Jeroen Veenstra

Tag: Rode Kruis

  • Onder hoge druk

    Onder hoge druk

    We hebben vaak aandacht voor communicatie en samenwerking. Voor mij is daarbij de kracht van het conflict, om in verbinding met en van elkaar te leren, een uitermate belangrijk uitgangspunt. Hoe dat vervolgens onder hoge druk gaat, staan eigenlijk nooit bij stil.

    Samenwerken en communicatie onder hoge druk is een gegeven bij grote incidenten. Daarvoor is oefenen en uitproberen bijna een natuurlijk noodzaak. Nog belangrijker is om daarvan echt te leren en verbeteren, de scenario’s die ze voor onderstaande oefenreeks hebben opgezet zijn daar mooie hulpmiddelen bij. Het is dan ook niet onverwacht dat vanuit de hulpverlening veel te leren valt over samenwerken en communicatie.

    Hoe geweldig is het dan dat ik een paar keer per jaar niet alleen hierover mag lezen, maar het vooral zelf mag ondervinden. Vanuit mijn rol als hulpverlener in het noodhulpteam, heb ik mee mogen draaien in deze leerzame en intensieve scenario’s. De realistische oefeningen zijn zo in elkaar gezet, dat je op een gegeven moment ook echt vanuit de realiteit mag oefenen.

    Dit levert mij niet alleen inzichten op over mijn eigen rol en plek in de hulpverleningsketen en mijn eigen kennis en kunde. Het helpt mij ook nadenken over hoe samenwerking en communicatie in andere situaties loopt.

    Voor mij is vertraging inbrengen bij hoge druk belangrijk, daardoor kan ik mijn eigen denken beter tot rust brengen. Ik weet namelijk dat als ik mij mee laat slepen, ik soms zelfs nog sneller wil dan de druk toelaat. En laat nu het vertraging (10 seconden voor 10 minuten) bij deze oefening ook zo duidelijk naar boven komt.

    Hoe je letterlijk uit een conflict de kracht kunt halen om beter samen te werken en communiceren.

    Hoe werk jij samen onder hoge druk?

    #KrachtvanhetConflict
    #Nietsdoenisgeenoptie

    Gedeelde bericht van LinkedIn dat bij dit bericht hoort: https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:7437110586242560000

    Publicatie: LinkedIn

  • Bijzondere dienst

    Bijzondere dienst

    In 2020 kwam ik als vrijwilliger hier terecht, wat uiteindelijk een bizar jaar hard werken werd. Op woensdag 18 maart 2026 mag ik weer een dienst draaien op het HagaZiekenhuis.

    Dit keer niet ingepakt en ook niet in een medische rol. Dit keer draai ik een dienst die meer bij mijn “normale” werkzaamheden passen, als voorzitter van het stembureau voor de gemeenteraadsverkiezingen 2026.

    Ik kijk nu al uit naar deze bijzondere dienst.

    Publicatie: Facebook

  • Ware Moed

    Ware Moed

    “Ik leerde dat moed niet de afwezigheid van angst is, maar de overwinning erop. De dappere man is niet hij die geen angst voelt, maar hij die die angst overwint.” Is een bekend citaat van Nelson Mandela. In de imperfecte wereld waar we in leven, kom ik de laatste tijd het vraagstuk van moed steeds vaker tegen. Om zo maar een paar voorbeelden te noemen:

    Vanuit het Het Nederlandse Rode Kruis mag ik meewerken aan een traject naar meer impactvolle hulpverlening in een organisatie waarin we effectief samenwerken, elkaar aanspreken en verbonden blijven, ook onder druk. Waarbij gewerkt gaat worden aan de kernwaarden, om de zeven grondbeginselen weer te voeden en te versterken. “Moed” helpt daar richting bij aan te geven.

    In het Ambtelijk Vakmanschap vindt “moed” een belangrijke grond om tot goed en nog beter resultaat te komen. Moreel werken is voor de ambtenaar steeds belangrijker aan het worden en om dat goed te doen, is de moed hard nodig.

    Gisteren was ik op bezoek bij de #campusDenHaag voor een bijeenkomst van OpenDoorUkraine.NL over het boek “Ware Moed: de strijd van Oekraïners”, waar voormalig krijgsgevangene Oleksii Anulia vertelde over zijn gevangenschap en het eigen boek dat hij daarover schreef.

