Tag: storytelling

  • Een modern Camelot

    Een modern Camelot

    Wat kasteel Camelot in 2018 zou zijn.


    Gustave Dore’s Idylls of the King

    In Camelot is het feest, het kasteel heeft net zijn missie en visie vastgesteld, het beschermen van Albion door grote ridders te gebruiken en magie daarbij in te zetten. Albion is transparant en natuurlijk erg klantgericht en dat allemaal onder de bezielende leiding van de grote koning Arthur. Dit wordt groots gevierd.

    Het managementteam van Camelot is de hei op gegaan en kiest er natuurlijk voor om een verander traject in te zetten. Bepaalde onderdelen van Camelot worden ondergebracht in gecentraliseerde shared-services organisaties. Zo worden natuurlijk de poortwachters, de ridders van de Ronde Tafel en de grote magiërs samengebracht. Zo kunnen ze zo effectief mogelijk worden ingezet en dat vergroot natuurlijk de tevredenheid bij de gebruikers.

    Bij het nieuwe poortwachtersloket is een geweldig effectief en nieuw systeem opgezet. Hierdoor zullen de poortwachters effectiever en service gericht ingezet worden. Het poortwachtersloket sluit een service level agreement af met Arthur dat iedereen die aan de poort komt te staan, binnen een uur geholpen zal zijn. Daarvoor heeft het poortwachtersloket na uitgebreide consultatie een proces ingericht: Bij aankomst aan de poort kan de aangekomen reiziger een formulier deponeren in de sleuf naast te ingang. De goedkopere onderdaan die onder de sleuf wacht, heeft zeer effectief de opdracht om enkel het formulier het centrale loket te brengen. Dit loket schrijft natuurlijk meteen een bevestiging uit dat het formulier in behandeling is genomen en de onderdaan brengt deze bevestiging weer terug naar de sleuf in de poort en geef de bevestiging op deze wijze uit.

    Het poortwachtersloket bekijkt vervolgens wie ingezet kan worden om de poort te openen. Het doel is om niet de hele dag een dure poortwachter bij de poort te hoeven neerzetten, want dat is natuurlijk niet effectief. Een andere goedkope onderdaan wordt vanuit het poortwachtersloket naar de poortwachter van dienst gestuurd om deze te halen. De onderdaan kan dan vervolgens de bevestiging terugsturen naar het poortwachtersloket dat hij onderweg is.

    Na een kwartier komt de poortwachter aan bij de poort en vraagt de reiziger naar zijn doel. Om goed inzicht te krijgen in de doelen van de reiziger en deze beter te kunnen helpen en de service aan te verbeteren, worden deze geregistreerd en moeten naar het poortwachtersloket gebracht worden. Die zorgt dan dat de eventuele vraag naar de tweede lijn verstuurd kan worden. Het managementteam beschrijf dit effectieve en klantvriendelijke proces: “Een reiziger wil aan het hof komen en meld zich aan de poort. Terwijl de poortwachter onderweg is en het doel bekend is, stuurt het poortwachtersloket een bericht naar het rondetafelloket. Die zal dan het verzoek beoordelen en stuurt bericht terug naar het poortwachtersloket. Het poortwachtersloket zorgt dat de poortwachter de uitkomsten van deze beoordeling krijgt en kan dan de reiziger binnenlaten en meteen naar de juiste persoon doorsturen. En natuurlijk moet de reiziger binnen het uur aan het hof staan, althans in 95% van de gevallen. “

    Drumnadrochit

    Merlijn met een belangrijke taak.

    Het is een zonnige dag, Merlijn is met een belangrijke queeste op weg naar Camelot. Vooraf had Merlijn met Lancelot gesproken en Merlijn zou bij aankomst ontvangen worden en direct naar Arthur gebracht worden. De queeste was een belangrijke haastklus. En hoewel het niet volgens protocol was, gaf Lancelot aan dat het wel zou moeten kunnen.

    Zoals afgesproken melde Merlijn zich bij de poort, waar hij een formulier moet indienen waarin hij aangeeft dat hij in overleg met Lancelot een dringende afspraak heeft met Arthur. De onderdaan is natuurlijk niet bevoegd zelf beslissingen te nemen en brengt het formulier naar het poortwachtersloket. Daar wordt het formulier beoordeeld en een bevestiging van ontvangst wordt meegestuurd met de bode die hem afgeeft bij Merlijn.

