Tag: Kyiv

  • Angst of berusting

    Er kan weer een item van mijn emmerlijst, had ik een emmerlijst gehad dan zou in een boek voorkomen daar wellicht op hebben gestaan. En wanneer je in een boek staat, dan moet je minimaal naar de boekpresentatie gaan. Dus ik naar Rotterdam, naar de Boekhandel van Gennep voor een leuke avond inclusief de dis bij een lokaal establishment.

    In een omgeving met allemaal Oekraïne adepten, waarvan de meesten sinds het uitbreken van de volledige oorlog nog niet terug zijn geweest gaat het op een gegeven moment over je bezoek aan Kyïv. En over die inmiddels beruchte avond van 31 juli 2025. Onvermijdelijk komt dan de vraag langs, “was je niet bang” in verschillende vormen.

    Met die vraag werd ik wel geconfronteerd met mijn eigen kern, dit gaat uiteindelijk over de kracht van de toekomst. Hoe sta ik eigenlijk in een conflict, waar de meest basale reacties een rol gaan spelen?

    Het was in géén angst die ik ervaarde en ook bevroor ik niet. Natuurlijk voelde ik van alles, het kan niet anders. En die emoties deden ook hun werk, want ik was mij bewust van mijn omgeving en de keuzes die ik had. Mijn rugzak was ingericht om als het nodig was, toch te gaan schuilen. Ik had ervoor gekozen om een verzekering af te sluiten die eventuele kosten door oorlogshandelingen zou dekken. En mijn eerste hulp kit was aan de situatie aangepast. En op mijn telefoon had ik de mogelijkheden om een schuilkelder te vinden geïnstalleerd. Uiteindelijk vormen al die primaire reacties een goed hulpmiddel om jezelf te kunnen beschermen.

    Ik merkte een vorm van berusting in de situatie op, ik had er bewust voor gekozen mij in deze situatie te begeven. Ik heb bewust nagedacht over de opties die ik had. En doordat ik bewust was van al die emoties en keuzemogelijkheden, ontstond er een grotere mate van keuzevrijheid in mijn handelen. En ik denk zelfs dat de berusting mij objectiever meer veiligheid aanbood dan als ik op mijn primaire reacties was gaan varen.

    De boeken van Arie zijn het waard om te lezen en de oorlogsdagboeken hebben nog geen eind.

    Publicatie: jveenstra.org

  • Kunst in Oorlogstijd

    Kunst in Oorlogstijd


    Ik kwam een oproep tegen van Dennis van Nieuwenhuijzen PhD (https://lnkd.in/eppvNZZn) over de bescherming van het cultuurerfgoed in tijden van oorlog, zoals opgenomen in het cultuurgoederenverdrag (1954) als onderdeel van de Haagse conventies. Die oproep deed mij stilstaan bij kunst in Oorlogstijd.

    Ik was laat als het gaat om kunnen genieten van kunst en cultuur. Ik heb het niet van huis uit meegekregen en verkeerde niet in de kringen waar kunst een ding was. Toch is de kunst en cultuur later een rol gaan spelen, zelfs in mijn werkzame leven. Terugkijkend denk ik dat hier ook veel voordelen aan zitten, zo ben ik mij bewuster van wat mij raakt en niet.

    Kunst in oorlogstijd is veel onder de aandacht geweest de afgelopen tijd. Zo bezocht ik recent nog het Museum Bredius, waar 14 stukken uit het Khanenko Art Museum hangen. Niet geheel toevallig het museum waar ik nu ook op uitkijk. Ook was ik onder de indruk van de tentoonstelling “Huis in de Storm” over het Mauritshuis ten tijde van de tweede wereld oorlog. De museumdirecteur Wilhelm Martin uit deze tijd, zei het al terecht: “’t Is droevig dat de oorlog vergt dat men ’s lands kunst voor het oog verbergt.”

    Verborgen kunst is letterlijk wat op straat te zien is. Belangrijke beelden die zijn ingepakt, museums die extra veiligheidsmaatregelen hebben genomen, kunst dat niet meer de muren hangt. Maar er ontstaat ook nieuwe kunst of wordt kunst gerecycled. Uit de kracht van het conflict ontstaat iets nieuws. Kunst met een eigen betekenis en voortkomend uit het conflict en de beweging die het voortbrengt. Kunst met soms een eigen en nieuwe betekenis. Dat maakt het wandelen in de stad extra bijzonder en brengt concepten samen.

