Wij zijn in een tijd beland, waarin zelfs de barmhartige keuze om hulp te verlenen je in het gevang kan laten belanden.
Ik stel het mij zo voor, mijn pieper gaat. We komen aan bij een grote calamiteit en we komen mensen tegen waarvan het niet duidelijk is welke “status” ze hebben. Anders dan dat hun status is: er is nu (medische) hulp nodig. Voor mij is het wel duidelijk welke keuze ik op dat moment maak. Aan het eind van de inzet, zit ik alleen niet in ons voertuig op weg naar huis. Maar ik zit in een cel te wachten op voorgeleiding bij de Officier van Justitie. Want deze mensen die ik geholpen heb, bleken illegaal in Nederland te zijn en ik heb mij mogelijk medeplichtig gemaakt aan een strafbaar feit.
Dat kruis op mijn rug, is dan in Nederland ineens wel een doelwit. Mijn keuze zal altijd zijn om te helpen als dat nodig is, zelfs al maakt dat dat ik medeplichtig ben. Ik ben uiteindelijk liever medeplichtig aan barmhartigheid, dan medeplichtig aan de teloorgang van onze maatschappij.
Gelukkig is er nog een kans om dit horrorscenario te keren, de wet moet nog door de eerste kamer. Ik hoop dat de partijen hun fouten (h)erkennen en voor het juiste kiezen.
Publicatie: Facebook
