Jeroen Veenstra

Tag: Kracht van het Conflict

  • Stop de Stopdeoorlogkoorts

    Stop de Stopdeoorlogkoorts

    Ik ken maar weinig mensen die tegen vrede zijn. Dialoog, verbinding en diplomatie zijn belangrijke instrumenten om daar vorm aan te geven. Een rechtvaardige vrede kan alleen in een sterk en ongedeeld Europa, niets doen is daarbij geen optie.

    De manifestatie van morgen (27 september) onder de noemer #stopdeoorlogskoorts zie ik oprecht niet als een keuze voor een rechtvaardige vrede. Eerder als een oproep tot verzoeningspolitiek, zoals we die nog kennen uit de jaren dertig.

    Verzoeningspolitiek heeft in de jaren dertig bijgedragen aan de oorlog in plaats van deze te voorkomen. De oproep van #stopdeoorlogskoorts zal dan ook eerder bijdragen aan oorlog, dan aan rechtvaardige vrede.

    Het is dan ook heel goed om te zien dat steeds meer prominenten zich uitspreken tegen deze koers.

    De nationale vredesbeweging brengt interessante punten naar voren, als het gaat om de huidige koers van het westen. Deze verdienen een zekere plek in de brede maatschappelijke discussie.

    Het is alleen naïef te verwachten dat inzetten op nationalisatie, eenzijdige de-escalatie en verzoening, zullen leiden tot een rechtvaardige vrede en het meebewegen van de agressor.

    Publicatie: facebook

  • Heilige Panteleimon

    Heilige Panteleimon

    Op zondag 20 september werd in de Bonifatiuskerk in Rijswijk Iryna ES en FrankyandCoen Intothebreach geëerd met de Oekraïense onderscheiding van de Orde van de heilige Panteleimon voor hun werk in Oekraïne. Zij weigerden om weg te kijken en hebben zich met hart en ziel ingezet. Over hun werk is veel verteld, maar vandaag vertel ik het verhaal over de reis van de onderscheiding zelf.

    Nadat op 27 juli 2026 bekend werd gemaakt dat de onderscheidingen waren toegekend, begonnen de fysieke onderscheidingen aan hun reis naar Nederland. In tijden van oorlog werkt de post in Oekraïne verbazingwekkend goed, maar voor deze speciale zending lag dat anders. Er kon alleen binnen de landsgrenzen worden geleverd. Er moest dus een andere oplossing worden gevonden — en die werd gevonden: de onderscheidingen sloten aan bij mijn reis.

    Het werd een bewogen reis. Op maandag werden ze verwacht bij een overdracht, maar dat haalden ze niet. Ze waren gebleven in een depot van Nova Poshta – precies het depot dat juist op dat moment door de russen met drones was aangevallen. Het zou een paar dagen duren voor duidelijk werd of de onderscheidingen de aanval hadden overleefd. Meer dan de werkelijkheid te accepteren konden we niet doen; het was een kwestie van het ongemak van het niet weten te verdragen.

    Pas op vrijdag, de dag van mijn vertrek, kwam het bericht dat de onderscheidingen de aanval hadden overleefd. Ze lagen klaar om opgehaald te worden. Met dank aan alle betrokkenen een bijzonder moment. De onderscheidingen werden goed beschermd door een licht beschadigde verpakking, gelukkig kwamen de onderscheidingen onbeschadigd uit de doos. Daarmee waren we nog niet in Nederland aangekomen.

    Het scheelde niet veel of ik had de trein naar Warszawa niet gehaald. Het scheelde zo weinig, dat de app al open stond om de laatste plek in de trein van de dag daarna te reserveren. Dit bleek uiteindelijk niet nodig te zijn. Dat het goed was voor de onderscheidingen, bleek de dag daarna. De trein kwam de dag daarna in het nieuws, omdat hij op 2 kilometer van de grens met een drone was aangevallen.

