Jeroen Veenstra

Maand: oktober 2025

  • #200

    #200

    Als burgerhulpverlener hoop je elke keer weer een klein verschil te mogen uitmaken voor de mensen om je heen. Elke keer als mijn pager gaat en in een rood scherm “REANIMATIE OPROEP” zie staan, gaat intussen een bekend proces in mijn hoofd lopen. Ik kijk het adres na en beoordeel hoe ver weg dat adres is en of het realistisch is om daar tijdig aan te komen. Dan trek ik mijn schoenen aan en loop naar mijn schuur, daar staat mijn fiets en ik bedenk mij de snelste route naar het adres toe. Onderweg pak ik mijn beademingsmasker mee, je weet uiteindelijk maar nooit.

    Wat er daarna gebeurd is elke keer verschillend. Ik heb intussen ook de meest bizarre reanimatie oproepen hier in de buurt mee gemaakt. Een deel daarvan heeft spijtig genoeg het nationale nieuws gehaald en bij veel mensen een indruk achtergelaten. Ook bij mij, geen angst – maar berusting.

    Elke reanimatie oproep die ik ontvangt, veroorzaakt ook een klein conflict in mijzelf. Een conflict tussen dat gaat tussen het eigen gemakt en de wens om dat kleine verschil te mogen uitmaken in deze wereld. Een krachtige bron om op door te gaan.

    In die 200 keer heb ik ook een interessante ontwikkeling zien gebeuren, waarbij een versterking en professionalisering een rode draad lijken te zijn. Inmiddels mogen we onszelf First Responder Reanimatiezorg noemen en is er veel meer aandacht aan de rol en plek van de burgerhulpverlener in het geheel.

    Zojuist kom ik terug van oproep nummer 200, een vreemd moment om bij stil te staan. Die 200 keer staan ook voor al die “first responders reanimatiezorg” die dagelijks klaar staan om het verschil uit te mogen maken.

    Wil jij ook een verschil kunnen maken? Je hebt een reanimatiediploma of bent zorgprofessional en je hebt je nog niet aangemeld? Ga dan naar HartslagNu!

    Gepubliceerd: facebook en LinkedIn

  • Corona dialogen

    Corona dialogen

    Binnenkort is het vier jaar terug dat ik besmet raakte met covid-19, de gevolgen daarvan draag ik nog altijd mee. Post-COVID is de naam die er nu aan gegeven is, ik voel mij gelukkig dat ik bijna volledig ben hersteld en dat ik vooral heel veel mooie dingen aan deze ervaring heb overgehouden. De afgelopen tijd word ik met enige regelmaat weer herinnerd aan deze tijd. Of het nu gaat over een serie corona dialogen, vragen die naar boven komen tijdens een cursus of bijeenkomst of gewoonweg discussies in het kader van de huidige ontwikkelingen.

    Ik raakte besmet toen ik als vrijwilliger mee liep op Leyenburg tijdens de covid-19 periode. Ik heb in die periode en daarna heel veel meegemaakt, ik kan vertellen over patiënten die met de minuut slechter werd terwijl we op een plek op de ICU aan het wachten waren. Of over het feit dat ik ben bespuugd en bedreigd terwijl ik in uniform rond liep. Of dat ik tussen de anti-covid demonstranten terecht kwam, omdat ik net de laatste tram had gemist die werden omgeleid. Dan heb ik het nog niet gehad over de mensen die niet wilde geloven in een besmetting of long-covid, die riepen dat ik niet zo moeilijk moest doen.

    Maar ik kijk liever terug naar al het mooie dat deze periode mij heeft gebracht. Er zijn vooral heel veel mooie dingen gebeurd en ik ben zoveel beter uit deze periode gekomen. Ik moet als vanzelfsprekend denken aan het bergwandelen als nieuwe hobby, mooie persoonlijke ontwikkelingen die nu vorm krijgt in de kracht van het conflict. De nauwere relatie met mijn broer en mijn bezoek aan Kyïv. En dat ik eindelijk richting heb gegeven aan mijn complexe wereld.

