Categorie: Kracht van het Conflict

  • 𝐁𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐠

    𝐁𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐠

    We kennen ze allemaal wel, de beren op de weg als we ergens mee bezig zijn. Hoe graag we ook willen, helemaal ervan af komen gaat toch nooit lukken. Dus hoe ga je met die beren op de weg om, ik kwam vrij recent een paar leuke tips tegen die ik graag wil delen.

    Hoe jij je gedraagt is belangrijk voor de interactie, hou een aantal belangrijke regels in gedachten:
    – 𝘉𝒆𝒓𝒆𝒊𝒅 𝒋𝒆 𝒗𝒐𝒐𝒓, 𝒗𝒐𝒐𝒓𝒌𝒐𝒎 𝒅𝒂𝒕 𝒋𝒆 𝒊𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒅𝒐𝒏𝒌𝒆𝒓 𝒕𝒆𝒓𝒆𝒄𝒉𝒕 𝒌𝒐𝒎𝒕.
    – 𝘕𝒆𝒆𝒎 𝒈𝒆𝒆𝒏 𝒓𝒊𝒔𝒊𝒄𝒐’𝒔 𝒅𝒐𝒐𝒓 𝒃𝒖𝒊𝒕𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒈𝒆𝒃𝒂𝒂𝒏𝒅𝒆 𝒑𝒂𝒅𝒆𝒏 𝒕𝒆 𝒌𝒐𝒎𝒆𝒏.
    – 𝘏𝒐𝒖 𝒃𝒊𝒋 𝒋𝒆 𝒘𝒂𝒕 𝒗𝒂𝒏 𝒋𝒐𝒖 𝒊𝒔, 𝒍𝒂𝒂𝒕 𝒋𝒆 𝒉𝒆𝒕 𝒂𝒄𝒉𝒕𝒆𝒓 𝒕𝒓𝒆𝒌𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒂𝒍𝒍𝒆𝒆𝒏 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒂𝒂𝒏.
    – 𝘝𝒐𝒆𝒓 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒘𝒆𝒈 𝒏𝒊𝒆𝒕, 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 z𝒂𝒍 𝒂𝒍𝒍𝒆𝒆𝒏 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒗𝒂𝒏 𝒋𝒆 𝒆𝒊𝒔𝒆𝒏.
    – 𝘙𝒂𝒂𝒌 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒊𝒏 𝒑𝒂𝒏𝒊𝒆𝒌, 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒘𝒆𝒈 𝒋𝒂𝒂𝒈𝒕 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒐𝒑 𝒋𝒆. 
    – 𝘓𝒐𝒐𝒑 𝒈𝒆𝒘𝒐𝒐𝒏 𝒓𝒖𝒔𝒕𝒊𝒈 𝒘𝒆𝒈.

    Wat omslachtig lees ik hierin vooral de aanzet om beter na te denken over de beren op de weg en in het ongemak leren leunen. Een beer op de weg hoeft niet meteen opgelost te worden. Soms werkt het als je in het ongemak gaat zitten en dat ongemak bij jezelf te houden.

    Zou het je verbazen als dit een vrije vertaling is van de regels die zijn opgesteld als voorbereiden voor wat je moet doen als je een beer op je weg tegenkomt? Ze hangen bij de ingangen van het nationaal park dat ik onlangs bezocht heb, samen met een waarschuwing dat de beren inmiddels uit hun winterrust waren en samen met een aantal pups rondliepen. Ze liepen ook aan de andere kant van het dal tegen de helling. Helaas te ver weg en te kort in beeld voor foto’s.

    Natuur kan soms zo goed een spiegel zijn van wat er in ons kan gebeuren.

    Wat doe jij als je een beer op de weg ziet ?

    Beeld: Ivan Sjisjkin en Konstantin Savitski – Ochtend in een dennenbos (1889)

    Publicatie: LinkedIn

  • De bommen horen vallen

    De bommen horen vallen

    Tijdens een boekpresentatie over collaboratie en verzet werd de retorische vraag gesteld: “Er zitten hier vast geen mensen die hebben meegemaakt dat de bommen vielen.” Onwillekeurig moest ik terugdenken aan 31 juli 2025 en mijn betrokkenheid bij de aanvraag van twee onderscheidingen. De retorische vraag werd ineens een oprechte vraag.

    We leven in bijzondere tijden, een verwarrende tussenperiode tussen wat was en wat zal zijn. Jitske Kramer noemt het een periode van liminaliteit, een periode om te herkennen en die veel kansen biedt op verandering. Dit vraagt wel om actie en het onderzoeken van die verandering. Samen maken wij de wereld!