    Het was dan ook een bijzonder moment toen de onderscheidingen eindelijk aan de voorzitter van Order of St. Panteleimon in the Netherlands – Olga Gershuni kon worden overgedragen. Het werd een reis die een indringend kijkje gaf in de dagelijkse werkelijkheid van de oorlog. Maar bovenal onderstreept deze reis het immense belang van mensen die níét wegkijken, en de enorme waarde van deze onderscheiding. Afgelopen zondag eindigden ze terecht in de handen van de juiste mensen.

    Met bijzondere dank aan iedereen die de uitreiking van deze orde mogelijk heeft gemaakt, zowel in Oekraïne als hier in Nederland.

    Publicatie: LinkedIn en Facebook

  • Dagelijks leven in Oekraïne

    Dagelijks leven in Oekraïne

    Het dagelijks leven van Oekraïners van dichtbij mogen meemaken. De kracht ervaren van mensen die elke dag moeten leven met de gevolgen van de illegale oorlog die Rusland in 2022 is begonnen. Dat ontmoet ik tijdens mijn huidige reis naar Kyïv. Van mijn oorspronkelijke planning is weinig over gebleven, toch heb ik mijn bezoek door laten gaan. Van die keuze heb ik géén moment spijt gehad. De komende tijd zal ik delen over deze reis en vooral over waarom aandacht voor Oekraïne zo enorm belangrijk blijft.

    Ik heb vooral respect gekregen voor hoe de oorlog een onderdeel is geworden van het dagelijks leven, terwijl die nooit ver is. Een trein die moet worden geëvacueerd, het luchtalarm dat afgaat en het luchtafweergeschut boven de stad. De dagelijkse rookwolken boven de stad en het inslaan van drones en raketten, vrijwel altijd gericht op civiele doelen: gewone huizen, winkels, ziekenhuizen en scholen. Terwijl de mensen op straat bij een alarm de realiteit van het alarm beoordelen en op basis daarvan de keuze maken om door te gaan of toch een schuilkelder op te zoeken. Het leven gaat door, ook in tijden van oorlog.

    Tijdens mijn bezoek aan het THE VETERAN MENTAL HEALTH CENTER OF EXCELLENCE, was er ruimte voor de symbolische overdracht van het resultaat van onze deelname als #4DAAGSE4UA aan de Stichting DE 4DAAGSE. Samen met andere bijzondere partners, werden we de meest recente en indrukwekkende ontwikkelingen in meegenomen.

    De dag daarvoor was ik uitgenodigd voor een bijzondere lezing in herinnering van Semyon Gluzman over oorlog en trauma afgesloten met een bijzonder persoonlijk pianoconcert door Taras Filenko. De hele bijeenkomst stond in het teken van hele bijzondere ontmoetingen en gesprekken, die zeker lange tijd met mij mee zullen gaan.

    Ik kijk er naar uit om de komende tijd hier meer over te delen.

    Publicatie: LinkedIn en Facebook

  • Een bijzondere vierdaagse als debutant

    Een bijzondere vierdaagse als debutant

    Stilzitten terwijl Oekraïne vecht, begon steeds meer te knagen. Toen ik begin van dit jaar de kans kreeg mij via de Via Vierdaagse aan te melden voor de “Walk of the World”,  wist ik direct voor welk doel ik zou lopen. Het @VHMCE waar ik een half jaar daarvoor zelf ben geweest. Bij dit centrum steunen ze veteranen, hun familie en de community waar ze onderdeel van zijn bij de psychische gevolgen van de oorlog. Niet alleen behandelen ze bijvoorbeeld PTSD en Morele Verwonding, maar doen ze aan onderzoek en onderwijs. Vanuit Nederland wordt het centrum ondersteund door OpenDoorUkraine.NL en Human Rights in Mental Health-FGIP. We weten allemaal: al zou morgen de oorlog over zijn – dan is de oorlog nog lang niet gedaan.

