17 mei ligt al weer even achter ons, ik moet toegeven dat ik ‘slechts’ 90 van de 100 mijl heb mogen afronden. Het weer bleek toch mijn nemesis te zijn geweest, ik moest met een warmtestuwing professionele hulp zoeken. Desondanks heb ik een hele mooie tijd gehad met een paar heel bijzondere momenten. Om zo maar een paar hoogtepunten te benoemen: de oefenrit met het ‘Nederlandse’ team, het fietsen door New York, mee mogen op patrouille in Central Park met de medische dienst, de start van de #GFNY, de gezelligheid en collegealiteit onderweg, de klim naar Bear Mountain, het gebruik maken van een van de ambulances die onderweg ter ondersteuning stonden, de afloop van de #GFNY en natuurlijk mijn vakantie die daarop volgde. Van dit proces heb ik enorm veel geleerd en ondanks de negatieve energie die ik op bepaalde momenten ben tegengekomen, heb ik enorm genote van deze uitdaging. Natuurlijk staat hij weer op de wensenlijst, ik moet uiteindelijk die 100 mijl nog een keer halen. Na het lezen, kun je ook nog naar een sfeerimpressie kijken.
De voorbereiding
Vroeg in de ochtend verzamelden we ons op Schiphol, de bikes moesten uit elkaar gehaald worden en in dozen worden gestopt. We hebben bewust gekozen voor de mountainbike van het Rode Kruis. Uiteindelijk was het goede doel toch heel erg gericht op de bike-teams van het Rode Kruis. Dan kun je het natuurlijk niet maken om op een race-fiets te komen – als je zelf onderdeel uitmaakt van zo’n bike-team. De
fietsen in de doos en de doos in het vliegtuig, laat dat nu net het idee zijn geweest. En wonderbaarlijk lukt het ook nog en kwamen we een vlucht later in Newark aan en stonden onze fietsen echt op ons te wachten. Aangekomen bij ons hotel – met zicht op de Manhattan skyline – konden we meteen onze bikes in elkaar zetten en was het tijd voor een klein oefenrondje. Gewoon even van ons hotel, langs de Hudson en met natuurlijk bijna de hele weg uitzicht op Manhattan. Wie had een paar jaar terug kunnen denken dat ik nog eens op een fiets in New York zou zijn, laat staan dat ik mee zou doen aan een toertocht van 100 mijl. Na het inrijden van een net in elkaar gezette bike, was het tijd voor een stukje ontspanning en natuurlijk een heerlijke pastamaaltijd langs de kade.
De dag daarna was vooral bedoeld voor een groepstocht in de richting van het startgebied en natuurlijk een stukje New York. Een bezoek aan het Central Park en het Greater New York Red Cross Chapter stond vandaag ook op het programma. En het kon natuurlijk niet anders, dan dat we ook nog een showtje gaven langs de Hudson.
Voordat we vetrokken naar de George Washington bridge, moesten we natuurlijk nog een showtje weggeven van ons kunnen. Een collega fietser wilde graag meedoen en fietste spontaan tegen een paaltje aan. Dit resulteerde in een paar hele mooie foto’s en het was zeker de moeite waar. Bijzonder leuk waren de reacties die later volgden via facebook, mensen dachten echt dat er wat aan de hand was. Na het maken van een aantal (wel erg bijzondere foto’s) reden we richting de GWB om op die manier kennis te maken met de omgeving, het type wegdek waar we te maken mee zouden krijgen en 
natuurlijk met de start. Het werd uiteindelijk een ritje van net iets meer dan 40 kilometer, dat eindigde in Central Park voor mij. Terwijl de rest van de groep vertrok naar de loactie waar de startbewijzen afgehaald moesten worden, reden we met een klein groepje door naar het kantoor van het lokale Rode Kruis. Daar aangekomen kregen we een indrukwekkend verhaal te horen over hoe het Rode Kruis in New York met haar hulp echt het verschil wist te maken.
