2026 begint met een hele interessante kans, ik ben enigszins onverwacht in het bezit gekomen van een startbewijs voor de #nijmeegsevierdaagse en mag ik dus in 2026 als debutant meedoen met deze grootste wandelprestatietocht ter wereld.
Nu ik van de eerste schok bekomen ben en in ieder geval een redelijke slaapplek heb weten te organiseren, is het tijd om na te denken over de training en natuurlijk het doel waar ik voor wil gaan lopen.
Ik ben natuurlijk op verschillende manieren te volgen, ook op mijn eigen website. Lopen jullie mee naar de dood of de gladiolen op de Via Gladiola?
Je bent 37, net bevrijd uit krijgsgevangenschap door geallieerden troepen en omdat je ziek bent opgenomen in een reserve lazaret (veldhospitaal). Je maakt het einde van de oorlog mee en drie dagen later overlijd je alsnog aan de gevolgen van tuberculose. Je hebt een revolutie, de holodomor, een oorlog en twee wereldoorlogen doorgemaakt. Dan ineens is je verhaal ten einde en dreigt het verhaal in de vergetelheid te raken, herbegraven onder een witte steen op een ereveld ergens in een vreemd land.
Totdat een jonge journalist zich ontfermde over het ereveld, waardoor van steeds meer stenen het verhaal weer verteld kan worden. Remco Reiding werd later een bekende journalist en auteur.
Dit is het verhaal van soldaat Ivan Alekseevitsj Somyk, geboren op 18 januari 1908 in het midden van het huidige Oekraïne. Gestorven op 10 mei 1945 in Lüdenscheid in het westen van Duitsland. Nu ligt hij in graf 255, rij drie op het Sovjet Ereveld in Leusden. Het graf dat ik geadopteerd heb, zodat zijn verhaal net als vele anderen niet vergeten wordt.
Graf Maczek, Tilburg
Ik ben in de loop van de jaren de sporen van oorlog gaan volgen, de verhalen fascineren mij. Eigenlijk zijn het de vaak vergeten verhalen, ook al kennen we nog wel het grote verhaal. Ik heb indrukwekkende plekken mogen bezoeken, denk aan: nazi concentratiekampen in Nederland en het buitenland, Babi Yar, de Slagvelden van Ieper en Verdun, Dinant, Culloden en nog veel meer indrukwekkende plekken waar heel veel verhalen ophouden en vergeten worden.
Terwijl besef van geschiedenis en het horen van al die verhalen ons helpt bij het begrijpen van de wereld en onszelf. Zie je dat cultureel erfgoed in gevaar is bij oorlog en geweld. En ervaar je dat verhalen veranderen tot ze niet meer kloppen, zoals de witte Russen die op de begraafplaats Westduin liggen en onterecht als Wit-Russen worden aangemerkt.
Wat heeft dit met mijn grootste angst te doen? Gekend en begrepen worden, zijn voor elke mens belangrijke basisbehoeftes, het heeft bij mij lang geduurd voor ik begreep dat het voor mij ook belangrijk is. Zo belangrijk dat ik de behoeftes altijd ergens weg heb gezet. Toch is het een van mijn grootste angsten, dat mijn verhaal vergeten gaat worden op het moment dat het voor mij over is. Dat ik zelfs géén voetnoot in een verhaal ben en dat ik niets heb mogen bijdragen.
Op allerheiligenavond (Halloween) sta ik bewust stil bij deze angst, door stil te staan bij bijzondere verhalen en het belang van al die verhalen op ons begrip van de wereld en onszelf. En hopelijk het belang in het voorkomen van herhaling van fouten uit het verleden. En mijn voetnoot, dat komt echt goed.
Ook bij de oorlog in Oekraïne, waar Rusland zonder aanleiding is binnengevallen, zal weer oneindig veel nieuwe niet vertelde verhalen opleveren. Niet pas een eeuw later vergeten, maar nu al door sommigen als een voetnoot in de geschiedenis weggezet.
Intussen blijft het mij boeien, al die unieke verhalen en dan vooral al die voorbeelden uit het verleden die het belang van de kracht van het conflict zo sterk laten zien.