    Met het startbewijs in handen, begon ik aan mijn voorbereiding. Ik liep over de stranden van operatie dynamo en de slagvelden nabij Iepe. Vaak kwam ik mijzelf tegen en ook dat laatste venijn van mijn post-covid. Ik ben zelfs nog in de bergen gaan wandelen, om mijn longen dat beetje extra ruimte te geven. Op 19 juli kwam de definitieve keuze, ik toog naar Nijmegen. Installeerde mij op de vierdaagse camping, haalde mijn startbewijs – het beruchte “bandje” – en maakte mij op voor vier dagen die ik niet snel zal vergeten.

    Dinsdag was het dan zo ver, om iets voor vier ging mijn wekker in de tent op de camping. Allemaal op weg naar de wedren voor de start. Wat uiteindelijk vier dagen werden die volledig in het teken van wandelen stond.

    De achtbaan waar ik in terecht kwam, is eigenlijk met géén woorden te beschrijven. Hoe vaak ik niet op het punt stond op te geven. Brandende voeten, blaren, de pijn en ongemakken. Het constant overprikkeld zijn: de massa mensen, constant opletten. De gevolgen van de verkeerde keuze bij het ontwijken van een militaire groep. En over de muziek nog maar te zwijgen, ik heb gelukkig de zon weer echt zien zakken in de zee bij terugkomst.

    Maar ook de mooie momenten. Met mijn wandelmaatje, met vrienden familie en donateurs, de warme bekende collega’s van het Rode Kruis die ik massaal tegenkwam en de soms onbekende medewandelaars die je net door dat stukje ongemak heen wisten te slepen. Zoals die onbekende marechaussee die met precies mijn wandeltempo over de dijk en de brug heeft weten te trekken. De uitzichten, de opkomende zon, de liefde van de mensen langs de route en de kilo’s met komkommers en watermeloenen.

    Hoe zwaar de vierdaagse soms ook voelde, Oekraïne bleef het anker. Met steun uit Kyïv, de Oekraïners die ook meeliepen. En oorlog die nooit ver weg was in dit deel van ons land. In Groesbeek hielden we stil bij de Canadese Oorlogsbegraafplaats. Waar de militaire groepen de eregroet brachten en wij stilstonden bij de Oekraïners die bijna anoniem op het ereveld lagen.

    Een bijzonder moment was wel het gesprek dat ik met een militair had die vertelde vorig jaar nog in Oekraïne op missie was geweest. Tijdens het gesprek werd niet veel verteld, maar werden gelijk veel herkenbare beelden gedeeld. Het bracht mij weer heel even terug naar Kyïv, vlak voor ik aan dit avontuur begon. Ik hoorde weer de drones overvliegen en ontploffen. Ik kan over deze buitenlandse militaire niet veel vertellen. Maar wel hoe blij wij mogen zijn om in vrede en veiligheid met al deze lopers aan de mars mee mochten doen.

    Uiteindelijk werden we vlak voor de Via Gladiola opgevangen door hele lieve mensen, die ons net het laatste duwtje richting de wedren gaven. We waren er bijna, maar 8 onvoorstelbare kilometers volgden nog. Zo werd ik richting de laatste scan gewerkt en kreeg ik mijn felbegeerde kruisje in handen.

    Na vier dagen wandelen, blijkt wandelen een therapie op zichzelf. Terwijl wij nu mogen uitrusten, gaat de oorlog door en blijft de behoefte aan mentale ondersteuning alleen maar groeien. Ik ben trots dat wij inmiddels meer dan € 6.500,- hebben opgehaald voor het centrum. Een druppel op de gloeiende plaat, maar elke druppel telt en daar kun je nog aan bijdragen:

    Wil je nog helpen, dat kan nog tot 29 augustus 2026 via: https://ikkiesvooreenanderdoel.devierdaagsesponsorloop.nl/teams/4daagse4ua

    Publicatie: LinkedIn en Facebook

  • 𝐁𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐠

    𝐁𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐠

    We kennen ze allemaal wel, de beren op de weg als we ergens mee bezig zijn. Hoe graag we ook willen, helemaal ervan af komen gaat toch nooit lukken. Dus hoe ga je met die beren op de weg om, ik kwam vrij recent een paar leuke tips tegen die ik graag wil delen.

