Jeroen Veenstra

Categorie: Cursussen en Trainingen

  • “Het is niet mijn taak om jouw ongemak te dragen”

    “Het is niet mijn taak om jouw ongemak te dragen”

    Ook ik draag mijn eigen systeem met mij mee. Een met scherpe kanten en lastige plekken om in te nemen. Het heeft tijd gekost voordat ik mijn eigen ongebruikelijke steunbronnen heb mogen (her)vinden. Daardoor heb ik geen vrije herinneringen, foto’s of andere fysieke herinneringen uit mijn jeugd. De mooie kant hiervan is dat ik mij wel bewuster heb mogen ontwikkelen.

    De afgelopen tijd heb ik waardevolle inzichten opgedaan over conflicten en het ongemak dat hieruit voortkomt. Waar ik conflict eerder vooral vol in wilde gaan, zit ik het steeds meer als een rijke bron voor verbinding en autonomie.

    Tijdens een training werd ik gevraagd een foto uit mijn kindertijd mee te nemen. Het belang van deze foto in de opdracht was groter dan ik had verwacht. Ik heb geen foto uit die tijd. Ook kan ik niet makkelijk  een vergelijkbaar oproepen. Dit veroorzaakte ongemak in de groep, dat ik na afloop van de opdracht bespreekbaar heb gemaakt. Het ongemak is een bekende situatie voor mij, juist daarom bleek het open gesprek zo dienend aan de training.

    Één vraag raakte bij mij een diepere laag: “waarom had ik dit niet vooraf met de trainers besproken”. Dit is natuurlijk een hele goede vraag. Nadat ik er langer bij stil stond, hoorde ik daaronder ook nog een andere vraag: “als je weet dat het ongemak brengt, waarom heb je het dan niet op je genomen om het ongemak vooraf weg te nemen”?

    Ook dan is de vraag terecht, mensen willen van nature graag weg bij het ongemak. Een valkuil waar ik ook in stap, roept nu bij mij de vraag op: “is het mijn taak om jouw ongemak te dragen of bij je weg te houden?” Het willen dragen van het ongemak van een ander werkt gewoon niet. Sterker nog: het vergroot zelfs het ongemak, want ik weet niet hoe ik jouw ongemak moet dragen of bij je weg moet houden.

    Tijdens een andere training een paar dagen later trapte ik bijna in dezelfde valkuil. Een vraagsteller vond mijn antwoord niet passen bij haar verwachtingen en dat werd voor haar ongemakkelijk. Ze probeerde mij vervolgens de gewenste antwoordrichting op te krijgen. Ik worstelde met interne vraag of ik nu een weg moest zoeken om tegemoet te komen aan haar verwachtingen. Ik besloot mijn gevoel te volgen en een duidelijke grens te stellen, ineens was ik een “moeilijke deelnemer”

    In het gesprek dat daarop volgde, ontstond iets moois. Al heel snel ging het over onuitgesproken verwachtingen en het ongemak. Het gesprek bleek ook hier zelfs heel dienend te zijn voor de oefening zelf, wij vonden elkaar in de verschillen en de nieuwsgierigheid daarna.

    Het inzicht dat ik hieruit haal hoort bij wat ik de “kracht van het conflict” ben gaan noemen: door zo vroeg mogelijk het conflict aan te gaan, kan een sterke verbinding ontstaan. In deze voorbeelden was het conflict zelfs dienend aan het moment. Ik droeg uiteindelijk alleen mijn eigen ongemak en dat weet ik wel steeds beter te dragen.

    Hoe ga jij om met het dragen van ongemak?

    Gepubliceerd: LinkedIn

  • “Wees jezelf en pas je aan”

    “Wees jezelf en pas je aan”

    Hoe kennelijk loststaande momenten innig met elkaar verbonden zijn en hoe bijzonder het is om dat alles te gaan zien. Zo bezocht ik vlak voor 11 november Ieper en liet de absurditeit van een oorlog over mij heen komen. Bezocht ik het symposium “even wordt alles zwart“. Lukt het mij eindelijk om Jitske Kramer te horen spreken en ben ik begonnen met een training “je eigen positie kiezen in adviesprocessen”. Zomaar een aantal zaken die los van elkaar lijken te staan, maar waar aandacht voor mensen de rode draad door alles heen is. En waar de ‘ik’ ineens weer een respectvolle plek krijgt in de tribe die mensheid heet. 

    Ieper laat zien hoe fout het kan gaan als we niet met elkaar willen samenwerken en we onze conflicten niet oplossen. Het is niet voor niets dat ‘Den Groote Oorlog’ heden ten dagen nog om offers vraagt.

    “Harmonie is een reeks goed opgeloste conflicten” – Jitske Kramer

    Het symposium “Even wordt het zwart” gaat over het leren van “mass casualty incident”. Een serie indrukwekkende sprekers vertelt over het verlenen van hulp bij grootschalige incidenten. Indrukwekkende verhalen over wat een kogel of een ontploffing met je doet en waar je op moet letten. 

    Allemaal een goede voorbereiding voor de herhaling als hulpverlener van een trainer die het wel snapt. Het is niet het belangrijkste dat ik mee naar huis heb genomen.

    Een van de sprekers vraagt ons wat het belangrijkste doel is van de missie die we aangaan. Ik hoor verschillende mensen roepen, het doel is het “helpen van mensen”. Ik zit in mijzelf te zoeken naar mijn eigen antwoord, want het helpen van anderen is zeker niet mijn belangrijkste doel. Het antwoord van deze spreker verbaasde mij en trof mij meteen.

    “Het belangrijkste doel van je missie is aan het eind van de missie veilig thuiskomen” – KZ

    En thuiskomen is een onderwerp dat terugkomt op veel niveau’s, of het nu gaat om de hulpverlening, het werk of prive. En wat is jou positie in dat ’thuis’ en kun je de rust vinden om die plek ook te vinden. En laat dat nu net terugkomen bij de training “je eigen positie kiezen in adviesprocessen” en het vervolg van mijn TA opleiding.

    Binnen de gemeente Amsterdam zijn er een aantal keer per jaar lezingen van een bijzondere, unieke of bijzondere spreker onder de naam ‘Amsterdam Open”. Dit keer was het de beurt aan Jitske Kramer die kwam praten over de grenzen van inclusiviteit. Eigenlijk was het een verhaal over die andere grenzen, waardoor het woord ineens een andere betekenis zou kunnen krijgen. 

    “Diversity is about being invited to the party, inclusion is being invited to join and dance” – Verna Myers

    Eigenlijk gaat het verhaal over het concept van Deep Democracy, maar is het vooral de benadering van de mens vanuit de blik van een antropoloog op ’tribes’ een verfrissing. 

    “Tribes” als een plek waar conflicten gewoon mogelijk zijn, je jezelf kunt zijn en consent belangrijker is dan met zijn alleen de neuzen dezelfde kant op te krijgen. Zal ik dan toch maar eens wat gaan doen met Deep Democracy, het sluit kennelijk nog meer aan op TA dan ik mij kon voorstellen.

    Hopelijk zet dit proces zich door, ik begin steeds meer te genieten van deze zoektocht. Ook al is die enorm lastig en vraagt die enorm veel.

    Gelukkig mocht ik deze bijzondere periode afsluiten met het geven van een leuke mountainbike les voor bikers en belangstellenden binnen het Rode Kruis op de uithof, met mooie feedback over deze speciale lessen.