Ik wilde het al langer doen, aan een echte toertocht meedoen. Op 2 oktober was het dan eindelijk zover, ik stap in de ochtend op de trein richting Oss voor de 10e ambtenarentoertocht. Ik twijfelde nog tussen de 30 km als beginner en de 50 km omdat ik toch wel enige ervaring heb op langere afstanden. Na wat verzwarende reisomstandigheden (missend personeel en zo), besloot ik aangekomen in Oss toch maar voor de 50 km te gaan. Toen begon toch een technisch lekker pittig parcours door een van de mooiste gebieden van Nederland. Goed georganiseerd, met een aantal rustpunten onderweg zodat je je bidon kon bijvullen en een bakkie kon doen en uitgezet door ervaren mountainbikers. Een tocht waarbij het vooral nog om de laatste paar kilometers ging 😉 Ik heb er ongeveer 3 uur en 50 minuten over gedaan. Ik heb er een leuke video bij, helaas moet ik nog wat leren over de instellingen en het plaatsen van de video. De video laat helaas de mooiste stukken niet zien, maar geeft wel een indruk.

Het eerste deel bestond uit heel erg veel zand, verdacht veel zand. Een stuk waar ik veel van geleerd heb en vooral leerde wat ik nog moet leren. Ik ging op een afdaling door het zand dan ook gewoon plat op mijn bek (laat ik op dat moment nu net mijn camera uit hebben staan, anders had dat een mooi beeld gegeven). Had ik al gezegd dat het eerste deel uit zand bestond :). Toegegeven, het was wel een mooi gebied om doorheen te biken. Met soms hele mooie en verrassende paden, plekken en technische stukken.

Vervolgens was het tijd voor een kop soep op het eerste rustpunt om daarna het volgende deel aan te pakken. Gelukkig liet ik na het eerste rustpunt het meeste zand achter mij en kreeg ik nog te maken met een veelheid aan andere oppervlaktes, leuke hellinkjes en wat gemene afdalingen. Dat bracht mij op een zeker moment bij het tweede rustpunt. Daar vulde ik mijn bidons bij en besloot toch maar echt voor de 50 km te gaan. Natuurlijk merkte ik de eerste 25 km al wel maar ik kon gewoon verder. Na nog een stukje single-track kwam ik op een wel heel herkenbaar stuk asfalt terecht en merkte dat ik ineens fatsoenlijk tempo kon maken. We moesten namelijk de snelweg over om bij het tweede deel van het parcours te komen. Het was heel even net of ik terug was in New York, inclusief het geluid van de banden op het asfalt en de stukken grind waar we doorheen moesten.

Toen volgde een heel ander parcours, veel meer door het landschap en langs maisvelden. Hele stukken ‘slecht’ wegdek onderweg gehad en genoten van de rust en de natuur. Om uiteindelijk weer terug te komen bij de oversteek over de snelweg en terug naar het eerste deel van het parcours. Toen bleek dat de tocht er nog lang niet opzat, onderweg kwam ik regelmatig de borden met afstanden tegen en eenmaal terug op het eerste deel van het parcours kwamen de borden van 44 km voor de 50 km in zicht. Op mijn klok zag ik dat ik op een redelijke tijd zat, maar had geen rekening gehouden met wat ze toen nog in petto hadden. De daarop volgende 6 kilometer waren echt benenvreters, vervelende hellingen en afdalingen, lastig ondergrond en ik zag regelmatig mensen die moesten afstappen of zelfs aan banden en kettingen moesten werken. Iets wat ik in de 44 km daarvoor nog niet was tegengekomen. Op de 48 km begon ik er toch echt wel doorheen te zitten, maar ik zag de finish al in zicht. Althans, dat dacht ik… ineens was daar het bord ’50km’, maar geen finish in zicht. Sterker nog, het ergste deel van het parcours moest nog komen. Met net verzuurde benen kregen ik met daar nog ineens een pittig stuk te verwerken, de langste hellingen omhoog en de venijnige afdalingen naar beneden. Daar waar bijna het hele parcours droog was, moest ik ineens door nat gras rijden. Na die paar extra kilometers had ik het niet meer, toen eindelijk het einde echt in zicht kwam. Ineens stond ik weer bij de plek waar ik begonnen was. Verzuurde benen en stijve schouders waren mijn deel, maar ik voelde mij oh zo prettig. En die 3 uur en 50 minuten? Die bleken nog niet eens zo slecht te zijn, helemaal niet voor een eerste toertocht van dit niveau. Oss, bedankt!