    Hoe jij je gedraagt is belangrijk voor de interactie, hou een aantal belangrijke regels in gedachten:
    – 𝘉𝒆𝒓𝒆𝒊𝒅 𝒋𝒆 𝒗𝒐𝒐𝒓, 𝒗𝒐𝒐𝒓𝒌𝒐𝒎 𝒅𝒂𝒕 𝒋𝒆 𝒊𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒅𝒐𝒏𝒌𝒆𝒓 𝒕𝒆𝒓𝒆𝒄𝒉𝒕 𝒌𝒐𝒎𝒕.
    – 𝘕𝒆𝒆𝒎 𝒈𝒆𝒆𝒏 𝒓𝒊𝒔𝒊𝒄𝒐’𝒔 𝒅𝒐𝒐𝒓 𝒃𝒖𝒊𝒕𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒈𝒆𝒃𝒂𝒂𝒏𝒅𝒆 𝒑𝒂𝒅𝒆𝒏 𝒕𝒆 𝒌𝒐𝒎𝒆𝒏.
    – 𝘏𝒐𝒖 𝒃𝒊𝒋 𝒋𝒆 𝒘𝒂𝒕 𝒗𝒂𝒏 𝒋𝒐𝒖 𝒊𝒔, 𝒍𝒂𝒂𝒕 𝒋𝒆 𝒉𝒆𝒕 𝒂𝒄𝒉𝒕𝒆𝒓 𝒕𝒓𝒆𝒌𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒂𝒍𝒍𝒆𝒆𝒏 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒂𝒂𝒏.
    – 𝘝𝒐𝒆𝒓 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒘𝒆𝒈 𝒏𝒊𝒆𝒕, 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 z𝒂𝒍 𝒂𝒍𝒍𝒆𝒆𝒏 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒗𝒂𝒏 𝒋𝒆 𝒆𝒊𝒔𝒆𝒏.
    – 𝘙𝒂𝒂𝒌 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒊𝒏 𝒑𝒂𝒏𝒊𝒆𝒌, 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒘𝒆𝒈 𝒋𝒂𝒂𝒈𝒕 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒐𝒑 𝒋𝒆. 
    – 𝘓𝒐𝒐𝒑 𝒈𝒆𝒘𝒐𝒐𝒏 𝒓𝒖𝒔𝒕𝒊𝒈 𝒘𝒆𝒈.

    Wat omslachtig lees ik hierin vooral de aanzet om beter na te denken over de beren op de weg en in het ongemak leren leunen. Een beer op de weg hoeft niet meteen opgelost te worden. Soms werkt het als je in het ongemak gaat zitten en dat ongemak bij jezelf te houden.

    Zou het je verbazen als dit een vrije vertaling is van de regels die zijn opgesteld als voorbereiden voor wat je moet doen als je een beer op je weg tegenkomt? Ze hangen bij de ingangen van het nationaal park dat ik onlangs bezocht heb, samen met een waarschuwing dat de beren inmiddels uit hun winterrust waren en samen met een aantal pups rondliepen. Ze liepen ook aan de andere kant van het dal tegen de helling. Helaas te ver weg en te kort in beeld voor foto’s.

    Natuur kan soms zo goed een spiegel zijn van wat er in ons kan gebeuren.

    Wat doe jij als je een beer op de weg ziet ?

    Beeld: Ivan Sjisjkin en Konstantin Savitski – Ochtend in een dennenbos (1889)

    Publicatie: LinkedIn