     Het poortwachtersloket vindt het verzoek wat vreemd en gaat overleggen met Morgana, die geeft het poortwachtersloket mee dat Merlijn met Lancelot moet overleggen. Het poortwachtersloket stuurt bericht terug naar Merlijn dat hij met Lancelot moet overleggen en sluit het verzoek af en stuurt daarom maar geen poortwachter.

    Het poortwachtersloket was blij, want ze hadden weer een reiziger geholpen en zich gehouden aan het SLA. Bij het managementteam heerst een jubelstemming, want ze hebben een belangrijke magiër zoals Merlijn nu goed geholpen binnen de daarvoor gestelde termijn en volgens de afspraken. Ze konden zich niet anders voorstellen dan dat Merlijn blij moest zijn.

    Merlijn en Lancelot

    Merlijn staat inmiddels drie kwartier te wachten voor de poort en krijgt het bericht dat hij met Lancelot contact moest opnemen en dat daarmee zijn verzoek was afgesloten. Merlijn neemt gelaten het antwoord in ontvangst en vraagt om Lancelot te spreken. Omdat de onderdaan volgens protocol moet werken, krijgt hij als antwoord een nieuw formulier in handen en krijgt te horen dat hij opnieuw een verzoek moet indienen. Als Merlijn aangeeft dat zijn bezoek belangrijk is, krijgt hij te horen dat hij niet luistert en dat dit juist het proces is om hem zo snel mogelijk te kunnen helpen.

    Geheel volgens de afgesproken procedure gaat het formulier weer naar het poortwachtersloket. Omdat het hier om een specifiek verzoek gaat voor een ridder, stuurt het poortwachtersloket dit verzoek naar het rondetafelloket. Die komt tot de conclusie dat Lancelot op jacht is en stuurt het verzoek door naar het magiërsloket met de vraag om Lancelot op te sporen. Dat is natuurlijk wel zo klantvriendelijk, om maar meteen de juiste actie uit te zetten. Het magiërsloket doet zijn werk en bekijkt meteen welke magiërs in staat zijn om Lancelot op te sporen en in de buurt zijn. Het magiërsloket komt tot de conclusie dat er een groot magier in de buurt is die geschikt is voor deze belangrijke taak. Het magiërsloket meldt het rondetafelloket dat ze een magier zullen vragen om Lancelot op te sporen en stellen meteen een bericht op voor deze grote magiër, zodat de reiziger aan de poort zo snel mogelijk geholpen kan worden.

    Het poortwachtersloket heeft natuurlijk Merlijn al eerder bericht dat ze de afgesproken termijn van een uur niet gaan halen en dat de afhandeling wat langer gaat duren, dat is natuurlijk wat je doet om klantvriendelijk te zijn en de reiziger geïnformeerd te houden.

    Anderhalf uur na het verzoek om Lancelot te spreken gaat eindelijk de poort open en komt er een onderdaan naar buiten. De deur sluit weer achter hem. Op dat moment krijgt Merlijn te horen dat er bericht is vanuit de gleuf naast de poort en meldt de onderdaan die naar buiten is gekomen zich met een bericht voor Merlijn.

    Omdat Merlijn al zolang wacht, neemt hij natuurlijk eerste het bericht uit de gleuf aan een leest deze meteen. Hij krijgt te horen dat Lancelot niet op het kasteel is en dat ze meteen hulp hebben ingeschakeld om Lancelot op te sporen en hem zo snel mogelijk naar Camelot te krijgen om dit probleem zo snel mogelijk op te lossen.

    Merlijn neemt het bericht aan van de onderdaan die net naar buiten is gekomen en ziet dat dit een belangrijk bericht is van het Magiërsloket, eentje met hoge prioriteit.

    Myrddin Emrys,

    Voor de poort van het grote Camelot staat een belangrijke reiziger, deze belangrijke reiziger heeft in overleg met met Sir Lancelot du Lac een afspraak staan met Koning  Arthur Pendragon. Met oog op de veiligheid van Koning Arthur Pendragon en zijn hofhouding is het nodig om dit te controleren. Sir Lancelot du Lac is helaas niet aanwezig en zijn locatie is ons niet bekend.

    Gelet op het kennelijk belang van deze afspraak verzoeken wij u nederig om uw gaven aan te wenden en Sir Lancelot du Lac voor ons op te sporen en het bericht te geven met grote spoed terug te keren naar Camelot.

    Wij verzoek u de resultaat van uw actie via de Heraut die wij u hebben verstuurd aan ons terug te koppelen zodat wij dit kunnen melden aan deze belangrijke reiziger.

