Jeroen Veenstra

Tag: Rode Kruis

  • Techniektraining

    Techniektraining

    “Veel valpartijen en het eventuele ernstig letsel zijn vaak te voorkomen door goede techniektrainingen en het dragen van de juiste bescherming.” valt vandaag te lezen in het bericht bij het onderzoek van VeiligheidNL over sportblessures en mountainbiken.

    Het belang van eenheid in techniek training voor gespecialiseerde bike-teams in de hulpverlening, was een belangrijke reden dat ik mij jaren terug ben gaan bemoeien met de ontwikkeling van de bike-teams binnen de evenementen hulpverlening. Een wereld waarin veel mensen ervan overtuigd waren dat iedereen die kan fietsen, ook gewoon op een mountainbike kan stappen. Dat (techniek)training overbodig was en eenheid in handelen alleen in de hulpverlening hoorde te zitten. De #krachtvanhetconflict kwam hier ook enorm van pas.

    Het was ook een belangrijke reden, waarom ik mij heb laten opleiden tot mountainbike instructeur bij Mountainbike Challenge en jarenlang ook leden van bike-teams heb opgeleid en getraind.

    Na een intensieve periode met een groep geweldige mensen, hebben we het voor elkaar gekregen dat er een ontwikkeling rond de trainingen van de grond is gekomen en dat dit een vast onderdeel op de agenda is geworden.

    Ik ben géén onderdeel meer van deze taken. Ik kijk vooral trots terug op dit proces en ik zie dit bericht als een uitnodiging en uitdaging voor de organisatie en het veld om het ingezette traject verder te brengen.

    https://lnkd.in/enyuCWQN

    Publicatie: Post | Feed | LinkedIn

  • #200

    #200

    Als burgerhulpverlener hoop je elke keer weer een klein verschil te mogen uitmaken voor de mensen om je heen. Elke keer als mijn pager gaat en in een rood scherm “REANIMATIE OPROEP” zie staan, gaat intussen een bekend proces in mijn hoofd lopen. Ik kijk het adres na en beoordeel hoe ver weg dat adres is en of het realistisch is om daar tijdig aan te komen. Dan trek ik mijn schoenen aan en loop naar mijn schuur, daar staat mijn fiets en ik bedenk mij de snelste route naar het adres toe. Onderweg pak ik mijn beademingsmasker mee, je weet uiteindelijk maar nooit.

    Wat er daarna gebeurd is elke keer verschillend. Ik heb intussen ook de meest bizarre reanimatie oproepen hier in de buurt mee gemaakt. Een deel daarvan heeft spijtig genoeg het nationale nieuws gehaald en bij veel mensen een indruk achtergelaten. Ook bij mij, geen angst – maar berusting.

    Elke reanimatie oproep die ik ontvangt, veroorzaakt ook een klein conflict in mijzelf. Een conflict tussen dat gaat tussen het eigen gemakt en de wens om dat kleine verschil te mogen uitmaken in deze wereld. Een krachtige bron om op door te gaan.

    In die 200 keer heb ik ook een interessante ontwikkeling zien gebeuren, waarbij een versterking en professionalisering een rode draad lijken te zijn. Inmiddels mogen we onszelf First Responder Reanimatiezorg noemen en is er veel meer aandacht aan de rol en plek van de burgerhulpverlener in het geheel.

    Zojuist kom ik terug van oproep nummer 200, een vreemd moment om bij stil te staan. Die 200 keer staan ook voor al die “first responders reanimatiezorg” die dagelijks klaar staan om het verschil uit te mogen maken.

    Wil jij ook een verschil kunnen maken? Je hebt een reanimatiediploma of bent zorgprofessional en je hebt je nog niet aangemeld? Ga dan naar HartslagNu!

    Gepubliceerd: facebook en LinkedIn

  • Oorlogsrecht, grenzen aan geweld

    Oorlogsrecht, grenzen aan geweld

    De dag dat Rusland weer de aanval kiest (https://nos.nl/…/2584347-grote-russische-aanval-op…) ben ik naar Slot Loevestein gevaren. Met het doel een potentieel indrukwekkende tentoonstelling te gaan bezoeken: Oorlogsrecht, grenzen aan geweld.

    Na de tentoonstelling “War stories, Ukraine up close” en “War Diaries” in het Nationaal Militair Museum en “Oude Meesters uit Kyiv in Den Haag” in Museum Bredius, nodigde de kapotgeschoten ambulance met kogelgaten die terugkomen in de aankondiging uit tot hoge verwachtingen. Die de tentoonstelling verre van waar maakt.

    Twee half naakte mannen die onder het voorlezen van de artikelen van oorlogsrecht een dans tussen zogenaamde getroffen meubels uitvoeren en een enkel beeld uit getroffen conflictgebied, weet de tentoonstelling niet boeiender en interessanter te maken dan een saaie opsomming van droge feitjes over het oorlogsrecht.