Het Amerikaanse Rode Kruis is anders georganiseerd dan we hier in Nederland gewend zijn geraakt, daar waar onze kerntaak de Eerste Hulp is – richten ze zich in de Verenigde Staten meer op andere vorm van hulp. In New York is dat bijvoorbeeld de noodhulp na een brand of ramp. Denk bij noodhulp niet aan de EHBO taken, maar aan de opvang en herplaatsing van inwoners die door een brand of andere ramp niet meer thuis kunnen komen. Het was al met al een indrukwekkend bezoek.
Members of the Dutch Red Cross visited the Greater New York headquarters on May 15th to share experiences while visiting... Posted by American Red Cross in Greater New York on Friday, 15 May 2015
Dutch Red Cross Bicycle Team Patrols with CPMU to celebrate EMS Appreciation Week! Posted by Central Park Medical Unit on Sunday, 17 May 2015Het werd een bijzonder mooie patrouille door Central Park, waarbij ik werd meegenomen in het reilen en zeilen van het 'Bike Emergency Response Team (BERT)' van deze bijzondere organisatie. Vooral als je weet dat het CPMU volledig door vrijwilligers gedraaid wordt en al sinds de jaren 70 voor bezoekers, bewoners en toeristen in Central Park en daaromheen klaar staan met hun hulp.
Na dit leerzame rondje, ben ik vervolgens op de fiets door een zeer druk New York mijn startnummer en jersey gaan ophalen. Dacht ik al veel geleerd te hebben in Central Park, kom ik er achter wat fietsen door een onoverzichtelijk, drukke stad tijdens spitsuur. Ik ben vanaf Central Park via de bike-expo helemaal naar Battery Park gefietst. Een heel bijzondere rit, waarbij ik onderweg al mijn zintuigen kei- en keihard nodig heb gehad. Wegen zijn niet altijd even goed, het verkeer wil niet altijd even goed rekening met je houden en soms moet je gewoon over een druk verkeerspunt je weg weten te vinden van de ene zijde van de weg naar de andere zijde. Bijzonder lastig daarbij is dat je plek op de weg bij een richtingsverkeer in New York links blijkt te zijn en dat je niet overal links kunt fietsen. Vervolgens ben ik in de avond weer op de ferry gestapt richting hotel, waar we een hapje gingen eten en de briefing voor de volgende dag deden. Vroeg naar bed, want het zou de volgende dag erg vroeg worden.
De #GFNY - wat een dag
Hoe een stevige uitdaging een behoorlijk pittige uitdaging werd, 100 mijl op de mountainbike was net een mijl te ver.
De stress ebte langzaam weg, toen we eindelijk met de hele groep in de bus zaten. Aangekomen bij de George Washington Brug, die op dat moment vol in de mist stond, had ik er echt zin in. De sfeer op de brug was opzwepend, de anticipatie groot. Nadat het Amerikaans volkslied was gezongen, kwam de hele massa in beweging. Op je mountainbik temidden van duizenden wielrenners is behoorlijk intimiderend en op sommige momenten zelfs benagstigend. Snelheden lagen hoog, de weg was niet overal even goed en breed. Toch werd er onderweg door iedereen goed gecommuniceerd en werd het eerste deel toch een eitje.
De eerste paar kleinere beklimmingen gingen relatief makkelijk en mijn gemiddelde tempo lag dan ook best hoog. Ik fietste van post naar post en van punt naar punt en dat maakt het toch makkelijker. Onderweg kreeg ik veel vragen over de mountainbike, met name of het niet zwaar was. Dat was natuurlijk de uitdaging die ik ben aangegaan.
Na een aantal pittige beklimmingen, was daar eindelijk Bear Mountain. Zes kilometers van constant, pittig klimmen. Met een korte rustpunt heb ik er uiteindelijk een kleine drie kwartier over gedaan. Natuurlijk ging ik onderweg kapot, maar ik had het gehaald. Ik stond bovenaan de bear mountain, helemaal op de fiets gedaan. De weg naar boven behoort wellicht tot een van de grotere fysieke uitdagingen die ik tot nu toe heb gedaan. De beloning bovenaan was dan ook bijzonder groot, pure extase. Ik moet eerlijk zijn, onderweg heb ik wel een klein beetje hulp gehad. Bij elke klim kwam ik dezelfde dame uit Miami tegen, die precies mijn tempo de weg omhoog nam.