    Ik zie de wereld om mij heen veranderen en de wil om daar iets in te betekenen neemt toe. Terugdenkend aan de tijd die de covid-19 pandemie. Deze tijd heeft veel anders gemaakt, maar naar mijn gevoel leven we nu in een tijd waarin de veranderingen nog groter en potentieel gevaarlijker zijn.

    Laten wij met zijn allen scherp zijn en zorgen voor een betere wereld. En laten we scherp zijn op de dialoog, die uiteindelijk altijd gevoerd moet worden.

    Publicatie: jveenstra.org

  • Muren slechten

    Muren slechten

    Één dag die een wereld veranderde, dat was 9 november 1989, de dag dat de Berlijnse muur viel en er geheel onverwachts een einde aan de koude oorlog kwam.

    Het was Winston Churchill die op 5 maart 1946 het had over een ijzeren gordijn.

    “From Stettin in the Baltic to Trieste in the Adriatic an “iron curtain” has descended across the Continent. Behind that line lie all the capitals of the ancient states of Central and Eastern Europe. Warsaw, Berlin, Prague, Vienna, Budapest, Belgrade, Bucharest and Sofia; all these famous cities and the populations around them lie in what I must call the Soviet sphere, and all are subject, in one form or another, not only to Soviet influence but to a very high and in some cases increasing measure of control from Moscow.”
    – Churchill

    Omdat 9 november in de Duitse geschiedenis vol zit met bizarre momenten, is ervoor gekozen om stil te staan bij de val van de muur op 3 oktober, de dag – vandaag 35 jaar terug – van de eenwording van Duitsland.

    Het was de dag die hoop bracht in een mooie toekomst, ondanks het donkere verleden (Novemberrevolutie (1918), de Bierkellerputsch (1923), de (Reichs)kristallnacht (1938) en het Venloincident (1939)) begon er weer licht over Europa te schijnen.

    De Europese eenwording is als Europees Federalist een van mijn idealen en leek langzaam stapje voor stapje dichterbij te komen. De weg naar grotere vrijheid en vrede. De andere kant van het conflict dat we zijn gaan kennen als de Koude Oorlog.

    Helaas moet ik 35 jaar na de Duitse eenwording concluderen, dat we nog een hele lange weg te gaan hebben. We hebben nog een lange weg te gaan en ik wil mij daar graag voor blijven inzetten.

    Publicatie: jveenstra.org

  • Oorlogsrecht, grenzen aan geweld

    Oorlogsrecht, grenzen aan geweld

    De dag dat Rusland weer de aanval kiest (https://nos.nl/…/2584347-grote-russische-aanval-op…) ben ik naar Slot Loevestein gevaren. Met het doel een potentieel indrukwekkende tentoonstelling te gaan bezoeken: Oorlogsrecht, grenzen aan geweld.

    Na de tentoonstelling “War stories, Ukraine up close” en “War Diaries” in het Nationaal Militair Museum en “Oude Meesters uit Kyiv in Den Haag” in Museum Bredius, nodigde de kapotgeschoten ambulance met kogelgaten die terugkomen in de aankondiging uit tot hoge verwachtingen. Die de tentoonstelling verre van waar maakt.

    Twee half naakte mannen die onder het voorlezen van de artikelen van oorlogsrecht een dans tussen zogenaamde getroffen meubels uitvoeren en een enkel beeld uit getroffen conflictgebied, weet de tentoonstelling niet boeiender en interessanter te maken dan een saaie opsomming van droge feitjes over het oorlogsrecht.

    Jammer, want de geschiedenis en locatie van de tentoonstelling nodigde uit tot veel meer, vooral in deze verwarrende tijd waarin de wereld alle kanten op kan. En er is veel te vertellen en te laten zien over een boeiend en bijzonder onderwerp dat in het hier en nu enorm ter discussie staat. Een gastles van Rode Kruis Humanitair Oorlogsrecht is daarvoor veel geschikter.

    Het Slot Loevestein is natuurlijk een belangrijk onderdeel van onze geschiedenis en Hugo de Groot als grondlegger van het internationaal recht staat terecht in de Canon van Nederland en maakt daarom een bezoek waard. Maar ik zou er niet voor de tentoonstelling alleen heen gaan.

    Publicatie: facebook