    Het cultuurgoederenverdrag (van de Haagse conventies, getekend in 1954) gaat over de bescherming van erfgoed in tijden van oorlog en conflict. Toch zie je in de praktijk dat het er heel anders aan toe gaat, waarschijnlijk vanuit het mogelijk doel tot de vernietiging van de Oekraïense cultuur zelf?  Dat zou niet voor het eerst het doel kunnen zijn.

    Terugkomend op bovenstaande oproep. Ik heb zelf niet de expertise om hier iets in te betekenen. Maar als jij daar wel wat in kunt betekenen, laat het hem vooral weten.

    Publicatie: Linkedin Post

  • Oorlog in Kyiv

    Oorlog in Kyiv

    De humanist Erasmus zei het al: “Oorlog is het enige spel, waarbij beide partijen verliezen.” Oorlog zien we in alle mogelijke conflictmodellen als de meest extreme en onwenselijke uitkomst van een conflict. Hoe komt het dan, dat we onvermijdelijk in oorlog terecht komen?

    Terwijl ik dit schrijf, schuil ik zelf voor de oorlog. Het luchtalarm is afgegaan en ik ben inmiddels het mij zo bekende metrostation ingegaan. Wachtend op het moment dat uit mijn telefoon het bekende “may the force be with you” gaat klinken, de melding dat het alarm over is.


    Ik zal eerlijk zijn, ik doe eigenlijk gewoon mee met de bevolking hier. Ik ben een keer naar beneden geweest om te ervaren wat dat meebrengt, maar verder is schuilen (nog) geen grote behoefte in het deel van de stad waar ik ben. Ondanks dat er vannacht niet alleen regen en het weerlicht naar beneden kwam, maar ook de drones en het afweergeschut.

    Hoewel ik een enorme behoefte aan veiligheid en vrede voel, maar ik ook dat ik vanuit een behoefte aan autonomie en betekenis het volk de overwinning over de agressor wens. De bullebak en de agressor zouden nooit mogen winnen.

    Persoonlijk maakt het mij niet onrustig, het is omgaan met de huidige tijd in zijn meest extreme vorm. Maar in de praktijk kom ik deze ervaring in veel kleinere vorm ook gewoon tegen op kantoor, bij het vrijwilligerswerk en op straat. Daar heb ik nog wat te doen en te geven.

    Aan de oorlog kan ik niets veranderen, dat is te groot. Maar wat we in het groot kennen, ervaren we vaak ook de kleine conflicten tussen mensen. Soms zelfs zonder het door te hebben. Hoe mooi zou het kunnen zijn als we het conflict op tijd zouden kunnen herkennen en wellicht zelfs bespreekbaar kunnen maken, wie weet leren we dan weer met elkaar in plaats van tegen elkaar te leven.


    Recent mocht ik vooraf meekijken met de ontwikkeling van een eBoek van Dennis Vrooland, dat gaat over conflicten en hoe je daarmee om kunt gaan (https://lnkd.in/e3PwXuVT). Hier staan al hele mooie ideeën en handvatten in om met de verbinding aan de slag te gaan.

    Het is juist de kracht van het conflict om deze juist aan te gaan in plaats van zolang uit de weg te gaan, zodat je in onmin en oorlog uit elkaar raakt. In een goed conflict is er ruimte om te onderzoeken wat er gebeurd en wat je zou kunnen doen om hiervan met elkaar te leren. Om uiteindelijk samen in een empathische verbinding te blijven en zo de wereld een stukje beter te maken.

    In zoveel verschillende methodieken die ik gebruik, komt dit als rode draad terug. En hoe lastig het is, bemerk ik elke keer weer als ik zelf weer in mijn valkuilen struikel. Maar dit bezoek, laat mij wel weer het belang ervaren van de kracht van het conflict en waarom ik ermee verder wil.

    En jij, wat is jouw meest indrukwekkende conflict?

    Publicatie: Linkedin Post