Jeroen Veenstra

Categorie: Blog

  • Oorlog en Vrede

    Wat oorlog is, daar zijn we het vaak wel over eens. Wat vrede is, blijkt alleen een heel stuk lastiger te zijn. Terwijl de oorlog aan onze voordeur klopt, weten we elkaar maar niet te vinden. Polarisatie en conflict dringen door in de kleinste haarvaten van onze samenleving. Na een voor ons continent unieke periode van vrede en veiligheid.

    Als ik kijk naar de oorlog in Oekraïne, dan laat mij zien dat we daarin een lange weg te gaan hebben. Waar zijn we bang voor, dat we geen actieve rol gaan spelen in dit conflict. Dat het nog altijd een “ver van mijn bed” verhaal blijft. Ik weet daar het antwoord ook niet meer op. Het simpel stoppen van de oorlog is zeker niet genoeg.

    Spinoza benoemde de complexiteit van vrede al in zijn werk. Hij beschreef vrede niet als afwezigheid van oorlog. Maar als een deugd, een geestesstemming. Als dispositie voor goede daden, vertrouwen en recht.

    De afgelopen jaren zie ik dat we het uitgangspunt voor goede daden, vertrouwen en recht ter discussie worden gesteld. Of zoals Jitske Kramer aangeeft, de bestaande ordening staat ter discussie en we zijn hard aan het zoeken naar een nieuwe ordening. En daarmee de eigen plek in die nieuwe ordening. Een enorme voedingsbodem voor conflicten, die het niet makkelijker maakt om een eigen plek te vinden.

    Ik kan eigenlijk al niet meer tellen hoe vaak ik opnieuw ben begonnen met deze overweging. Welke boodschap wil ik overbrengen en hoe sta ik daar zelf in? Raken we de grenzen van het conflict, of raak ik mijn eigen grenzen.

    Afgelopen weekend zat ik met een vriend op het terras met uitzicht op de plek waar de botten van Spinoza waarschijnlijk zijn neergelegd nadat zijn eigenlijke graf is geruimd. Terugkijken naar de afgelopen periode en het effect op het denken ver dialoog, verbinding en de bewustwording van de plek die het conflict heeft.

    Kierkegaard zei het al: “De hardste strijd ontstaat niet doordat mening op mening botst, maar als twee mensen hetzelfde zeggen en er over de interpretatie van datzelfde wordt gevochten.”

    Ik zie het dan ook als onze taak om in het ondertussen het ongemak te leren omarmen en het conflict te leren accepteren. Zo werken we aan een betere wereld en hoeven we niet meer over de interpretatie van datzelfde te vechten terwijl beide werkelijkheden wellicht samen kunnen bestaan.

    Hoe accepteer jij het conflict? En hoe ga jij ermee om?

    Publicatie: LinkedIn

  • De complexe wereld en ik!

    De complexe wereld en ik!


    De wereld om mij heen is zo complex geworden, dat ik er zelf ook een beetje in vast aan het lopen ben. Al even loop ik op tegen het beschrijven van waar ik in geloof. Ik wilde mij er eigenlijk niet op vastleggen, vanuit het misplaatste gevoel dat ik mijzelf daarmee zou vastzetten. Ik voerde een intern lastig conflict, de afgelopen weken hebben de verschillende externe prikkels van een steeds complexer wordende wereld mij weer aan het denken gezet.

    En ineens kwam naar buiten , wat zich al een poosje aan het opbouwen was. Waar wil ik mij in deze wereld voor hard maken en waar mag ik aan bouwen.

    Als kleine tegenhanger van oorlog, polarisatie en onrust. Hier is die dan:

    “Ik bouw aan verbinding en begrip door heelheid vanuit de eigen autonomie. Daarbij is harmonie voor mij veelstemmig en vormt conflict een krachtige bron. Het verleden vormt het privilege van het nu en het heden de kracht van de toekomst.”

    Mijn eigen missie, waar ik vanuit kan reizen en zijn. Dit is pas het begin, van hieruit kan ik gaan werken. Helderheid creëren en groeien. En als het uiteindelijk nodig is weer terug naar de kern en te onderzoeken of ik moet aanpassen en bijsturen.

    Ergens voel ik weerstand en angst om deze te delen. Een gevoel dat samenhangt met mijn behoefte aan (h)erkenning en acceptatie. Ik wil graag betekenis geven, maar wie ben ik om dat te mogen? Dus daarom doe ik het toch maar. Ik sluit daarom maar even mijn ogen en denk terug aan bijzonder krachtige momenten.