    Jammer, want de geschiedenis en locatie van de tentoonstelling nodigde uit tot veel meer, vooral in deze verwarrende tijd waarin de wereld alle kanten op kan. En er is veel te vertellen en te laten zien over een boeiend en bijzonder onderwerp dat in het hier en nu enorm ter discussie staat. Een gastles van Rode Kruis Humanitair Oorlogsrecht is daarvoor veel geschikter.

    Het Slot Loevestein is natuurlijk een belangrijk onderdeel van onze geschiedenis en Hugo de Groot als grondlegger van het internationaal recht staat terecht in de Canon van Nederland en maakt daarom een bezoek waard. Maar ik zou er niet voor de tentoonstelling alleen heen gaan.

    Publicatie: facebook

  • Barmhartige keuze

    Barmhartige keuze

    Wij zijn in een tijd beland, waarin zelfs de barmhartige keuze om hulp te verlenen je in het gevang kan laten belanden.

    Ik stel het mij zo voor, mijn pieper gaat. We komen aan bij een grote calamiteit en we komen mensen tegen waarvan het niet duidelijk is welke “status” ze hebben. Anders dan dat hun status is: er is nu (medische) hulp nodig. Voor mij is het wel duidelijk welke keuze ik op dat moment maak. Aan het eind van de inzet, zit ik alleen niet in ons voertuig op weg naar huis. Maar ik zit in een cel te wachten op voorgeleiding bij de Officier van Justitie. Want deze mensen die ik geholpen heb, bleken illegaal in Nederland te zijn en ik heb mij mogelijk medeplichtig gemaakt aan een strafbaar feit.

    Dat kruis op mijn rug, is dan in Nederland ineens wel een doelwit. Mijn keuze zal altijd zijn om te helpen als dat nodig is, zelfs al maakt dat dat ik medeplichtig ben. Ik ben uiteindelijk liever medeplichtig aan barmhartigheid, dan medeplichtig aan de teloorgang van onze maatschappij.

    Gelukkig is er nog een kans om dit horrorscenario te keren, de wet moet nog door de eerste kamer. Ik hoop dat de partijen hun fouten (h)erkennen en voor het juiste kiezen.

    https://nos.nl/l/2580337

    Publicatie: Facebook

  • Vrijwilligerswerk

    Vrijwilligerswerk

    In ons dagelijks leven worden we vaak verleid om bij conflicten te denken aan interpersoonlijke problemen die op te lossen zijn. Soms gaat een conflict het interpersoonlijke ver te boven en is echt hulp nodig. Als vrijwilliger van het Rode Kruis mag ik onderdeel uitmaken van een kleine groep die klaar staat om te ondersteunen op die momenten dat een pandemie uitbreekt, een trein ontspoort of een andere calamiteit zich voordoet. Daarop voorbereid zijn maakt daar onderdeel van uit en niet alleen in de vorm van training en oefeningen.

    Als evenementenhulpverlener draai ik jaarlijks mooie diensten. Dat doe ik meestal als hulpverlener op de bike in een bike-team. Soms zijn het heerlijk rustige diensten en heb ik tijd voor een babbeltje en kan ik meekijken met collega’s.

    Tijdens andere diensten heb je geen rust, omdat je van incident naar incident onderweg bent. Zit je voor meerdere slachtoffers gelijktijdig te wachten op aanvullende hulp of een ambulance. Krijg je te maken met een gedeeltelijke amputatie, een oververhitting of een reanimatie. En in uitzonderlijke gevallen rij je in overleg met de ambulancedienst mee op 112- meldingen of sta je ineens de rest van de dag in een civiel veldhospitaal. Natuurlijk kan ik dat alleen maar dankzij vele collega’s die op deze evenementen keihard werken om het zo goed mogelijk te laten gaan, naar hun gaat mijn grote dank.


    Echt heel vaak vertel ik er niets over, omdat ik het de gewoonste zaak van de wereld blijf vinden om anderen te helpen. Ook sta ik niet graag herkenbaar op de foto of ander beeldmateriaal. Toch kom ik er niet altijd onderuit en zie ik mijzelf live op de NOS. Of kom ik mijzelf gewoon wekenlang tegen op de grote stations in Nederland. Of zoals in dit geval op gewoon geweldige foto’s, waarop ik onherkenbaar sta, maar eigenlijk te mooi zijn om niet te delen.

    De ervaring van dit vrijwilligerswerk, breng ik ook mee naar mijn studie en professionele leven. Ik ben bedrijfshulpverlener en maak onderdeel uit van de collegiale opvang. Helpt de ervaring mij in het dagelijkse werk, door af en toe anders te kijken naar wat ik doe. En zie ik een geweldig mooie verbinding ontstaan met de kracht van het conflict.

    Wat voor vrijwilligerswerk doe jij eigenlijk?

    Met dank aan📸JettenFoto.

    Publicatie: Linkedin Post