    De afgelopen maanden ben ik steeds bewuster bezig met veranderen en dat brengt langzamer steeds meer mooie stappen met zich mee. Maar natuurlijk ook de pijn en het ongemak dat nu eenmaal bij veranderen hoort.

    Het is 40 jaar terug dat de kernramp in Tsjornobyl plaatsvond. Hoorde ik verhalen uit Boetsja en vanaf de huidige frontlijn in Oekraïne. Daarnaast kwamen ook de nog altijd zichtbare gevolgen van de eerste en tweede wereldoorlog de afgelopen weken langs in gesprek en activiteiten als de boekpresentatie. De lijn tussen herinnering en vieren vervaagde voor mij en de balans tussen herinneren en vieren heeft onverwacht vorm gekregen.

    Die vraag kreeg zo ineens een onverwachte betekenis: Ja ik heb de bommen horen vallen, althans de moderne varianten (zoals de drones) daarvan. De herinnering hieraan helpt mij om vorm te geven aan de verandering en mijn plek in de wereld. De vallende bommen geven meer kracht aan mijn eigen keuze verbonden te blijven, zonder mezelf te verliezen.

    De vallende bommen herinneren mij eraan dat de kracht van het conflict niet ligt in het vermijden – maar in het aangaan voor het lastig is de verbinding te behouden. Het conflict als bron van samen groeien en verbinden, wat voor kansen zitten daarin.

    Ook heb ik weer de weerbaarheid van de mens gezien als het er echt op neer komt. Als Rode Kruis vrijwilliger vind ik het onderstaande beeld (afkomstig van Kyiv Post) wel een hele krachtige bron. En dat is voor mij een reden om mij actief in te zetten voor het traject van de “eensgezinde vereniging” binnen het Nederlandse Rode Kruis. Een kans om in het ondertussen te veranderen, ondanks alle risico’s en gevaren die op de loer liggen.

    Hoe ga jij met onverwachte vragen om?

    Uiteindelijk is dit ook een belangrijke reden waarom ik mij bij mijn komende uitdaging van het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse bewust richt op het ondersteunen van de Oekraïense psychiatrie, waar je nog altijd ons voor kunt sponsoren.

    Publicatie: LinkedIn, Facebook

  • Tsjornobyl 40 jaar

    Tsjornobyl 40 jaar

    Vandaag is het 40 jaar terug dat in Tsjornobyl de grootste kernramp tot heden plaatsvond. Op 26 april 1986 ontplofte reactor nummer 4 van de Tsjornobyl centrale. De ontploffing werd geheim gehouden.

    Het duurde 2 dagen voordat de fall out Nederland bereikte en maatregelen werden genomen. Een van mijn weinige herinneringen uit mijn kindertijd gaan over het gesprek of we nog wel melk moesten drinken en of de spinazie uit de moestuin nog wel gegeten moest worden.

    Jaren later bezocht ik de centrale zelf, een blijvende bijzondere ervaring. Het was een tijd in mijn leven dat ik geen foto’s maakte.

    Vandaag is het 40 jaar later en helaas loopt de centrale weer gevaar. Niet uit keuze, maar door een door een vijand gestarte oorlog.

    Toch kunnen we heel veel leren van deze dag en van de hulpverlening. De dood van vele liquidators die het dak zijn opgestuurd blijft een heldemoed en zullen niet vergeten worden. Net als vele anderen die deze nacht nog met zich meenamen of meenemen.

    Persoonlijk neem ik een deel van de kennis nee in de ontwikkeling van trainingen. Hoe absolute autocratie een tekortkoming is bij problemen en calamiteiten. #KrachtvanhetConflict

    Vandaag sta ik er in gedachten bij stil.

    Foto: onbekend.

  • “Het is niet mijn taak om jouw ongemak te dragen”

    “Het is niet mijn taak om jouw ongemak te dragen”

    Ook ik draag mijn eigen systeem met mij mee. Een met scherpe kanten en lastige plekken om in te nemen. Het heeft tijd gekost voordat ik mijn eigen ongebruikelijke steunbronnen heb mogen (her)vinden. Daardoor heb ik geen vrije herinneringen, foto’s of andere fysieke herinneringen uit mijn jeugd. De mooie kant hiervan is dat ik mij wel bewuster heb mogen ontwikkelen.

    De afgelopen tijd heb ik waardevolle inzichten opgedaan over conflicten en het ongemak dat hieruit voortkomt. Waar ik conflict eerder vooral vol in wilde gaan, zit ik het steeds meer als een rijke bron voor verbinding en autonomie.

