Jeroen Veenstra

Categorie: Blog

  • Solidariteit, een uitstapje.

    Solidariteit, een uitstapje.

    Oktober staat in Den Haag in het teken van Spinoza, dit jaar heb ik meegedaan aan een aantal evenementen. Naast de lezing over de Politieke Spinoza, viel mijn keuze op de dialoog over solidariteit. Een link tussen het humanisme en Spinoza aan de hand van de dialoog methode langs het onderwerp van de solidariteit.

    Het was een bijzondere middag. Ik ben uit de middag weggelopen met het besef dat we in Nederland best goed zijn om over zaken te praten. Maar hoe lastig het is om het vervolgens ook in de praktijk te brengen.

    Ik ben ooit gegrepen door de oproep om de “ratio van de onderbuik” een plek te geven. Omdat dit vooral past bij wie ik ben en welke ervaring ik meeneem, heb ik dit ook tijdens de dialoog ingebracht.

    Tijdens de dialoog sessie werd vooral gesproken over wat solidariteit is. Wat ik enorm miste, was vervolgens een antwoord op de vraag hoe solidariteit in de praktijk gebracht zou kunnen worden.

    Ik ben weggelopen met een groter besef van het belang om vorm te geven aan het goede. Voor mij is dat voor een deel terug te voeren in het concept van de “Kracht van het Conflict“.

    Publicatie: jveenstra.org

  • De nieuwe kleren van de …

    De nieuwe kleren van de …

    Spinoza schreef er al over, dat een monarch alleen een plek heeft als het door een breed gedragen instemming van het volk kan functioneren. En dan hebben we het niet over “Het Volk” waar momenteel partijen voor over elkaar heen struikelen, maar eigen over de manier waarop we in Europa over het algemeen zijn georganiseerd.

    Dat ten Oosten en ten Westen van ons steeds meer alleenheersers lijken op te staan (of ten minste mensen met een sterke neiging tot alleen heersen), waar een Trump, Poetin en Xi onder vallen, vormt een risico. Dat zelfs in Nederland personen zien die daar toe geneigd zijn, maakt het niet veel beter.

    Terwijl de oude filosofen al een voorkeur hadden tot de mengvorm, lijken we in Europa helaas de kracht van die mengvorm niet voldoende een plek te kunnen geven.

    De ontwikkelingen volgen zich steeds sneller op en deze ontwikkeling maakt het daar niet beter op. Het lijkt er wel op dat het bestaande oorlogsrecht weg kunnen werpen, want we gaan weer terug naar wat was: het recht van de sterkste.

    En die insteek levert geen vrede op, maar lijkt eerder een uitnodiging tot oorlog en geweld.

    ‘Trump eiste schreeuwend en vloekend dat Zelensky gebied opgeeft’

    Publicatie: facebook

    Foto: NOS / AFP (behorende bij het nieuwsbericht)

  • Spinoza op hoog niveau

    Spinoza op hoog niveau

    Een lezing van Maarten van Buuren over het politiek traktaat met een klein bezoek naar wat Spinoza in 2025 van de situatie in de wereld zou zeggen.

    Tijdens Spinoza Oktobermaand van de Stichting Spinoza Den Haag is er aandacht voor het werk en het leven van de filosoof en politiek denker Spinoza. De filosoof waar ik de laatste tijd wat meer aandacht aan heb besteed.

    Als student heb ik wel eens wat moeten leren over de filosofen, dan bleef het vaak beperkt tot een opsomming van grote filosofen en in een paar woorden waar ze voor stonden. Net als veel dingen, vond ik het toch niet interessant genoeg om er op door te gaan.

    Intussen begin ik er steeds meer van te genieten om meer te leren van en over grote filosofen, zoals Erasmus, Spinoza en Hugo de Groot. Maar op zoek naar nieuwe, moderne filosofen die helpen de wereld te duiden, zoals: Yermolenko, Harari en wellicht zelfs Pfeijffer.

