2025 is een bijzonder jaar geworden, een jaar waarin het ondertussen een belangrijke rol kreeg. De beweging van het oude dat nog niet is afgesloten naar het nieuwe dat zich nog moet vormgeven. In een wereld die steeds sneller onzeker aan het worden is, staan veel vanzelfsprekendheden ter discussie. In die beweging zit ook de ruimte voor kansen en groei.
In 2026 mag ik leren meer in het hier en nu te leven. Tijdens mijn bezoek aan Oekraïne besefte ik mij dat het soms goed is om te berusten, maar dat vandaag maar één keer voorbij komt. Het vastpakken van kansen is daarbij nog een mooie uitdaging.
Ik vier ook mijn successen, die ik mee mag nemen als krachtbron naar volgend jaar. Mijn visie die ik eindelijk op papier heb weten te zetten en de acceptatie van hoogbegaafdheid is ook wel een enorme stap.
Ik kijk enorm uit naar 2026, waarin de rode draad beweging en samen groeien zal zijn. Vol met uitdagingen en kansen in een wereld die we opnieuw moeten ontdekken. De kinderboerderijen in Amsterdam, complex in al haar eenvoud, beloven een bijzondere uitdaging te worden. Na jaren voorwerk, zetten we de beweging verder in naar een ontmoetingsplek rond het dier.
Ook zal ik vaker beweging en ontwikkeling van groepen en mensen gaan faciliteren en daar hoort natuurlijk het verder bouwen aan #dekrachtvanhetconflict bij.
Dat bouwen is nu al een proces, waarin ik veel leer. Over twijfel, vertrouwen, deuren die dicht gaan en ramen die dan toch weer open gaan staan. Maar ook over kansen en de het geloof dat we de wereld een klein beetje beter kunnen maken, als we conflicten niet vermijden. Maar juist conflicten gaan zien als bron van verbinding, groei en ontwikkeling.
En in deze tijd is het nodig, Joris Luyendijk zegt het al: “we leven niet in vrede, maar we leven ook niet in oorlog. We leven in het gevaarlijke tussenin.” Als we daar geen aandacht aan besteden, zijn we straks het vergeten verhaal. We moeten samen bouwen aan de rechtvaardige vrede, waarin we mogen verbinden, groeien en ontwikkelen.
Als burgerhulpverlener hoop je elke keer weer een klein verschil te mogen uitmaken voor de mensen om je heen. Elke keer als mijn pager gaat en in een rood scherm “REANIMATIE OPROEP” zie staan, gaat intussen een bekend proces in mijn hoofd lopen. Ik kijk het adres na en beoordeel hoe ver weg dat adres is en of het realistisch is om daar tijdig aan te komen. Dan trek ik mijn schoenen aan en loop naar mijn schuur, daar staat mijn fiets en ik bedenk mij de snelste route naar het adres toe. Onderweg pak ik mijn beademingsmasker mee, je weet uiteindelijk maar nooit.
Wat er daarna gebeurd is elke keer verschillend. Ik heb intussen ook de meest bizarre reanimatie oproepen hier in de buurt mee gemaakt. Een deel daarvan heeft spijtig genoeg het nationale nieuws gehaald en bij veel mensen een indruk achtergelaten. Ook bij mij, geen angst – maar berusting.
Elke reanimatie oproep die ik ontvangt, veroorzaakt ook een klein conflict in mijzelf. Een conflict tussen dat gaat tussen het eigen gemakt en de wens om dat kleine verschil te mogen uitmaken in deze wereld. Een krachtige bron om op door te gaan.
In die 200 keer heb ik ook een interessante ontwikkeling zien gebeuren, waarbij een versterking en professionalisering een rode draad lijken te zijn. Inmiddels mogen we onszelf First Responder Reanimatiezorg noemen en is er veel meer aandacht aan de rol en plek van de burgerhulpverlener in het geheel.
Zojuist kom ik terug van oproep nummer 200, een vreemd moment om bij stil te staan. Die 200 keer staan ook voor al die “first responders reanimatiezorg” die dagelijks klaar staan om het verschil uit te mogen maken.
Wil jij ook een verschil kunnen maken? Je hebt een reanimatiediploma of bent zorgprofessional en je hebt je nog niet aangemeld? Ga dan naar HartslagNu!
