“Veel valpartijen en het eventuele ernstig letsel zijn vaak te voorkomen door goede techniektrainingen en het dragen van de juiste bescherming.” valt vandaag te lezen in het bericht bij het onderzoek van VeiligheidNL over sportblessures en mountainbiken.
Het belang van eenheid in techniek training voor gespecialiseerde bike-teams in de hulpverlening, was een belangrijke reden dat ik mij jaren terug ben gaan bemoeien met de ontwikkeling van de bike-teams binnen de evenementen hulpverlening. Een wereld waarin veel mensen ervan overtuigd waren dat iedereen die kan fietsen, ook gewoon op een mountainbike kan stappen. Dat (techniek)training overbodig was en eenheid in handelen alleen in de hulpverlening hoorde te zitten. De #krachtvanhetconflict kwam hier ook enorm van pas.
Het was ook een belangrijke reden, waarom ik mij heb laten opleiden tot mountainbike instructeur bij Mountainbike Challenge en jarenlang ook leden van bike-teams heb opgeleid en getraind.
Na een intensieve periode met een groep geweldige mensen, hebben we het voor elkaar gekregen dat er een ontwikkeling rond de trainingen van de grond is gekomen en dat dit een vast onderdeel op de agenda is geworden.
Ik ben géén onderdeel meer van deze taken. Ik kijk vooral trots terug op dit proces en ik zie dit bericht als een uitnodiging en uitdaging voor de organisatie en het veld om het ingezette traject verder te brengen.
Bewoners kunnen werkelijk inspireren als ze actief de ruimte krijgen om mee te denken over hun stadsdeel, juist op thema’s die direct raken aan hun eigen leefomgeving. In plaats van verdeeldheid, ontstaat er dialoog. Verschillen worden ingezet als bron van verbinding, groei en betrokkenheid.
In Amsterdam worden bewoners in verschillende stadsdelen uitgenodigd om hun ideeën te delen, te verdiepen en samen te brengen tot concrete adviezen aan de stadsdeelcommissie. Zo spreken bewoners met elkaar over wat hen bezighoudt, beweegt en verbindt.
Afgelopen zondag mocht ik opnieuw als gespreksbegeleider bijdragen aan het stadsdeelpanel in Amsterdam Zuid. Wat mij telkens weer inspireert, is de enorme betrokkenheid en wijsheid die bewoners meebrengen bij deze dialogen. Inspiratie die ik ook meeneem in mijn verdere werk.
Hoe mooi is het om te zien dat er kracht zicht in de verschillen die juist weer leiden tot verbinding, groei en betrokkenheid.
Je bent 37, net bevrijd uit krijgsgevangenschap door geallieerden troepen en omdat je ziek bent opgenomen in een reserve lazaret (veldhospitaal). Je maakt het einde van de oorlog mee en drie dagen later overlijd je alsnog aan de gevolgen van tuberculose. Je hebt een revolutie, de holodomor, een oorlog en twee wereldoorlogen doorgemaakt. Dan ineens is je verhaal ten einde en dreigt het verhaal in de vergetelheid te raken, herbegraven onder een witte steen op een ereveld ergens in een vreemd land.
Totdat een jonge journalist zich ontfermde over het ereveld, waardoor van steeds meer stenen het verhaal weer verteld kan worden. Remco Reiding werd later een bekende journalist en auteur.
Dit is het verhaal van soldaat Ivan Alekseevitsj Somyk, geboren op 18 januari 1908 in het midden van het huidige Oekraïne. Gestorven op 10 mei 1945 in Lüdenscheid in het westen van Duitsland. Nu ligt hij in graf 255, rij drie op het Sovjet Ereveld in Leusden. Het graf dat ik geadopteerd heb, zodat zijn verhaal net als vele anderen niet vergeten wordt.
Graf Maczek, Tilburg
Ik ben in de loop van de jaren de sporen van oorlog gaan volgen, de verhalen fascineren mij. Eigenlijk zijn het de vaak vergeten verhalen, ook al kennen we nog wel het grote verhaal. Ik heb indrukwekkende plekken mogen bezoeken, denk aan: nazi concentratiekampen in Nederland en het buitenland, Babi Yar, de Slagvelden van Ieper en Verdun, Dinant, Culloden en nog veel meer indrukwekkende plekken waar heel veel verhalen ophouden en vergeten worden.
Terwijl besef van geschiedenis en het horen van al die verhalen ons helpt bij het begrijpen van de wereld en onszelf. Zie je dat cultureel erfgoed in gevaar is bij oorlog en geweld. En ervaar je dat verhalen veranderen tot ze niet meer kloppen, zoals de witte Russen die op de begraafplaats Westduin liggen en onterecht als Wit-Russen worden aangemerkt.
Wat heeft dit met mijn grootste angst te doen? Gekend en begrepen worden, zijn voor elke mens belangrijke basisbehoeftes, het heeft bij mij lang geduurd voor ik begreep dat het voor mij ook belangrijk is. Zo belangrijk dat ik de behoeftes altijd ergens weg heb gezet. Toch is het een van mijn grootste angsten, dat mijn verhaal vergeten gaat worden op het moment dat het voor mij over is. Dat ik zelfs géén voetnoot in een verhaal ben en dat ik niets heb mogen bijdragen.
