Mirjam Rotenstreich presenteert haar boek “Vader Zoeken” bij @sovjetereveld, over haar zoektocht naar de geschiedenis van haar vader. Hij overleefde de holocaust en zijn tragische levensverhaal voert via Polen, Oekraine, Moskou en Berlijn naar Nederland en uiteindelijk naar deze presentatie in Leusden. Met een toelichting door @john_in_nl over het onderliggend onderzoek.
Publicatie: facebook
Oktober staat in Den Haag in het teken van Spinoza, dit jaar heb ik meegedaan aan een aantal evenementen. Naast de lezing over de Politieke Spinoza, viel mijn keuze op de dialoog over solidariteit. Een link tussen het humanisme en Spinoza aan de hand van de dialoog methode langs het onderwerp van de solidariteit.
Het was een bijzondere middag. Ik ben uit de middag weggelopen met het besef dat we in Nederland best goed zijn om over zaken te praten. Maar hoe lastig het is om het vervolgens ook in de praktijk te brengen.
Ik ben ooit gegrepen door de oproep om de “ratio van de onderbuik” een plek te geven. Omdat dit vooral past bij wie ik ben en welke ervaring ik meeneem, heb ik dit ook tijdens de dialoog ingebracht.
Tijdens de dialoog sessie werd vooral gesproken over wat solidariteit is. Wat ik enorm miste, was vervolgens een antwoord op de vraag hoe solidariteit in de praktijk gebracht zou kunnen worden.
Ik ben weggelopen met een groter besef van het belang om vorm te geven aan het goede. Voor mij is dat voor een deel terug te voeren in het concept van de “Kracht van het Conflict“.
Publicatie: jveenstra.org
Spinoza schreef er al over, dat een monarch alleen een plek heeft als het door een breed gedragen instemming van het volk kan functioneren. En dan hebben we het niet over “Het Volk” waar momenteel partijen voor over elkaar heen struikelen, maar eigen over de manier waarop we in Europa over het algemeen zijn georganiseerd.
Dat ten Oosten en ten Westen van ons steeds meer alleenheersers lijken op te staan (of ten minste mensen met een sterke neiging tot alleen heersen), waar een Trump, Poetin en Xi onder vallen, vormt een risico. Dat zelfs in Nederland personen zien die daar toe geneigd zijn, maakt het niet veel beter.
Terwijl de oude filosofen al een voorkeur hadden tot de mengvorm, lijken we in Europa helaas de kracht van die mengvorm niet voldoende een plek te kunnen geven.
De ontwikkelingen volgen zich steeds sneller op en deze ontwikkeling maakt het daar niet beter op. Het lijkt er wel op dat het bestaande oorlogsrecht weg kunnen werpen, want we gaan weer terug naar wat was: het recht van de sterkste.
En die insteek levert geen vrede op, maar lijkt eerder een uitnodiging tot oorlog en geweld.
‘Trump eiste schreeuwend en vloekend dat Zelensky gebied opgeeft’
Publicatie: facebook
Foto: NOS / AFP (behorende bij het nieuwsbericht)
Een lezing van Maarten van Buuren over het politiek traktaat met een klein bezoek naar wat Spinoza in 2025 van de situatie in de wereld zou zeggen.
Tijdens Spinoza Oktobermaand van de Stichting Spinoza Den Haag is er aandacht voor het werk en het leven van de filosoof en politiek denker Spinoza. De filosoof waar ik de laatste tijd wat meer aandacht aan heb besteed.
Als student heb ik wel eens wat moeten leren over de filosofen, dan bleef het vaak beperkt tot een opsomming van grote filosofen en in een paar woorden waar ze voor stonden. Net als veel dingen, vond ik het toch niet interessant genoeg om er op door te gaan.
Intussen begin ik er steeds meer van te genieten om meer te leren van en over grote filosofen, zoals Erasmus, Spinoza en Hugo de Groot. Maar op zoek naar nieuwe, moderne filosofen die helpen de wereld te duiden, zoals: Yermolenko, Harari en wellicht zelfs Pfeijffer.
Als burgerhulpverlener hoop je elke keer weer een klein verschil te mogen uitmaken voor de mensen om je heen. Elke keer als mijn pager gaat en in een rood scherm “REANIMATIE OPROEP” zie staan, gaat intussen een bekend proces in mijn hoofd lopen. Ik kijk het adres na en beoordeel hoe ver weg dat adres is en of het realistisch is om daar tijdig aan te komen. Dan trek ik mijn schoenen aan en loop naar mijn schuur, daar staat mijn fiets en ik bedenk mij de snelste route naar het adres toe. Onderweg pak ik mijn beademingsmasker mee, je weet uiteindelijk maar nooit.
Wat er daarna gebeurd is elke keer verschillend. Ik heb intussen ook de meest bizarre reanimatie oproepen hier in de buurt mee gemaakt. Een deel daarvan heeft spijtig genoeg het nationale nieuws gehaald en bij veel mensen een indruk achtergelaten. Ook bij mij, geen angst – maar berusting.
Elke reanimatie oproep die ik ontvangt, veroorzaakt ook een klein conflict in mijzelf. Een conflict tussen dat gaat tussen het eigen gemakt en de wens om dat kleine verschil te mogen uitmaken in deze wereld. Een krachtige bron om op door te gaan.
In die 200 keer heb ik ook een interessante ontwikkeling zien gebeuren, waarbij een versterking en professionalisering een rode draad lijken te zijn. Inmiddels mogen we onszelf First Responder Reanimatiezorg noemen en is er veel meer aandacht aan de rol en plek van de burgerhulpverlener in het geheel.
Zojuist kom ik terug van oproep nummer 200, een vreemd moment om bij stil te staan. Die 200 keer staan ook voor al die “first responders reanimatiezorg” die dagelijks klaar staan om het verschil uit te mogen maken.
Wil jij ook een verschil kunnen maken? Je hebt een reanimatiediploma of bent zorgprofessional en je hebt je nog niet aangemeld? Ga dan naar HartslagNu!