Aan de vooravond van mijn keuze om deze stap te zetten, diende zich een oud verhaal aan die ik heb mogen delen. Over hoe je in situaties terecht kunt komen, die 15 jaar later nog invloed hebben op wat je doet.
Kerst 2020 is zoveel anders dan andere jaren en dat heeft mij doen nadenken over de vraag of dat wel zo is. 2020 is anders, dat kan ik niet ontkennen. De afgelopen tijd was ik nergens welkom, negatief getest maar wel symptomen. Een kuchje opgedaan tijdens een covid-inzet? Wie weet. Veel geslapen en daarom tijd genoeg om stil te staan. Kan niet elke kerst anders zijn? Af en toe is het goed om terug te kijken en stil te staan en het helpt in het verbinden met mijzelf. Onderstaand verhaal speelde inmiddels ruim 15 jaar terug en is zeker aan tijd onderhevig geraakt.
“Kerstavond 2004, ik loop over slecht verlichte straten naar het restaurant waar we kerst met het avondmaal zouden gaan vieren. Met zo’n 80 mensen uit alle hoeken van Europa en Noord-Amerika zouden we kerst gaan vieren op een plek waar het geen kerst zou zijn en waar de sfeer elk moment kon omslaan naar een burgeroorlog. Het was aan het eind van onze eerste dag vol van verkenning en de briefing waarin ons op het hart werd gedrukt onze vluchtroutes te kennen en ons bewust ervan te zijn dat eventuele militaire beveiliging slechts een telefoontje weg was. Ik was net een uurtje door de stad gaan wandelen om zo enigszins ontspannen aan de maaltijd te kunnen aanschuiven. Dat was even nodig, omdat we de hele dag al met argwaan werden nagekeken en soms zelfs werden lastiggevallen.
Ik liep de straat over naar het restaurant en ik zie al een man of vijf bij de deur rondhangen. Met allemaal een beetje hetzelfde type jasje aan en ze konden zo het leger in. Een beetje van het type dat zoveel jaren later ook wel de naam ‘groene mannetjes’ kregen. Ze stelden zich een beetje op een wat intimiderende manier op en een van de mannen begon mij in gebrekkig engels aan te spreken. Diep van binnen moest ik aan de briefing denken en begon om mij heen te kijken naar mogelijkheden om weg te komen. Mijn keel trok een beetje dicht en in mijn hoofd was ik bezig met na te denken over mijn vervolgstappen. Terwijl ik van buiten kalm wist te blijven en met een wat dik aangezet Nederlands accent de mannen aan het uitleggen was dat ik toch echt geen Amerikaan van de CIA was.
Op het moment dat ik mij toch enigszins ongemakkelijk begon te voelen ging de deur van het restaurant open en stapte een koppeltje naar buiten. Als sneeuw voor de zon was het groepje mannen verdwenen en zakte het ongemak voor mij. Nadat ik een hele diepe ademteug binnenhaalde en het koppeltje groette, liep ik het restaurant binnen en kon aan de lange tafel plaatsnemen. Ik was zo ongeveer de laatste die aanschoof en al snel waren we allemaal die mannen vergeten. Een bijzonder avondmaal die het niet te laat maakte, want de volgende dag zou het vroeg dag zijn.
Zo vroeg dag dat het hotel waar we verbleven een extra late nachtploeg had laten invliegen om ons van ons ontbijt te voorzien. Kerst beloofde twee lange en intensieve dagen te worden. Op eerste kerstdag bezochten we alle aannemelijke locaties om te beoordelen waar we heen moesten, hadden we bijzondere ontmoetingen, indrukwekkende momenten en vreemde situatie. 16 uren later hadden we een redelijk beeld van ons werkgebied en de mogelijkheden. Tweede kerstdag was het zover, ons ontbijt was zelfs nog vroeger en de dag nog langer. Ik vergeet nooit meer de grote verscheidenheid aan mensen en locaties, het bezoek aan een huis van bewaring – waar we bij de gevangenen weg werden gehouden. En het bezoek aan een gevangenis, waar we onverwacht ineens tussen de langgestraften en de grootste criminelen rondliepen. Plekken waar we met open armen werden ontvangen en plekken waar gewapende mannen ons elke stap van het bezoek in de gaten hielden. Waar we alles mochten zien en horen zonder beperkingen en waar we een half uur bezig waren om te overtuigen. Waar we met dank aan de chauffeur aan de koffie zaten en ons het nieuws bereikte dat een halve wereld verderop een grote golf ongelofelijk had huisgehouden. Om uiteindelijk 32 uur later het hotelbed weer te mogen zien.De weg terug naar de hoofdstad was een bijzondere ervaring, veel kan ik daar helaas niet over vertellen. Uiteindelijk terug in de hoofdstad, eindigde deze bijzondere ervaring op een plein waar bijna een miljoen mensen bij elkaar stonden om een overwinning te vieren.
