moment om te zien of mensen ook echt staan achter wat ze doen. Die paar minuten extra aan het eind van een training of een dienst zijn voor een aantal mensen de moeilijkste minuten die ze zich voor kunnen stellen. Ze willen zo snel mogelijk naar huis, lekker hun eigen ding doen en laten dan het liefst dit aan anderen over. Dan blijkt toch weer dat een taal en de neuzen dezelfde kant op een illusie is. Het geeft natuurlijk een goed aanknopingspunt om daarover het echte gesprek aan te gaan.

    Tijd om knopen door te hakken en aan de slag te gaan.

  • Één taal is geen gezamenlijke taal

    Één taal is geen gezamenlijke taal

    In veel verandertrajecten is het de insteek om één gezamenlijke taal te leren spreken, alle neuzen dezelfde kant opkrijgen en zo als een geheel te spreken. Ik heb altijd al geroepen dat dit een onmogelijke opgave is, maar dat een gezamenlijk woordenboek veel beter is en dat het nodig is elkaars talen te leren spreken.

    Saturday Night Live kwam vrij recent met een sketch die het waarom in een keer zichtbaar maakt. Hoe de Engelse taal toch niet een taal is en wat er gebeurd als je niet naar elkaar luisteren kunt. Een andere manier van kijken naar fout lopende teambuilding- en verandertrajecten.

    Ook gewoon omdat deze sketch naast actueel en relevant ook gewoon leuk is om te zien.


  • Een bijzondere toch

    Een bijzondere toch

    Hoe aan elk begin een einde komt.

    Ruim vijf jaar terug begon ik aan een bijzondere tocht, die begon met een stukje fietsen voor het Rode Kruis tijdens de Gran Fondo New York (GFNY). In deze bijzondere is nu een wisselpunt bereikt en daar is een onverwachte keuze gemaakt die wel weer mooie kansen gaat bieden.

    Ik ben een vrijwilliger in een organisatie met beroepskrachten, bezig geweest met de beïnvloeding van een organisatie en een poging om een tribe te bouwen vanuit loshangend zand en de eilandjes die daaruit zijn gemaakt. Dat is vijf jaar lang zoeken, duwen, vleien en trekken om resultaten te behalen. Gelukkig hebben we wat te vieren.

    Dan komt er een moment dat succes je gaat inhalen en dat er verschil gaat ontstaan tussen verschillende inzichten. Als hierover niet gesproken kan worden en het verschil niet weggenomen kan worden, is het tijd om keuzes te maken. Vooral als je met een geweldig team werkt dat voor een deel ook gericht is op groepsprocessen, groepsdynamica en verandermanagement en je allemaalmaal werkt vanuit een eenzelfde praktijkgerichte instelling.

    Dan komt er een moment dat je dus keuzes moet maken, dan is een stukje inzicht op groepsdynamica wel handig. Er is niets verkeerds aan een stukje strijd om tot nieuwe normering te komen in een samenwerking, maar dan moet dat wel mogelijk zijn. Als je in de verschillende fases vast komt te zitten, dan is het tijd om na te denken over het loslaten. Laat loslaten nu een ontwikkelpunt van mijzelf zijn.

    We gaan verder, maar dan wel met die dingen die we leuk vinden en waar we eigenlijk onafhankelijk verder kunnen. Mooie dingen komen er aan, de tocht komt daarmee niet ten einde, maar slaat een nieuwe weg in.

  • Wees jezelf en blijf jezelf

    Wees jezelf en blijf jezelf

    Een poosje terug schreef ik “Wees jezelf en pas je aan“, over een aantal los van elkaar staande zaken die toch in elkaar overliepen. De titel leverde verwarring op en hoewel het niet mijn tekst was, was dat de bedoeling ook. Het was de verwarring waar ik zelf mee rond liep, want ik herkende de paradox van de vraag. De kennelijke tegenstelling tussen de opmerking die ik vaak op kantoor hoor “wees jezelf, maak gebruik van je krachten” en de impliciete opdracht die uit een dergelijk gesprek komt om aan jezelf te gaan werken omdat je jezelf onvoldoende aangepast hebt aan het team. Die tegenstelling heb ik altijd gevoeld en gekend, maar nog niet eerder goed kunnen aanpakken. Lange tijd ben ik met mijn persoonlijke ontwikkeling bezig geweest omdat ik naar het verleden keek en dacht dat ik moest veranderen (want dat was de impliciete toon in de onderstroom bij de opdracht mijzelf te blijven).

    Vlak voor kerst kreeg ik de kans mee te doen aan een interne workshop over systeemdenken [wiki]. Op weer een bijzondere locatie, namelijk in de gemeentelijke bioscoop. Het is leuk om te zien dat kennis op hun plek blijf vallen en het toepassen mooie zetten krijgt. Al zit ik voorlopig in mijn plato’s grot moment best lekker. Het begin steeds meer onderdeel van mij te worden in plaats van iets dat heel bijzonder is. Natuurlijk blijf ik elke dag leren en begin ik daar nu helemaal van te genieten. Tijd om voort te gaan.

    De kern van “Wees jezelf en pas je aan” was mijn worsteling om alles een plek te geven zonder mijzelf te verliezen in de wens van de ander en dan ook bij mijzelf te blijven. Ik heb daarin een bijzondere vervolgstap gezet en kijk nu al uit naar hoe ik hier verder mee mag gaan.

    In Praise of Folly!