Stilzitten terwijl Oekraïne vecht, begon steeds meer te knagen. Toen ik begin van dit jaar de kans kreeg mij via de Via Vierdaagse aan te melden voor de “Walk of the World”, wist ik direct voor welk doel ik zou lopen. Het @VHMCE waar ik een half jaar daarvoor zelf ben geweest. Bij dit centrum steunen ze veteranen, hun familie en de community waar ze onderdeel van zijn bij de psychische gevolgen van de oorlog. Niet alleen behandelen ze bijvoorbeeld PTSD en Morele Verwonding, maar doen ze aan onderzoek en onderwijs. Vanuit Nederland wordt het centrum ondersteund door OpenDoorUkraine.NL en Human Rights in Mental Health-FGIP. We weten allemaal: al zou morgen de oorlog over zijn – dan is de oorlog nog lang niet gedaan.
Met het startbewijs in handen, begon ik aan mijn voorbereiding. Ik liep over de stranden van operatie dynamo en de slagvelden nabij Iepe. Vaak kwam ik mijzelf tegen en ook dat laatste venijn van mijn post-covid. Ik ben zelfs nog in de bergen gaan wandelen, om mijn longen dat beetje extra ruimte te geven. Op 19 juli kwam de definitieve keuze, ik toog naar Nijmegen. Installeerde mij op de vierdaagse camping, haalde mijn startbewijs – het beruchte “bandje” – en maakte mij op voor vier dagen die ik niet snel zal vergeten.
Dinsdag was het dan zo ver, om iets voor vier ging mijn wekker in de tent op de camping. Allemaal op weg naar de wedren voor de start. Wat uiteindelijk vier dagen werden die volledig in het teken van wandelen stond.
De achtbaan waar ik in terecht kwam, is eigenlijk met géén woorden te beschrijven. Hoe vaak ik niet op het punt stond op te geven. Brandende voeten, blaren, de pijn en ongemakken. Het constant overprikkeld zijn: de massa mensen, constant opletten. De gevolgen van de verkeerde keuze bij het ontwijken van een militaire groep. En over de muziek nog maar te zwijgen, ik heb gelukkig de zon weer echt zien zakken in de zee bij terugkomst.
Maar ook de mooie momenten. Met mijn wandelmaatje, met vrienden familie en donateurs, de warme bekende collega’s van het Rode Kruis die ik massaal tegenkwam en de soms onbekende medewandelaars die je net door dat stukje ongemak heen wisten te slepen. Zoals die onbekende marechaussee die met precies mijn wandeltempo over de dijk en de brug heeft weten te trekken. De uitzichten, de opkomende zon, de liefde van de mensen langs de route en de kilo’s met komkommers en watermeloenen.
Hoe zwaar de vierdaagse soms ook voelde, Oekraïne bleef het anker. Met steun uit Kyïv, de Oekraïners die ook meeliepen. En oorlog die nooit ver weg was in dit deel van ons land. In Groesbeek hielden we stil bij de Canadese Oorlogsbegraafplaats. Waar de militaire groepen de eregroet brachten en wij stilstonden bij de Oekraïners die bijna anoniem op het ereveld lagen.
Een bijzonder moment was wel het gesprek dat ik met een militair had die vertelde vorig jaar nog in Oekraïne op missie was geweest. Tijdens het gesprek werd niet veel verteld, maar werden gelijk veel herkenbare beelden gedeeld. Het bracht mij weer heel even terug naar Kyïv, vlak voor ik aan dit avontuur begon. Ik hoorde weer de drones overvliegen en ontploffen. Ik kan over deze buitenlandse militaire niet veel vertellen. Maar wel hoe blij wij mogen zijn om in vrede en veiligheid met al deze lopers aan de mars mee mochten doen.
Uiteindelijk werden we vlak voor de Via Gladiola opgevangen door hele lieve mensen, die ons net het laatste duwtje richting de wedren gaven. We waren er bijna, maar 8 onvoorstelbare kilometers volgden nog. Zo werd ik richting de laatste scan gewerkt en kreeg ik mijn felbegeerde kruisje in handen.
Na vier dagen wandelen, blijkt wandelen een therapie op zichzelf. Terwijl wij nu mogen uitrusten, gaat de oorlog door en blijft de behoefte aan mentale ondersteuning alleen maar groeien. Ik ben trots dat wij inmiddels meer dan € 6.500,- hebben opgehaald voor het centrum. Een druppel op de gloeiende plaat, maar elke druppel telt en daar kun je nog aan bijdragen:
Wil je nog helpen, dat kan nog tot 29 augustus 2026 via: https://ikkiesvooreenanderdoel.devierdaagsesponsorloop.nl/teams/4daagse4ua
