Ik heb inderdaad meegedaan aan de oliebollentocht op de Veluwe. Het was een pittige maar zeker leuke tocht en voor volgend jaar staat die weer op de agenda. Daarmee heeft de nieuwe broek een behoorlijke test ondergaan met 50 extra kilometers. Samen met wat andere ritjes en een heerlijke valpartij lijkt het erop dat de broek door de eerste testfase heen is gekomen. Afwachten is hoe het nu verder gaat.
Intussen is de winter aangebroken en maak ik regelmatig gebruik van het parcours op de Uithof in Den Haag. Met een nieuwe bike onder mijn kont, natuurlijk weer een Merida. En het is best leuk om bijvoorbeeld door een heerlijk diepe geul te rijden die vol staat met water, gelukkig lijkt die broek het beter te doen dan vooraf verwacht. Ik kijk er ook naar uit om met deze bike nog eens een toertocht te gaan rijden, toch trainen voor die langere afstanden door modder en gras.
Intussen ben ik ook maar weer begonnen met het organiseren van een of twee bike-clinics voor het voorjaar. Toch nog maar weer eentje op niveau 1 en met een beetje geluk daarop ook nog eentje op niveau 2. Wat zou het leuk zijn als we uiteindelijk zelf trainers hebben.
Wat vaker een toertocht rijden, dat had ik mij voorgenomen in aanloop naar de Granfondo New York en natuurlijk naar de GFNY-D. Uiteindelijk moet ik toch getraind en vaardig aan de start verschijnen. Nu heb ik mijzelf voorgenomen om komend weekend naar de Veluwe te reizen en mee te doen met een oudjaarstocht. Deze tocht valt toch mooi samen met de eerste mogelijkheid om de nieuwe bike-broek van het Rode Kruis te gaan testen in een intensieve omgeving. Ik kom dan natuurlijk er eigenlijk niet onderuit om voor de 60 km door ruw terrein te gaan.
Het heeft wat moeite gekost, maar het Rode Kruis is in haar kleding toch overtuigd geraakt van een extra broek die geschikt is voor het meer intensievere gebruik op de bike. Allemaal dankzij het Rode Kruis Bike-Platform. Deze broek is gekozen voor en door actieve bikers en gaat nu enige tijd getest worden, ook in situaties waar we als EHBO-biker niet zo snel in terecht zouden komen. Zo gaan we ervoor zorgen dat de broek echt geschikt is voor het werk waar we als EHBO-biker voor staan en worden er stappen genomen in het verder professionaliseren van de EHBO-biker. Want als grootste leverancier van EHBO-bike-teams kan het Rode Kruis het verschil maken. Kijk ook eens op de facebookpagina van het platform (of als je op Yammer van het Rode Kruis kunt in de Bike-Team groep).
Natuurlijk sta ik niet stil en draai ik af en toe nog een gewone bike-dienst mee. Zoals tijdens de Red Bull strandrace, waar we onder begeleiding van het geweld van de ronkende motoren, het stormachtige weer en in de regen over de boulevard van Scheveningen ons werk deden. Eigenlijk vond ik dit heerlijk weer om een dienst in te draaien en te laten zien wat de voordelen van een bike-team is. Het is toch eigenlijk gewoon een heerlijkheid om op dit soort momenten over een unieke locatie zoals de boulevard te mogen fietsen.
Intussen vraagt het werk weer mijn vrije dagen en is het weer even heel erg druk en moet ik ook nog aan de slag met andere zaken. Gelukkig is het jaar bijna over en kan ik mij de komende tijd wel vaker laten afleiden door de bike. Intussen luister ik naar een bijzondere cover van een mooie lied. Simon & Garfunkel meets Metal:
Op 4 oktober 2015 was het zover, een mooie bike-clinic op een geweldige locatie met 10 kanjers van Rode Kruis vrijwilligers. Samen met een enthousiast instructeur van Backdraft bike clinics stonden we op de locatie bij de Lage Vuursche voor wat weer een geweldige bike-clinic is geworden. Dit keer werkte het weer enorm mee, een geweldig zonnetje, een lekker temeperatuurtje en eigenlijk maar een plas op de hele route.
De 10 kanjers van deelnemers lieten zich door de enthousiaste en ervaren instructeur de nodige bochten, hellinkjes en remproeven doorsturen. Om vervolgens daarna nog heerlijk een stuk over een leuke route heen te rijden. Iedereen vond het weer instructief en leerzaam, maar je merkt vervolgens wel de verschillen tussen de bikers. Binnenkort volgt nog een videoimpressie van deze bike-clinic.
Zelf belangstelling om mee te doen aan een clinic en je bent vrijwilliger bij het Rode Kruis (of introduce), kijk dan eens op deze pagina. Bij voldoende belangstelling organiseer ik in het voorjaar graag weer een nieuwe clinic. Klik even verder naar het evenement ‘Bike-Clinic (Basis, niveau 1) voor Rode Kruis vrijwilligers’ om je belangstelling kenbaar te maken.