    Deze grote verschillen brengt mij bij de vraag: wat is moed? Dan kom bij mij ook nog de geweldloze communicatie naar boven, je gevoelens open te stellen in plaats van aan te vallen.

    Voor mij is moed is het eerlijk aangaan van je ongemak en angst om te groeien en beter te worden.  Moed is ook accepteren wat je niet kunt veranderen. Moed is er tenslotte in alle gradaties en hoewel je in het oprecht aangaan van je ongemak en angst niet kunt falen, kan de moed zo enorm zijn dat je niet zonder hulp kunt. Mentale gezondheid is je eigen moed mogen vinden daar hulp bij mogen vragen.

    Wat is voor jou moed en ken je daar mooie voorbeelden van?

    Publicatie: LinkedIn

  • Techniektraining

    Techniektraining

    “Veel valpartijen en het eventuele ernstig letsel zijn vaak te voorkomen door goede techniektrainingen en het dragen van de juiste bescherming.” valt vandaag te lezen in het bericht bij het onderzoek van VeiligheidNL over sportblessures en mountainbiken.

    Het belang van eenheid in techniek training voor gespecialiseerde bike-teams in de hulpverlening, was een belangrijke reden dat ik mij jaren terug ben gaan bemoeien met de ontwikkeling van de bike-teams binnen de evenementen hulpverlening. Een wereld waarin veel mensen ervan overtuigd waren dat iedereen die kan fietsen, ook gewoon op een mountainbike kan stappen. Dat (techniek)training overbodig was en eenheid in handelen alleen in de hulpverlening hoorde te zitten. De #krachtvanhetconflict kwam hier ook enorm van pas.

    Het was ook een belangrijke reden, waarom ik mij heb laten opleiden tot mountainbike instructeur bij Mountainbike Challenge en jarenlang ook leden van bike-teams heb opgeleid en getraind.

    Na een intensieve periode met een groep geweldige mensen, hebben we het voor elkaar gekregen dat er een ontwikkeling rond de trainingen van de grond is gekomen en dat dit een vast onderdeel op de agenda is geworden.

    Ik ben géén onderdeel meer van deze taken. Ik kijk vooral trots terug op dit proces en ik zie dit bericht als een uitnodiging en uitdaging voor de organisatie en het veld om het ingezette traject verder te brengen.

    https://lnkd.in/enyuCWQN

    Publicatie: Post | Feed | LinkedIn

  • #200

    #200

    Als burgerhulpverlener hoop je elke keer weer een klein verschil te mogen uitmaken voor de mensen om je heen. Elke keer als mijn pager gaat en in een rood scherm “REANIMATIE OPROEP” zie staan, gaat intussen een bekend proces in mijn hoofd lopen. Ik kijk het adres na en beoordeel hoe ver weg dat adres is en of het realistisch is om daar tijdig aan te komen. Dan trek ik mijn schoenen aan en loop naar mijn schuur, daar staat mijn fiets en ik bedenk mij de snelste route naar het adres toe. Onderweg pak ik mijn beademingsmasker mee, je weet uiteindelijk maar nooit.

    Wat er daarna gebeurd is elke keer verschillend. Ik heb intussen ook de meest bizarre reanimatie oproepen hier in de buurt mee gemaakt. Een deel daarvan heeft spijtig genoeg het nationale nieuws gehaald en bij veel mensen een indruk achtergelaten. Ook bij mij, geen angst – maar berusting.

    Elke reanimatie oproep die ik ontvangt, veroorzaakt ook een klein conflict in mijzelf. Een conflict tussen dat gaat tussen het eigen gemakt en de wens om dat kleine verschil te mogen uitmaken in deze wereld. Een krachtige bron om op door te gaan.

    In die 200 keer heb ik ook een interessante ontwikkeling zien gebeuren, waarbij een versterking en professionalisering een rode draad lijken te zijn. Inmiddels mogen we onszelf First Responder Reanimatiezorg noemen en is er veel meer aandacht aan de rol en plek van de burgerhulpverlener in het geheel.

    Zojuist kom ik terug van oproep nummer 200, een vreemd moment om bij stil te staan. Die 200 keer staan ook voor al die “first responders reanimatiezorg” die dagelijks klaar staan om het verschil uit te mogen maken.

    Wil jij ook een verschil kunnen maken? Je hebt een reanimatiediploma of bent zorgprofessional en je hebt je nog niet aangemeld? Ga dan naar HartslagNu!

    Gepubliceerd: facebook en LinkedIn