    Met vriendelijke groet, 

    Het magiërsloket

    Merlijn laat van zich horen

    Merlijn pakt na het lezen van dit bericht zijn staf en steekt deze in de lucht, de staf begint te stralen en Merlijn begint te prevelen. Het is duidelijk een spreuk, want uit de staf beginnen bliksemstralen te verschijnen. Vanuit hun mooie witte – van ivoor gemaakte – torens kijken mensen vanuit de drie shared-service loketten naar dit unieke schouwspel. Met volle verwachting dat Merlijn meteen Lancelot weet te vinden en dit probleem klantvriendelijk opgelost kan worden. Er staat nu eenmaal een belangrijke klant voor de poort en dit kan al hun problemen in een keer oplossen.

    Een grote knal, een lichtflitst en wat rook. De verwachtingen in de toren stijgt, zelfs het managementteam staat al mee te kijken. Langzaam verdwijnt de rook en de mensen in de toren staan vol verbazing te kijken.

    En beneden, op het binnenhof zien ze Merlijn met grote stappen het hof oversteken direct naar de ingang van de grote zaal waar Koning Arthur zit en vol ongeloof zien ze dat de poort – de poort waar ze voor verantwoordelijk zijn – is verdwenen.

    Wat zou Camelot in 2018 toch veel op mijn werkgever lijken.

  • Een ander bezoek

    Een ander bezoek

    Bijzondere ontmoetingen hebben we allemaal, met mensen, met plekken, met herinneringen en met momenten. Ik heb inmiddels veel uitersten van het complex rond de binnenhof gezien. Gezeten in de bankjes van de eerste kamer, luisteren naar Docters van Leeuwen. Die mij raakte met zijn oproep om te gaan zoeken naar de ratio van de emotie en een proces bij mij in gang wist te zetten. Hoe mooi is het dan om in het kader van het verbinden met je collega’s nog eens een keer door het gebouw van de tweede kamer te mogen dolen. Wellicht een van de laatste keren voor de grote renovatie van het binnenhof.

    Mijn huidige stad zien vanuit de ogen van mijn collega’s, dat had ik voor ogen toen ik van mijn fiets afstapte en de Haagse Kluis inliep. Bijna blindelings door het gebouw heenlopend naar het ’theehuis’ achterop de binnentuin. Ik was vergeten dat het theehuis eigenlijk de oude huissynagoge was van de bankfamilie die tot de tweede wereldoorlog dit huis bezat.

    De ochtend werd besteed aan een eenvoudige workshop over lobby in Den Haag, gezien vanuit het Amsterdamse belang. De middag was bedoeld voor een ander bezoek aan het complex van de tweede kamer. Na de gebruikelijke plichtplegingen bij de beveiliging kwamen we binnen. Ik had mij natuurlijk voorgenomen dit bezoek de bijzondere details te bekijken en de rest over mij heen te laten gaan.

    Eenmaal in het complex van de tweede kamer, ben ik natuurlijk gaan kijken naar de details waar je normaal niet naar kijkt. Zoals de interne telefoons die je overal aantreft. De rondleiding begon anders dan andere rondleidingen, met een persoonlijke geschiedenis van onze gastheer. Hij nam ons mee door de gebouwen van het complex aan de hand van zijn eigen 35 jaar aan geschiedenis. Storytelling is een onderwerp waar ik mij steeds meer in probeer te verdiepen en deze man paste storytelling in zijn ultieme vorm toe, ons rondleiden aan de hand van zijn eigen verhaal.

    En zo kwamen we uit bij een klein kamertje in een van de gebouwen van het binnenhof uit. Dit kamertje is gelegen boven ‘Binnenhof 7‘, niet veel mensen zullen deze ingang kennen en nog minder mensen het verhaal daarbij. Ik zal eerlijk zijn, ook ik kende het verhaal bij deze ingang en daarmee dit kamertje niet. In dit deel van het binnenhof complex was tijdens de tweede wereldoorlog het kantoor van de Sicherheitsdienst (SD) gevestigd. In februari 1943 werd hier de communistische verzetsleider Gerrit Kasteins binenngebracht. Kastein sprong geboed door het raam van deze kamer (waarschijnlijk het raam dat niet zichtbaar is). Hij overleefde in eerste instantie de val, maar overleed alsnog enkele uren laten (waarschijnlijk) aan de gevolgen van zijn sprong. De betreffende kamer is met dank aan onze gastheer een herdenkingsplek geworden.