Op allerheiligenavond (Halloween) sta ik bewust stil bij deze angst, door stil te staan bij bijzondere verhalen en het belang van al die verhalen op ons begrip van de wereld en onszelf. En hopelijk het belang in het voorkomen van herhaling van fouten uit het verleden. En mijn voetnoot, dat komt echt goed.
Ook bij de oorlog in Oekraïne, waar Rusland zonder aanleiding is binnengevallen, zal weer oneindig veel nieuwe niet vertelde verhalen opleveren. Niet pas een eeuw later vergeten, maar nu al door sommigen als een voetnoot in de geschiedenis weggezet.
Intussen blijft het mij boeien, al die unieke verhalen en dan vooral al die voorbeelden uit het verleden die het belang van de kracht van het conflict zo sterk laten zien.
Publicatie: LinkedIn (aangepast in verband met maximale lengte)
Als burgerhulpverlener hoop je elke keer weer een klein verschil te mogen uitmaken voor de mensen om je heen. Elke keer als mijn pager gaat en in een rood scherm “REANIMATIE OPROEP” zie staan, gaat intussen een bekend proces in mijn hoofd lopen. Ik kijk het adres na en beoordeel hoe ver weg dat adres is en of het realistisch is om daar tijdig aan te komen. Dan trek ik mijn schoenen aan en loop naar mijn schuur, daar staat mijn fiets en ik bedenk mij de snelste route naar het adres toe. Onderweg pak ik mijn beademingsmasker mee, je weet uiteindelijk maar nooit.
Wat er daarna gebeurd is elke keer verschillend. Ik heb intussen ook de meest bizarre reanimatie oproepen hier in de buurt mee gemaakt. Een deel daarvan heeft spijtig genoeg het nationale nieuws gehaald en bij veel mensen een indruk achtergelaten. Ook bij mij, geen angst – maar berusting.
Elke reanimatie oproep die ik ontvangt, veroorzaakt ook een klein conflict in mijzelf. Een conflict tussen dat gaat tussen het eigen gemakt en de wens om dat kleine verschil te mogen uitmaken in deze wereld. Een krachtige bron om op door te gaan.
In die 200 keer heb ik ook een interessante ontwikkeling zien gebeuren, waarbij een versterking en professionalisering een rode draad lijken te zijn. Inmiddels mogen we onszelf First Responder Reanimatiezorg noemen en is er veel meer aandacht aan de rol en plek van de burgerhulpverlener in het geheel.
Zojuist kom ik terug van oproep nummer 200, een vreemd moment om bij stil te staan. Die 200 keer staan ook voor al die “first responders reanimatiezorg” die dagelijks klaar staan om het verschil uit te mogen maken.
Wil jij ook een verschil kunnen maken? Je hebt een reanimatiediploma of bent zorgprofessional en je hebt je nog niet aangemeld? Ga dan naar HartslagNu!
Wat oorlog is, daar zijn we het vaak wel over eens. Wat vrede is, blijkt alleen een heel stuk lastiger te zijn. Terwijl de oorlog aan onze voordeur klopt, weten we elkaar maar niet te vinden. Polarisatie en conflict dringen door in de kleinste haarvaten van onze samenleving. Na een voor ons continent unieke periode van vrede en veiligheid.
Als ik kijk naar de oorlog in Oekraïne, dan laat mij zien dat we daarin een lange weg te gaan hebben. Waar zijn we bang voor, dat we geen actieve rol gaan spelen in dit conflict. Dat het nog altijd een “ver van mijn bed” verhaal blijft. Ik weet daar het antwoord ook niet meer op. Het simpel stoppen van de oorlog is zeker niet genoeg.
Spinoza benoemde de complexiteit van vrede al in zijn werk. Hij beschreef vrede niet als afwezigheid van oorlog. Maar als een deugd, een geestesstemming. Als dispositie voor goede daden, vertrouwen en recht.
De afgelopen jaren zie ik dat we het uitgangspunt voor goede daden, vertrouwen en recht ter discussie worden gesteld. Of zoals Jitske Kramer aangeeft, de bestaande ordening staat ter discussie en we zijn hard aan het zoeken naar een nieuwe ordening. En daarmee de eigen plek in die nieuwe ordening. Een enorme voedingsbodem voor conflicten, die het niet makkelijker maakt om een eigen plek te vinden.
Ik kan eigenlijk al niet meer tellen hoe vaak ik opnieuw ben begonnen met deze overweging. Welke boodschap wil ik overbrengen en hoe sta ik daar zelf in? Raken we de grenzen van het conflict, of raak ik mijn eigen grenzen.
Afgelopen weekend zat ik met een vriend op het terras met uitzicht op de plek waar de botten van Spinoza waarschijnlijk zijn neergelegd nadat zijn eigenlijke graf is geruimd. Terugkijken naar de afgelopen periode en het effect op het denken ver dialoog, verbinding en de bewustwording van de plek die het conflict heeft.
Kierkegaard zei het al: “De hardste strijd ontstaat niet doordat mening op mening botst, maar als twee mensen hetzelfde zeggen en er over de interpretatie van datzelfde wordt gevochten.”
Ik zie het dan ook als onze taak om in het ondertussen het ongemak te leren omarmen en het conflict te leren accepteren. Zo werken we aan een betere wereld en hoeven we niet meer over de interpretatie van datzelfde te vechten terwijl beide werkelijkheden wellicht samen kunnen bestaan.
Hoe accepteer jij het conflict? En hoe ga jij ermee om?