  • #200

    #200

    Als burgerhulpverlener hoop je elke keer weer een klein verschil te mogen uitmaken voor de mensen om je heen. Elke keer als mijn pager gaat en in een rood scherm “REANIMATIE OPROEP” zie staan, gaat intussen een bekend proces in mijn hoofd lopen. Ik kijk het adres na en beoordeel hoe ver weg dat adres is en of het realistisch is om daar tijdig aan te komen. Dan trek ik mijn schoenen aan en loop naar mijn schuur, daar staat mijn fiets en ik bedenk mij de snelste route naar het adres toe. Onderweg pak ik mijn beademingsmasker mee, je weet uiteindelijk maar nooit.

    Wat er daarna gebeurd is elke keer verschillend. Ik heb intussen ook de meest bizarre reanimatie oproepen hier in de buurt mee gemaakt. Een deel daarvan heeft spijtig genoeg het nationale nieuws gehaald en bij veel mensen een indruk achtergelaten. Ook bij mij, geen angst – maar berusting.

    Elke reanimatie oproep die ik ontvangt, veroorzaakt ook een klein conflict in mijzelf. Een conflict tussen dat gaat tussen het eigen gemakt en de wens om dat kleine verschil te mogen uitmaken in deze wereld. Een krachtige bron om op door te gaan.

    In die 200 keer heb ik ook een interessante ontwikkeling zien gebeuren, waarbij een versterking en professionalisering een rode draad lijken te zijn. Inmiddels mogen we onszelf First Responder Reanimatiezorg noemen en is er veel meer aandacht aan de rol en plek van de burgerhulpverlener in het geheel.

    Zojuist kom ik terug van oproep nummer 200, een vreemd moment om bij stil te staan. Die 200 keer staan ook voor al die “first responders reanimatiezorg” die dagelijks klaar staan om het verschil uit te mogen maken.

    Wil jij ook een verschil kunnen maken? Je hebt een reanimatiediploma of bent zorgprofessional en je hebt je nog niet aangemeld? Ga dan naar HartslagNu!

    Gepubliceerd: facebook en LinkedIn

  • Corona dialogen

    Corona dialogen

    Binnenkort is het vier jaar terug dat ik besmet raakte met covid-19, de gevolgen daarvan draag ik nog altijd mee. Post-COVID is de naam die er nu aan gegeven is, ik voel mij gelukkig dat ik bijna volledig ben hersteld en dat ik vooral heel veel mooie dingen aan deze ervaring heb overgehouden. De afgelopen tijd word ik met enige regelmaat weer herinnerd aan deze tijd. Of het nu gaat over een serie corona dialogen, vragen die naar boven komen tijdens een cursus of bijeenkomst of gewoonweg discussies in het kader van de huidige ontwikkelingen.

    Ik raakte besmet toen ik als vrijwilliger mee liep op Leyenburg tijdens de covid-19 periode. Ik heb in die periode en daarna heel veel meegemaakt, ik kan vertellen over patiënten die met de minuut slechter werd terwijl we op een plek op de ICU aan het wachten waren. Of over het feit dat ik ben bespuugd en bedreigd terwijl ik in uniform rond liep. Of dat ik tussen de anti-covid demonstranten terecht kwam, omdat ik net de laatste tram had gemist die werden omgeleid. Dan heb ik het nog niet gehad over de mensen die niet wilde geloven in een besmetting of long-covid, die riepen dat ik niet zo moeilijk moest doen.

    Maar ik kijk liever terug naar al het mooie dat deze periode mij heeft gebracht. Er zijn vooral heel veel mooie dingen gebeurd en ik ben zoveel beter uit deze periode gekomen. Ik moet als vanzelfsprekend denken aan het bergwandelen als nieuwe hobby, mooie persoonlijke ontwikkelingen die nu vorm krijgt in de kracht van het conflict. De nauwere relatie met mijn broer en mijn bezoek aan Kyïv. En dat ik eindelijk richting heb gegeven aan mijn complexe wereld.

    Ik zie de wereld om mij heen veranderen en de wil om daar iets in te betekenen neemt toe. Terugdenkend aan de tijd die de covid-19 pandemie. Deze tijd heeft veel anders gemaakt, maar naar mijn gevoel leven we nu in een tijd waarin de veranderingen nog groter en potentieel gevaarlijker zijn.

    Laten wij met zijn allen scherp zijn en zorgen voor een betere wereld. En laten we scherp zijn op de dialoog, die uiteindelijk altijd gevoerd moet worden.

    Publicatie: jveenstra.org