Publicatie: LinkedIn (aangepast in verband met maximale lengte)
Mirjam Rotenstreich presenteert haar boek “Vader Zoeken” bij @sovjetereveld, over haar zoektocht naar de geschiedenis van haar vader. Hij overleefde de holocaust en zijn tragische levensverhaal voert via Polen, Oekraine, Moskou en Berlijn naar Nederland en uiteindelijk naar deze presentatie in Leusden. Met een toelichting door @john_in_nl over het onderliggend onderzoek.
Spinoza schreef er al over, dat een monarch alleen een plek heeft als het door een breed gedragen instemming van het volk kan functioneren. En dan hebben we het niet over “Het Volk” waar momenteel partijen voor over elkaar heen struikelen, maar eigen over de manier waarop we in Europa over het algemeen zijn georganiseerd.
Dat ten Oosten en ten Westen van ons steeds meer alleenheersers lijken op te staan (of ten minste mensen met een sterke neiging tot alleen heersen), waar een Trump, Poetin en Xi onder vallen, vormt een risico. Dat zelfs in Nederland personen zien die daar toe geneigd zijn, maakt het niet veel beter.
Terwijl de oude filosofen al een voorkeur hadden tot de mengvorm, lijken we in Europa helaas de kracht van die mengvorm niet voldoende een plek te kunnen geven.
De ontwikkelingen volgen zich steeds sneller op en deze ontwikkeling maakt het daar niet beter op. Het lijkt er wel op dat het bestaande oorlogsrecht weg kunnen werpen, want we gaan weer terug naar wat was: het recht van de sterkste.
En die insteek levert geen vrede op, maar lijkt eerder een uitnodiging tot oorlog en geweld.
Binnenkort is het vier jaar terug dat ik besmet raakte met covid-19, de gevolgen daarvan draag ik nog altijd mee. Post-COVID is de naam die er nu aan gegeven is, ik voel mij gelukkig dat ik bijna volledig ben hersteld en dat ik vooral heel veel mooie dingen aan deze ervaring heb overgehouden. De afgelopen tijd word ik met enige regelmaat weer herinnerd aan deze tijd. Of het nu gaat over een serie corona dialogen, vragen die naar boven komen tijdens een cursus of bijeenkomst of gewoonweg discussies in het kader van de huidige ontwikkelingen.
Ik raakte besmet toen ik als vrijwilliger mee liep op Leyenburg tijdens de covid-19 periode. Ik heb in die periode en daarna heel veel meegemaakt, ik kan vertellen over patiënten die met de minuut slechter werd terwijl we op een plek op de ICU aan het wachten waren. Of over het feit dat ik ben bespuugd en bedreigd terwijl ik in uniform rond liep. Of dat ik tussen de anti-covid demonstranten terecht kwam, omdat ik net de laatste tram had gemist die werden omgeleid. Dan heb ik het nog niet gehad over de mensen die niet wilde geloven in een besmetting of long-covid, die riepen dat ik niet zo moeilijk moest doen.
Maar ik kijk liever terug naar al het mooie dat deze periode mij heeft gebracht. Er zijn vooral heel veel mooie dingen gebeurd en ik ben zoveel beter uit deze periode gekomen. Ik moet als vanzelfsprekend denken aan het bergwandelen als nieuwe hobby, mooie persoonlijke ontwikkelingen die nu vorm krijgt in de kracht van het conflict. De nauwere relatie met mijn broer en mijn bezoek aan Kyïv. En dat ik eindelijk richting heb gegeven aan mijn complexe wereld.
Ik zie de wereld om mij heen veranderen en de wil om daar iets in te betekenen neemt toe. Terugdenkend aan de tijd die de covid-19 pandemie. Deze tijd heeft veel anders gemaakt, maar naar mijn gevoel leven we nu in een tijd waarin de veranderingen nog groter en potentieel gevaarlijker zijn.
Laten wij met zijn allen scherp zijn en zorgen voor een betere wereld. En laten we scherp zijn op de dialoog, die uiteindelijk altijd gevoerd moet worden.
