https://www.facebook.com/biketeam/photos/a.1493934747510377.1073741829.1434454030125116/1930434260527088/?type=3&theater
-
Werk en hobby raken elkaar soms op mooie punten
Soms komen werk en hobby naast elkaar te staan, een mooi moment waarop je juist meer energie krijgt dan dat het allemaal kost. Ruim 80 mensen in de Huizen van de Wijk in Nieuw-West zijn nu in staat om hun medemens te kunnen helpen. En er liggen ook plannen om nog eens ruim 150 actieve vrijwilligers op te gaan leiden en te voorzien van de kennis en vaardigheden om te kunnen helpen als dat nodig is.Daarnaast komen er in 2016 nog een paar extra vaardigheden bij, zoals het kunnen opleiden van vrijwilligers in het gebruik van de Escape-chair.
-
Hulp in rollen, rolkeuzes en rolzuiverheid in een lastige situatie
Nog niet eerder ben ik in mijn werkbare leven geconfronteerd met keuzes en rollen die heel erg dicht tegen elkaar beginnen te schuren als in de huidige situatie. Ik heb ooit gekozen om vrijwilliger te worden bij het Rode Kruis. En ondanks dat het een organisatie is die nog heel veel te leren heeft over het werken met vrijwilligers en professionalisering, is die keuze redelijk bewust gemaakt. Nog veel langer ben ik ambtenaar, ook een bewuste keuze geweest en daar ben ik oprecht trots op. Ondanks mijn loopbaan en de daarbij horende keuzes, heb ik altijd redelijk rollen kunnen scheiden. Ik heb zelf van meerdere kanten meegemaakt waarom mensen vluchten en durf wel te zeggen dat ik een redelijk evenwichtige mening heb. Ik ben ook duidelijk in mijn mening over de verhouding vluchteling en migrant, ik vind dat ik dat ook nog behoorlijk rationeel kan onderbouwen. Los daarvan vind ik dat de mens humaan behandeld moet worden, maar kan helderheid en strengheid daar ook best onderdeel van uitmaken.Toen kwam oktober 2015, een enorme migrantenstroom van een vorm die we nog niet hebben meegemaakt. Dit heeft niets meer te maken met Vluchtelingen die een plek zoeken waar ze veilig zijn en niet bedreigd worden in hun vrijheid. Dit heeft alles te maken dat we als internationale samenleving de problemen in de eerste veilige landen niet kunnen en willen oplossen. Van een wereld die steeds kleiner is geworden en van verwachtingen die voorbij gaan aan een plek waar iemand veilig is en niet bang hoeft te zijn voor zijn vrijheid. Van een vluchteling die ongemerkt ineens ergens migrant is geworden. Ik oordeel niet, ik beschrijf feiten. Feiten zijn belangrijk om de juiste oplossing te vinden, in alle gevallen moeten we de vluchteling, asielzoeker en/of migrant gewoon humaan behandelen. En daar komt het Rode Kruis en de gemeente om de hoek kijken, beiden met hun eigen rol en ik daar middenin.
Ik ben ineens opdrachtgever, netwerker, bruggenbouwer, vrijwilliger, professional en hulpverlener. Ik moet lopende opdrachten in de lucht houden, heb te maken met afspraken en voortgang en ik weet dat mijn opdrachtnemer andere prioriteiten heeft. Ik ben bruggenbouwer tussen organisaties die hulp willen bieden en die hulp vragen. Ik zet mijn netwerk in om vragen opgelost te krijgen. Ik word benaderd om te komen helpen en dan zijn er als hulpverlener ook nog de normale evenementen. En tenslotte worstel ik nog met mijn eigen ervaringen binnen die vrijwilligersorganisatie. Ik merk dat de grenzen van mijn rollen elkaar raken en beginnen te overlappen.
Binnen het Rode Kruis is de status ‘Verenigingskantoor in Bijzondere Omstandigheden’ afgekondigd, waarbij de noodhulp aan vluchtelingen en migranten voorrang krijgt boven alle ander projecten en werkzaamheden. Heel erg lastig als je daar met meer petten inzet en met verschillende belangen worstelt. Ik moet als ambtenaar mijn doelen halen en ik wil begrip hebben voor de status waar het Rode Kruis mee bezig is. Zou ik vrij moeten nemen als ambtenaar en mij als hulpverlener inzetten of kan ik meer betekenen voor hetzelfde doel en dezelfde organisaties als ik op mijn werk bruggen blijf slaan en mensen de juiste kant opzet om zo meer hulpverleners binnen te halen. Gelijktijdig moet ik ook nog rekening houden met onze eigen organisatie en procedures als ik nog een opdracht uit wil zetten bij diezelfde organisatie. En al moet ik straks uitleggen waarom ik niet voor het Rode Kruis ergens heb gestaan of dat ik niet op het werk was. Ik vind het bijzonder moeilijk, maar ik ben overtuigd van mijn keuzes en leer ik daar weer van. Ook al zijn er mensen die daar moeite mee hebben en niet begrijpen wat ik doe – maar die begrepen het daarvoor toch ook al niet.