Hoeveel anders was het tien jaar later, toen de burgeroorlog uiteindelijk wel uitbrak en op hetzelfde plein bloed vloeide.Meer dan vijftien jaar later realiseer ik mij dat de details veranderd zijn, maar dat ik die kerst nog altijd voel. Dat ik die ervaring nog altijd bij mij draag en dat in een jaar als vandaag ik mij blijf realiseren in wat voor bijzondere wereld wij leven.”
Waarom deze tekst:
Bij aanvang van deze pandemie en het thuiswerken, ben ik begonnen met op mijn werk wekelijks een mail op te stellen die steeds meer de vorm krijg van overwegingen. Ik ben die mail gaan gebruiken als experiment, nieuwe dingen te leren en meer over mijzelf te leren. Dus waarom dit ook niet verder trekken? Ook om voorbij mijn schrijversblok op andere punten te komen en mijn best te doen deze rare tijden beter door te komen.
Erasmus had het goed: “Wat is de wereld trouwens anders dan een groot schouwtoneel, waarin ieder, onder het masker van een ander optreedt en zijn aangenomen rol speelt, totdat de grote Regisseur hem van het toneel laat verdwijnen.”
Wat zijn we goed in zeggen te kunnen communiceren en te verdwijnen achter een masker om een rol te spelen. Als het er vervolgens op neer komt, blijken we het niet te kunnen. Soms zitten we dan nog in zo’n rol dat we niet van het toneel willen verdwijnen en blijven vasthouden. “Ik kan heel goed tegen kritiek, maar alleen op de manier zoals ik het wil ontvangen” is dan wel een hele mooie manier om ernaar te kijken. Ook een andere die ik wel eens hoor: “maar ik heb die andere toch echt dat horen zeggen, natuurlijk hoef ik het dan niet te onderzoeken”. En de mooiste zijn natuurlijk die mensen die zelf niet willen doen wat ze van anderen verwachten. Of gewoon zo’n monoloog met jezelf houden dat de rest van de wereld erin opgaat, soms zelfs tegen lege zalen op een leeg toneel. Denkend dat je eigenlijk met een dialoog bezig bent. “Een gezamenlijke taal is geen gezamenlijke taal” gaat natuurlijk ook hier op.
Iedereen kent ze wel, je komt ze overal tegen. In je vrijwilligerswerk en op de werkvloer. In je directe omgeving en tijdens het forensen. Je verwonderen over de bijbehorende rituelen en systemen, geeft de mogelijkheid om na te denken over je eigen plek op het grote toneel. Welke maskers je oppakt en welke rol je aanneemt. Toneel spelen is niet altijd even makkelijk, tunnelvisie ligt al heel snel op de loer. Lange en lege tunnels, gelegen onder bijzondere plekken zijn gelijk ook een mooie plek om na te denken. Een mooie plek om je te verwonderen over de rituelen die wij hier in hebben ontwikkeld en hoe makkelijk ik er zelf in ook in stap. En om te onderzoeken hoe je juist hier anders naar kunt kijken en je daar je voordelen uit kunt halen.
Laat ik dan vooral ook hier Erasmus niet vergeten: “Nog een niet te versmaden eigenschap van de dwazen: zij zijn de enigen die ronduit de waarheid zeggen.”