    Dat er op het binnenhof nog meer sporen en herinneringen uit de tweede wereldoorlog zijn te vinden, bleek toen we het voormalig ministerie van justitie binnenliepen naar de enige plek in het complex dat ik eigenlijk nog voor de verbouwing wilde zien. We kwamen uit in de ‘handelingenkamer’, de bibliotheek van het binnenhof met bijna 30.000 boeken. Waaronder een paar hele speciale exemplaren en natuurlijk alles wat in twee eeuw is besproken en gezegd. Bij binnenkomst viel mij meteen de geur van oude boeken op, een welkome geur.

    Een van de bijzondere boeken was een 1e druk van ‘Wealth of Nations‘ van Adam Smith, recent teruggevonden verstopt op de bovenste verdieping van de handelingenkamer. Dit boek betekende in zijn tijd een grote vooruitgang in de economische wetenschappen en het moderne denken over economie en liberalisme.

    Ook in deze ‘Handelingenkamer’ tref je sporen aan die verwijzen naar de tweede wereldoorlog. Een mooi symbool en een sterke herinnering is toch wel de lege plank op de plek waar de handelingen over de bezettingsjaren hadden moeten staan. Een sterk signaal, dat een dergelijk nationaal socialisme en fascisme een groot gevaar is voor onze democartie.

    Het bezoek aan de ‘Handelingenkamer’ betekende ook een eind aan dit bezoek aan het binnenhof. Een mooi bezoek met een aantal bijzondere ontmoetingen en intrigerende inkijkjes in de geschiedenis van het binnenhof. Ik kan ook niet wachten tot we tijdens de grote renovatie van het binnenhof mee kunnen kijken naar wat er allemaal gevonden gaat worden.

    De dag zelf heb ik natuurlijk ook nog wat opgestoken over de praktijk van lobbyen en wat daar allemaal bij komt kijken. Daar was de dag natuurlijk over begonnen. Die workshops tijdens de Summerschool van de gemeente Amsterdam zijn toch wel bijzonder en leerzaam.

  • The Manx Connection (Ellan Vanin)

    The Manx Connection (Ellan Vanin)

    Mannanan daalde in zijn driebenige lichaamsloze vorm de berg af, het water op en vormde een boot om mensen naar het eiland te brengen. Op die boot, daar zat ik op. Al kort na mijn trip naar ’the Land of the Brave’ was ik al weer toe aan een weekend wat nieuws. Ik pakte er een kaart bij en een stukje land in het midden van de Ierse zee, tussen Ierland, Schotland,Engeland en Wales in trok zomaar mijn aandacht. Een eiland waar ik eigenlijk weinig van wist en dat mij wel eens leuk leek om te gaan bekijken, ik heb uiteindelijk 5 jaar op een eiland gewoond, dus hoe anders kan het zijn.

    Island of Man – een eiland van 570 m2 in het midden van de Ierse zee – is een eiland van verhalen en mythes, zelfs nog meer dan in Schotland en Ierland. Ook niet vreemd, aangezien de mythe verteld dat het eiland is ontstaan doordat twee Reuzen van Schotland en Ierland met elkaar in een gevecht waren gewikkeld en daarbij met modder gingen gooien. Eigenlijk waren het stukken steen, maar dat klinkt in het Nederlands toch minder poëtisch. Leuk om dan toch meer te leren over een klein landje dat een cultuur lijkt te hebben die samenhangt van verhalen en mythes en gelijktijdig een inclusieve samenleving lijkt te zijn.

    Ik besloot te vliegen, met de vroege vlucht vanuit Amsterdam naar Liverpool. Omdat ik geen ochtendmens ben, heb ik de nacht nauwelijks geslapen, maar kwam toch uitgerust aan op Schiphol. Natuurlijk had ik rekening gehouden met grote drukte, het was uiteindelijk al eind juni. Maar ik ben nog nooit zo snel door de beveiliging heen geraakt, dus dan maar een paar bakken koffie en een goed boek scoren. Uiteindelijk met het vliegtuig naar Liverpool, waar ik gelijk kreeg met de tijd dat ik nodig had om van het vliegveld naar het centrum te komen. Ik ben blij dat ik ervoor gekozen had de late boot naar het eiland te pakken, al was het maar om de mooie kans om Liverpool eens vanaf een andere kant te leren kennen. Liverpool, de stad van de Beatles, the White Star Lines en van onbekendheid met de stad zelf. Ik heb uren door de stad gezworven, de stad mogen belopen en mooie gesprekken gevoerd over de #Brexit en natuurlijk Thatcher. Ik vond Brussel altijd lastig om te begrijpen, maar nu ik die stad wat meer in de vingers krijg heb ik Liverpool als mooie vervanger gevonden.