Dacht ik dat de Bear Mountain het hoogtepunt van de uitdaging was, het ergste moest nog komen. Het stuk tussen Bear Mountain en de volgende post was vrijwel alleen de weg naar beneden. Ik heb daarbij de grenzen van mijn bike en mijn banden opgezocht. Met snelheden die op sommige stukken ruim boven de 60 km per uur lagen en op de meeste helling toch zeker wel de 50 wist te halen, was dit stuk geweldig. Helaas waren de banden niet gemaakt voor snelheden die hoge liggen dan 60, ik kreeg dan ook last van wat meer moeite met het onder controle houden van mijn fiets. Maar, 60 plus op de fiets .. wat een rush geeft dat.
Toegegeven, ergens na Bear Mountain heb ik een aantal stukken de helling op gelopen. Niet vaak, ik probeerde toch nog zoveel mogelijk op de fiets te blijven doen. Het stuk na de volgende post werd een ware hel voor mij. Toch was ik vastberaden door te gaan. De 62 mijl (= 100 km) en hoewel zwaar, ging het nog goed. Ik was nog altijd op weg om binnen de toertijd te gaan finishen.
Helaas begon het bij mijl 75 fout te gaan. Ondanks dat ik veel had gedronken, begon ik moeite te krijgen mijn temperatuur onder controle te krijgen. Ik kreeg het steeds warmer en moest steeds meer gaan drinken. Zo tegen mijl 78 stopte ik zelfs met zweten en moest ik op de verzorgingspost bij de 80 mijl wel de ambulance instappen om af te koelen. Na een half uur was ik weer volop aan het zweten en dacht ik de laatste 20 mijl nog wel aan te kunnen. Zelfs met 2 heel erg vervelende klimmen. Dat half uur maakt het echter wel een heel stuk krapper.
Tegen mijl 85 begon ik aan de voorlaatste klim van de dag, die ging niet goed.... Ik heb onderweg drie keer moeten stoppen en de schaduw op moeten zoeken. Ook bleef ik drinken, ik had zelfs tegen de tijd dat ik bovenaan de helling stond twee bidons leeggedronken. Op dat punt begon ik ook hartkloppingen te krijgen en stopte ik weer met zweten. Eigenlijk best wel een beetje beangstigend gevoel. Met heel erg veel pijn besloot ik op het 90 mijls punt (met nog maar 10 mijl te gaan, bijna te lopen) toch uit de wedstrijd te stappen. Ik ben in een bus van de organisatie gestapt, die heeft de airco volop aangezet en me naar de medics tent gebracht. Daar heb ik uiteindelijk nog bijna drie kwartier met behulp van een hele zooi icepacks liggen afkoelen. Pas na een koud bad later die avond, begon ik mij weer een beetje mens te voelen.
Ik heb dan maar 90 mijl van de 100 mijl op mijn mountainbike kunnen uitrijden, maar toch voelt het als een oprechte en eerlijke prestatie. Was ik voldoende getraind? Ik had wellicht wat meer moeten oefenen op het klimmen, helaas is daar in Nederland weinig plek voor. Ik had mij wat meer bewust moeten zijn van het gewicht van de mountainbike. Ik had wellicht vaker moeten trainen met temperaturen die zeker in de zon hoog konden worden (met meer dan 30 graden). Toch neemt niemand mij deze prestatie meer af ;)
Tijdens de GFNY fietste ik met een actioncam op mijn stuur. Natuurlijk heb ik deze beelden verwerkt in een filmpje dat de sfeer van de trip voor mij weergeeft. Je kunt de film hier vinden.
Wel staat nu op mijn emmerlijst: het uitrijden van de Gran Fondo New York op een mountainbike. Ooit nog een keer ;). Maar dan schaf ik wel een 29inch aan en een koelvest voor het geval dat.
Deze paar dagen met de fiets in New York was een hele mooie, onvergevelijke, maar zeker fysiek en mentaal zware uitdaging. Ik kan niet wachten op de volgende keer...
onderdelen. En natuurlijk om onze 