Natuurlijk kom je deze overwegingen ook op wereldniveau toepassen, terug naar een van de bijzondere evenementen van de afgelopen dagen. De #Brexit, als je het mij vraagt een van de grootste stommiteit van de Britten ooit. Maar ik ben dan ook een oprecht federalist. Tot zover de objectiviteit van mijn verhaal.
Na drie jaar het grootste toneelstuk in jaren te hebben gevolgd, was het afgelopen vrijdag zover. Om 23:00 lokale tijd was ik erbij, het ‘feestje van Farage’. De Britten ‘verlieten’ de Europese Unie, of beter gezegd gingen de overgangsperiode in. Met meer niet Britten dan Britten op Parliament Square. De speeches die vooral gingen over framing van de grote boze EU en het winnen van de oorlog. En dat de overwinnaars de EU en de rest van de wereld wel zullen laten zien hoe het ook kan. Bizar was het wel om tijdens de speech die zelfs leek te hinten naar de strijd in de tweede wereld oorlog Britse neonazi’s publieke de hitlergroet te zien geven. De sfeer ging dan ook niet echt de goede kant op.
Toch was het bijzonder om te zien dat alles wat we op klein niveau tegen komen, dus op wereldniveau ook bestaat. Een toneel waar een iedere een masker opzet en een rol speelt. Mijn reis heeft mij niet een leeg hoofd opgeleverd, maar nog meer overwegingen om over na te denken.
Blijft over mij ook hierover te blijven verwonderen en de verwondering te laten ondergaan. Mooie ideeën om te blijven onderzoeken.
Ik voel mij soms net de kleine prins, met zijn zoektocht in zijn reis. En als je kijkt naar de tribale benadering, gaan verhalen hierover zelfs al eeuwen terug. Het zijn zulke mooie aanknopingspunten om af en toe bij stil te staan en te weten dat een ieder niet alleen staat in al die overwegingen en verwondering.
Wat zou het bijzonder zijn als we allemaal eens wat vaker stil zouden staan bij deze processen en rituelen. En dat we in plaats van voorbij te gaan aan die gelijkenis en verschillen er eens wat vaker bij stil te staan. Wie weet leren we dan ook verder te kijken dan die maskers en rollen in het grote toneelspel dat het leven heet.
Laatst gaf ik weer een mountainbike training voor collega’s van het bike-team. Het geven van trainingen is leuk, ik merk echter wel de invloed van eerdere keuzes op de bijbehorende energie. Gelukkig geeft dat ook aanleiding om na te denken over wat ik er mee wil en waarom ik hier ook al weer mee ben doorgegaan. Langzaam beginnen steeds meer richtingen samen te komen en zie ik kansen. Maar daarover later meer.
Sliptraining
Gebruik maken van de mogelijkheden en de locatie is een van de vaardigheden die ik bewuster ben gaan gebruiken na mijn opleiding tot mountainbike instructeur. Hoe leuk is het dan om van de combinatie van het weer, de locatie en een nieuwe slang om eens extra aandacht te besteden aan het remmen en slippen. Zo haal je de stad en het outdoor toch dichter bij elkaar.
Over de outdoor dichterbij halen, hoe leuk is het dan om onderweg een mooi stukje natuur tegen te komen. In januari kom je midden in een stedelijk natuurgebied ooievaars tegen. Een genot natuurlijk om bij stil te staan, niet alleen omdat het een mooi gezicht is. Maar ook om het besef dat de natuur en beweging een mooie toegevoegde waarde kan zijn voor het echte gesprek. Wellicht is het toch eens tijd om die stap te gaan wagen, ik zie enorme kansen om begeleiden van verandering te gaan combineren met buiten zijn en mountainbiken.
Aan het eind van elke les komt de schoonmaak, meteen een goed moment om te zien of mensen ook echt staan achter wat ze doen. Die paar minuten extra aan het eind van een training of een dienst zijn voor een aantal mensen de moeilijkste minuten die ze zich voor kunnen stellen. Ze willen zo snel mogelijk naar huis, lekker hun eigen ding doen en laten dan het liefst dit aan anderen over. Dan blijkt toch weer dat een taal en de neuzen dezelfde kant op een illusie is. Het geeft natuurlijk een goed aanknopingspunt om daarover het echte gesprek aan te gaan.
Tijd om knopen door te hakken en aan de slag te gaan.
