Ook ik draag mijn eigen systeem met mij mee. Een met scherpe kanten en lastige plekken om in te nemen. Het heeft tijd gekost voordat ik mijn eigen ongebruikelijke steunbronnen heb mogen (her)vinden. Daardoor heb ik geen vrije herinneringen, foto’s of andere fysieke herinneringen uit mijn jeugd. De mooie kant hiervan is dat ik mij wel bewuster heb mogen ontwikkelen.

De afgelopen tijd heb ik waardevolle inzichten opgedaan over conflicten en het ongemak dat hieruit voortkomt. Waar ik conflict eerder vooral vol in wilde gaan, zit ik het steeds meer als een rijke bron voor verbinding en autonomie.

Tijdens een training werd ik gevraagd een foto uit mijn kindertijd mee te nemen. Het belang van deze foto in de opdracht was groter dan ik had verwacht. Ik heb geen foto uit die tijd. Ook kan ik niet makkelijk  een vergelijkbaar oproepen. Dit veroorzaakte ongemak in de groep, dat ik na afloop van de opdracht bespreekbaar heb gemaakt. Het ongemak is een bekende situatie voor mij, juist daarom bleek het open gesprek zo dienend aan de training.

Één vraag raakte bij mij een diepere laag: “waarom had ik dit niet vooraf met de trainers besproken”. Dit is natuurlijk een hele goede vraag. Nadat ik er langer bij stil stond, hoorde ik daaronder ook nog een andere vraag: “als je weet dat het ongemak brengt, waarom heb je het dan niet op je genomen om het ongemak vooraf weg te nemen”?

Ook dan is de vraag terecht, mensen willen van nature graag weg bij het ongemak. Een valkuil waar ik ook in stap, roept nu bij mij de vraag op: “is het mijn taak om jouw ongemak te dragen of bij je weg te houden?” Het willen dragen van het ongemak van een ander werkt gewoon niet. Sterker nog: het vergroot zelfs het ongemak, want ik weet niet hoe ik jouw ongemak moet dragen of bij je weg moet houden.

Tijdens een andere training een paar dagen later trapte ik bijna in dezelfde valkuil. Een vraagsteller vond mijn antwoord niet passen bij haar verwachtingen en dat werd voor haar ongemakkelijk. Ze probeerde mij vervolgens de gewenste antwoordrichting op te krijgen. Ik worstelde met interne vraag of ik nu een weg moest zoeken om tegemoet te komen aan haar verwachtingen. Ik besloot mijn gevoel te volgen en een duidelijke grens te stellen, ineens was ik een “moeilijke deelnemer”

In het gesprek dat daarop volgde, ontstond iets moois. Al heel snel ging het over onuitgesproken verwachtingen en het ongemak. Het gesprek bleek ook hier zelfs heel dienend te zijn voor de oefening zelf, wij vonden elkaar in de verschillen en de nieuwsgierigheid daarna.

Het inzicht dat ik hieruit haal hoort bij wat ik de “kracht van het conflict” ben gaan noemen: door zo vroeg mogelijk het conflict aan te gaan, kan een sterke verbinding ontstaan. In deze voorbeelden was het conflict zelfs dienend aan het moment. Ik droeg uiteindelijk alleen mijn eigen ongemak en dat weet ik wel steeds beter te dragen.

Hoe ga jij om met het dragen van ongemak?

Gepubliceerd: LinkedIn