    Tijdens een training werd ik gevraagd een foto uit mijn kindertijd mee te nemen. Het belang van deze foto in de opdracht was groter dan ik had verwacht. Ik heb geen foto uit die tijd. Ook kan ik niet makkelijk  een vergelijkbaar oproepen. Dit veroorzaakte ongemak in de groep, dat ik na afloop van de opdracht bespreekbaar heb gemaakt. Het ongemak is een bekende situatie voor mij, juist daarom bleek het open gesprek zo dienend aan de training.

    Één vraag raakte bij mij een diepere laag: “waarom had ik dit niet vooraf met de trainers besproken”. Dit is natuurlijk een hele goede vraag. Nadat ik er langer bij stil stond, hoorde ik daaronder ook nog een andere vraag: “als je weet dat het ongemak brengt, waarom heb je het dan niet op je genomen om het ongemak vooraf weg te nemen”?

    Ook dan is de vraag terecht, mensen willen van nature graag weg bij het ongemak. Een valkuil waar ik ook in stap, roept nu bij mij de vraag op: “is het mijn taak om jouw ongemak te dragen of bij je weg te houden?” Het willen dragen van het ongemak van een ander werkt gewoon niet. Sterker nog: het vergroot zelfs het ongemak, want ik weet niet hoe ik jouw ongemak moet dragen of bij je weg moet houden.

    Tijdens een andere training een paar dagen later trapte ik bijna in dezelfde valkuil. Een vraagsteller vond mijn antwoord niet passen bij haar verwachtingen en dat werd voor haar ongemakkelijk. Ze probeerde mij vervolgens de gewenste antwoordrichting op te krijgen. Ik worstelde met interne vraag of ik nu een weg moest zoeken om tegemoet te komen aan haar verwachtingen. Ik besloot mijn gevoel te volgen en een duidelijke grens te stellen, ineens was ik een “moeilijke deelnemer”

    In het gesprek dat daarop volgde, ontstond iets moois. Al heel snel ging het over onuitgesproken verwachtingen en het ongemak. Het gesprek bleek ook hier zelfs heel dienend te zijn voor de oefening zelf, wij vonden elkaar in de verschillen en de nieuwsgierigheid daarna.

    Het inzicht dat ik hieruit haal hoort bij wat ik de “kracht van het conflict” ben gaan noemen: door zo vroeg mogelijk het conflict aan te gaan, kan een sterke verbinding ontstaan. In deze voorbeelden was het conflict zelfs dienend aan het moment. Ik droeg uiteindelijk alleen mijn eigen ongemak en dat weet ik wel steeds beter te dragen.

    Hoe ga jij om met het dragen van ongemak?

    Gepubliceerd: LinkedIn

  • Een weekend vol met belofte en verwondering.

    Een weekend vol met belofte en verwondering.

    Een eervolle ontmoeting met Robert van Voren voor een projectvoorbereiding #4daagse4UA vol met verhalen en verwondering. In #Kijkduin gloort er hoop aan de horizon, maar we beginnen met het Veteran Mental Health Center of Excellence in Kyïv. Waar ze naast mentale steun aan Veteranen bieden, ook nog kennis verrijken door onderzoek en onderwijs.

    Je kunt meehelpen, doneren kan via deze link.


    Daarna kreeg ik een enorm warm ontvangst als nieuwe vrijwilliger bij Dialoog in Den Haag tijdens een leerzame en volle vrijwilligersdag. Een enorme mooi kans om bij te dragen aan meer verbinding en begrip in Den Haag en onze samenleving net dat beetje beter te maken. Ook een dag waarop ik Willem de Wijs weer eens mocht ontmoeten, terwijl hij over zijn grote passie van het #waarderendonderzoeken vertelde.

    Wie weet ontmoeten wij elkaar in Den Haag tijdens een van de dialoog bijeenkomsten die ik hopelijk later dit jaar ook mee mag begeleiden. En wellicht komt het onderwerp van Oekraïne daar bij langs.

    Om dan uiteindelijk af te sluiten in het #veldhospitaal op het malieveld tijdens de #CPCLoop waar ik als vrijwilliger van Het Nederlandse Rode Kruis de eer heb om mee te mogen helpen. Daar hoop ik dan weer niemand te zien.

    Het weekend is dan ten einde, maar niet zonder dat ik mag uitkijken naar mijn late dienst op het #stembureau voor de Gemeente Den Haag op die bijzondere locatie in het HagaZiekenhuis.

    Dit zijn van die dagen waarop je mij terecht ziet genieten!

    Publicatie: LinkedIn, Facebook