    Publicatie: LinkedIn

  • Barmhartige keuze

    Barmhartige keuze

    Wij zijn in een tijd beland, waarin zelfs de barmhartige keuze om hulp te verlenen je in het gevang kan laten belanden.

    Ik stel het mij zo voor, mijn pieper gaat. We komen aan bij een grote calamiteit en we komen mensen tegen waarvan het niet duidelijk is welke “status” ze hebben. Anders dan dat hun status is: er is nu (medische) hulp nodig. Voor mij is het wel duidelijk welke keuze ik op dat moment maak. Aan het eind van de inzet, zit ik alleen niet in ons voertuig op weg naar huis. Maar ik zit in een cel te wachten op voorgeleiding bij de Officier van Justitie. Want deze mensen die ik geholpen heb, bleken illegaal in Nederland te zijn en ik heb mij mogelijk medeplichtig gemaakt aan een strafbaar feit.

    Dat kruis op mijn rug, is dan in Nederland ineens wel een doelwit. Mijn keuze zal altijd zijn om te helpen als dat nodig is, zelfs al maakt dat dat ik medeplichtig ben. Ik ben uiteindelijk liever medeplichtig aan barmhartigheid, dan medeplichtig aan de teloorgang van onze maatschappij.

    Gelukkig is er nog een kans om dit horrorscenario te keren, de wet moet nog door de eerste kamer. Ik hoop dat de partijen hun fouten (h)erkennen en voor het juiste kiezen.

    https://nos.nl/l/2580337

    Publicatie: Facebook

  • Viergrenzenpunt

    Viergrenzenpunt

    Op die 15e augustus, de dag waarop in het koninkrijk der Nederlanden officieel de 2e wereldoorlog eindigde en het blijkt dat we niet geleerd hebben van onze geschiedenis.

    Op die dag dat ik het drielandenpunt (ooit het viergrenzenpunt) bezocht. Hoewel volgens mij het lelijkste stukje Nederland, staat het voor mij wel voor de belangrijke eenheid van Europa en het grenzeloze mogen zijn. Hoewel het ook wel een plek is waaruit blijkt dat grenzen op meer dan één manier kunnen verdwijnen.

    Daar waar het Molotov-Ribbentrop niet gelukt is om een land zomaar te laten ophouden te bestaan. Lukte het na de eerste wereld oorlog wel om “Neutraal Moresnet” van de landkaart te laten verdwijnen. Zo is het nu niet het #viergrenzenpunt, maar het #drielandenpunt en weet bijna niemand meer van het bestaan van Neutraal Moresnet af.

    Nu maar hopen dat het vandaag Oekraïne bespaart gaat blijven, want geleerd van het verleden hebben we kennelijk niet.

    Publicatie: Facebook

  • Dialoog

    Dialoog

    Dialoog, verbinding en autonomie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden bij het samenleven. Er is dan ook een reden dat deze elementen in vrijwel elke vorm van (internationaal) recht terug lijken te komen. En op kleinere schaal komen ze voor mij ook terug op de werkvloer en zelfs in de wijk. De sabotage aan deze basis is duidelijk terug te zien in de wereld waarin we nu leven.

    De grappen worden harder, communicatie steeds lastiger, stakingen komen steeds vaker voor en oorlog is weer aan de orde van de dag. De sabotage lijn is een instrument uit de Lewis Deep Democracy, een mooie manier om vanuit de kracht van het conflict de dialoog aan te gaan en te werken aan verbinding en autonomie.

    De dialoog gaat niet vanzelf. Je zult er echt werk van moeten maken en niet vervallen in sabotage gedrag. En soms is sabotage gedrag best duidelijk en meteen herkenbaar, zoals bij een staking of gewoon gaan dwarsliggen. Soms blijf je een lijn over gaan en denk je dat je er goed aan doet, bijvoorbeeld door constant overal grappen van te maken. Op dat moment kun je elkaar simpelweg niet meer ontmoeten en kan het een uitdaging worden de ontmoeting weer te vinden.

    De weg naar vrede zal lang zijn en moeilijk, maar of sabotage daar een rol in zou moeten spelen. Ik moet dan alleen maar denken aan de beelden.

    Publicatie: Linkedin Post