    Na de bijzondere stukken van Liverpool te hebben bewandeld, eindigde ik natuurlijk in het havengebied. Ik heb mij laten verrassen door de geschiedenis van Liverpool in haar museums en daarbij niet vergeten welke link de meest bekende scheepsramp heeft met deze stad. De Titanic is dan ook niet weg te denken langs de kade en in het museum, zelfs al heeft het schip Liverpool nog nooit aangedaan.

    Na een klein hapje eten ga ik op weg naar de haven om de boot te nemen, ik ga op weg naar een ander land en toch niet helemaal. Ik mag inchecken, mijn bagage gaat door de scanner heen en ik zelf door het poortje. Ik mag gelukkig doorlopen, ik begin met die poortjes steeds beter te worden. Wachtend op de boot, komt langzaam maar zeker het oude eilandsysteem in mijzelf weer naar boven. Je past je eigenlijk aan op het ritme van het eiland, al voordat je de boot opstapt. Het is bijna zeven uur, ik pak mijn tassen en loop de boot op – HSC Manannan, vernoemd naar de zoon van de Keltische god van de zee. De combinatie tussen het eilandsysteem en de introductie van de Manx Mythes maken dat ik op de boot ook echt ontspan. Ik kan mij nog geen voorstelling maken van het eiland, maar van de vaart weet ik te genieten. Hapje eten, lokaal biertje erbij en uiteindelijk lekker wegdommelen. Om tien uur kwam ik op het eiland aan, al het eilandritme weer in mijn lichaam. Mijn kennismaking met Douglas was de wandeling langs de boulevard naar de hostel die ik had geboekt. Ik sla de straat in en de eigenaar staat mij zelfs netjes op te wachten, een kamer op de bovenste verdieping van een oud Victoriaans huis is mijn plek voor de komende drie nachten. Een plek waar ze geen kamer met nummer 13 hadden (ik zat in kamer 14) en smalle trappetjes omhoog. Maar wat een plek om de vermoeide benen omhoog te leggen en diep weg te dromen. De volgende ochtend haal ik een echt Manx ontbijt om de hoek en ga het eiland eens verkennen, geen idee waar ik nu eigenlijk terecht ben gekomen. Het lukt mij uiteindelijk niet om een mountainbike te huren, wat ik heel graag had gewild. Dus ik begin mijn verkenning op de andere wijze, via het zeer uitgebreide en op sommige punten erg ouderwets openbaar vervoers netwerk. Ik schaf mijzelf een OV chipkaart aan en ik mag van alle vervoersmiddelen gebruik maken, ik stap op de electrische tram naar Laxey om van daaruit het bergspoor te nemen naar Snaefell, het hoogste punt op het eiland. Daarna denk ik nog op tijd mijn mountainbike te kunnen huren en neem ik de stoomtrein naar port Erin om erachter te komen dat die verhuurder wegens omstandigheden die dag al vroeg was gesloten. Ik ben erg blij dat ik een OV chipkaart had aangeschaft.

    Toen ik de dag daarna ook nog eens de paardentram nam als aansluiting wist ik het zeker, ik was terug in de tijd. Desondanks is het eiland enorm modern in gedachten, doen en cultuur. Gedurende mijn bezoek leer ik steeds meer over het eiland en haar geschiedenis. Het parlement Tynwald dat ontstaan is in de tijd van de Vikings en inmiddels het langst aaneengesloten opererend parlement is. Met al haar eigenschappen, zoals een jaarlijkse buitenvergadering waar iedereen bij mag en kan zijn. Eigen geld en eigen wet- en regelgeving. En een enorm mooi land om rond te lopen.

    Ook kwam ik mijzelf er tegen. Inmiddels zie ik de bedelaars die ik tegenkom niet meer. Dus toen ik iemand tegenkwam die volledig aan de verwachting voldeed van de arme bedelaar, stond ik op het punt om hem ook te negeren. Wat zat ik fout, hij was gewoon onderdeel van de samenleving. Hij kwam niet om te bedelen, maar gewoon omdat hij wat nodig had – een handje om in zijn rolstoel van de stoep af te komen op weg naar de bushalte. Isle of Man had ook een ander effect op mij, met de verstilling kwam weer ruimte voor de verhalen. Verhalen begint voor mij ook weer belangrijk te worden, vooral verhalen uit een land dat bestaat van Verhalen.

    Het eiland alle kanten proberen te bekijken en veel gezien, nog onder de indruk een meer behoefte aan verhalen en de kans om mijzelf te verbeteren met verhalen. Dat heeft een lang weekend Manx mij gebracht.

    [rl_gallery id=”1753″]