-
Bijzondere diensten voor het Rode Kruis
Over twee dagen is het zover, dan begint SAIL 2015 met de intocht van alle tall-ships. Als Rode Kruis verlenen we daar de eerste hulp, natuurlijk ook met het bike-team staan we paraat. Na de unieke diensten tijdens de tourstart in Utrecht, toch wel een van de meer bijzondere diensten dit jaar. Ik sta daar komende woensdag en donderdag met een collega paraat, waarbij al onze vaardigheden gebruikt gaan worden. Hopelijk zijn er kansen voor een paar mooie foto’s en anders voor bijzondere verhalen.Waarom maar twee dagen? Vrijdag en zaterdag sta ik vervolgens ook nog op het vuurwerkfestival in Scheveningen, toch weer een mooi jaarlijk hoogtepunt. Fietsen over de boulevard van Scheveningen, waar we natuurlijk alle aandacht krijgen. Nu maar hopen dat het weer goed blijft 😉 Natuurlijk blijft de strandpost een bijzondere plek om aan EHBO te doen. Niet alleen als gevolg van een unieke locatie, maar ook omdat je vooraf nooit weet wat je te doen krijgt en het daardoor heel erg afwisselend werk blijft.
Soms lopen hobby en werk wel eens door elkaar heen.
Terwijl ik op het punt sta mij voor het hoofd te stoten, oh neen – wacht even, dat heb ik al gedaan.
Ik heb zojuist op professionele wijze zorg gedragen voor EHBO opleidingen aan vrijwilligers in mijn stadsdeel. Daarbij sluit de vraag bijna naadloos aan op de wensen vanuit de organisatie en de politiek. Hierover volgt hopelijk binnenkort wat meer informatie, maar ik kan nu al trots zijn over het feit dat sommige dingen gelukkig wel te combineren zijn. Het leuke is dat dit op een hele leuke manier wordt ontvangen en er daardoor in mijn stadsdeel weer veel meer mensen die ook kunnen helpen als het nodig is rondlopen.Ik ben tenslotte ook nog een demo-team voor aan het bereiden voor het congres de ‘Sterke Schakels’, over het Rode Kruis als sterke schakel in de noodhulp binnen Nederland. Dit is natuurlijk hopelijk weer een mooi voorbeeld waar het Rode Kruis Bike-Platform zijn nut weer kan bewijzen, het gaat er nu al op lijken dat we een team kunnen samenstellen uit verschillende afdelingen. Wellicht dat we weer net als vorig jaar kunnen gaan showen en een goede indruk achter kunnen laten op de deelnemers.
-
Soms sta je even stil bij wat je anderen leert (evacuatiestoel)
Binnenkort geef ik samen met mijn collega weer een instructie voor de evacuatiestoel in ons pand. Op zich een leuke training, maar wel eenje waarbij je elke keer weer aanloopt tegen het beperkte denken van je collega’s. Nu stond ik nog niet zo lang terug in het 9/11 Memorial en Museum in New York. Het memorial had ik al eens gezien, het museum was net geopend, een indrukwekkend bezoek waarin je letterlijk afdaalde naar de funderingen van het oude WTC gebouw. Over het bezoek zal ik zeker nog een keer een blog besteden, al was het alleen maar omdat het hele verhaal van de aanslag en vooral de hulpverlening die erop volgde mij erg aansprak. Tijdens dit bezoek stond ik op een zeker moment tegenover een evac-chair, een evacuatiestoel die de meeste mensen intussen wel kennen. Ze hangen meestal in een gebouw met meer verdiepingen en worden vooral gebruikt om bij evacuatie mensen via de trap naar buiten te brengen.
Daar werd ik geconfronteerd met het verhaal van een overlevende, iemand die niet zelf de trap kon nemen. En door zijn collega’s maar liefst 69 (ja, je leest het goed negenenzestig) verdiepingen in een evacuatiestoel naar beneden werd gebracht. Doordat zijn collega’s met behulp van een evacuatiestoel een buitengewone daad deden, weet deze man dit nu nog na te vertellen. Het hele verhaal is hier te vinden.
“Survivors’ Staircase” Wat het verhaal extra bijzonder maakt, is als je je bewust bent van een uniek element van de constructie van de trappenhuizen in het oude WTC gebouw. Natuurlijk had ik de verhalen gehoord, maar ik kon mij nooit goed een beeld maken bij het idee van een dunne trap in zo’n groot gebouw waarin mensen naar beneden evacueerden en hulpverleners in volle bepakking omhoog klommen. Todat ik in dit museum onderaan een van de laatste restanten van vergelijkbare trappen stond en mij realiseerde hoe smal deze trappen eigenlijk waren. Ik heb moeite mij voor te stellen hoe het evacueren van de WTC heeft moeten gaan. In een kleine ruimte waar duizenden gebruikers van de WTC doorheen moesten, waar zeker rook in stond, waar de hele tijd het ontruimingsalarm was te horen, waar hulpverleners door omheen kwamen en waar zeker de verhalen niet eenvoudig waren. Hoeveel erger moet het zijn geweest nadat de eerste toren naar beneden is gekomen, hoe bewust moeten de
mensen toen zijn geweest van hun eigen leven? Midden in dat verhaal tref je dan ineens die gele stoel aan.Wat ik wel weet is dat ik tijdens de instructies in augustus en september niet alleen aandacht zal besteden aan dit verhaal, maar ook extra zal stilstaan bij het belang van datgeen wat ik ben gaan doen. Iedereen zou in principe moeten kunnen werken met deze evacuatiestoel, maar training blijkt toch elke keer weer belangrijk te zijn. En dat er dan mensen zijn die al tegen 10 verdiepingen opkijken, dan heb ik nu een bijzonder verhaal te vertellen.