Ik wilde het al langer doen, aan een echte toertocht meedoen. Op 2 oktober was het dan eindelijk zover, ik stap in de ochtend op de trein richting Oss voor de 10e ambtenarentoertocht. Ik twijfelde nog tussen de 30 km als beginner en de 50 km omdat ik toch wel enige ervaring heb op langere afstanden. Na wat verzwarende reisomstandigheden (missend personeel en zo), besloot ik aangekomen in Oss toch maar voor de 50 km te gaan. Toen begon toch een technisch lekker pittig parcours door een van de mooiste gebieden van Nederland. Goed georganiseerd, met een aantal rustpunten onderweg zodat je je bidon kon bijvullen en een bakkie kon doen en uitgezet door ervaren mountainbikers. Een tocht waarbij het vooral nog om de laatste paar kilometers ging 😉 Ik heb er ongeveer 3 uur en 50 minuten over gedaan. Ik heb er een leuke video bij, helaas moet ik nog wat leren over de instellingen en het plaatsen van de video. De video laat helaas de mooiste stukken niet zien, maar geeft wel een indruk.
Het eerste deel bestond uit heel erg veel zand, verdacht veel zand. Een stuk waar ik veel van geleerd heb en vooral leerde wat ik nog moet leren. Ik ging op een afdaling door het zand dan ook gewoon plat op mijn bek (laat ik op dat moment nu net mijn camera uit hebben staan, anders had dat een mooi beeld gegeven). Had ik al gezegd dat het eerste deel uit zand bestond :). Toegegeven, het was wel een mooi gebied om doorheen te biken. Met soms hele mooie en verrassende paden, plekken en technische stukken.
Vervolgens was het tijd voor een kop soep op het eerste rustpunt om daarna het volgende deel aan te pakken. Gelukkig liet ik na het eerste rustpunt het meeste zand achter mij en kreeg ik nog te maken met een veelheid aan andere oppervlaktes, leuke hellinkjes en wat gemene afdalingen. Dat bracht mij op een zeker moment bij het tweede rustpunt. Daar vulde ik mijn bidons bij en besloot toch maar echt voor de 50 km te gaan. Natuurlijk merkte ik de eerste 25 km al wel maar ik kon gewoon verder. Na nog een stukje single-track kwam ik op een wel heel herkenbaar stuk asfalt terecht en merkte dat ik ineens fatsoenlijk tempo kon maken. We moesten namelijk de snelweg over om bij het tweede deel van het parcours te komen. Het was heel even net of ik terug was in New York, inclusief het geluid van de banden op het asfalt en de stukken grind waar we doorheen moesten.
Toen volgde een heel ander parcours, veel meer door het landschap en langs maisvelden. Hele stukken ‘slecht’ wegdek onderweg gehad en genoten van de rust en de natuur. Om uiteindelijk weer terug te komen bij de oversteek over de snelweg en terug naar het eerste deel van het parcours. Toen bleek dat de tocht er nog lang niet opzat, onderweg kwam ik regelmatig de borden met afstanden tegen en eenmaal terug op het eerste deel van het parcours kwamen de borden van 44 km voor de 50 km in zicht. Op mijn klok zag ik dat ik op een redelijke tijd zat, maar had geen rekening gehouden met wat ze toen nog in petto hadden. De daarop volgende 6 kilometer waren echt benenvreters, vervelende hellingen en afdalingen, lastig ondergrond en ik zag regelmatig mensen die moesten afstappen of zelfs aan banden en kettingen moesten werken. Iets wat ik in de 44 km daarvoor nog niet was tegengekomen. Op de 48 km begon ik er toch echt wel doorheen te zitten, maar ik zag de finish al in zicht. Althans, dat dacht ik… ineens was daar het bord ’50km’, maar geen finish in zicht. Sterker nog, het ergste deel van het parcours moest nog komen. Met net verzuurde benen kregen ik met daar nog ineens een pittig stuk te verwerken, de langste hellingen omhoog en de venijnige afdalingen naar beneden. Daar waar bijna het hele parcours droog was, moest ik ineens door nat gras rijden. Na die paar extra kilometers had ik het niet meer, toen eindelijk het einde echt in zicht kwam. Ineens stond ik weer bij de plek waar ik begonnen was. Verzuurde benen en stijve schouders waren mijn deel, maar ik voelde mij oh zo prettig. En die 3 uur en 50 minuten? Die bleken nog niet eens zo slecht te zijn, helemaal niet voor een eerste toertocht van dit niveau. Oss, bedankt!
Vandaag ben ik nog maar eens een rondje gaan fietsen op het nieuwe parcours in de Uithof. Dit keer nam ik mijn actioncam mee en schoot wat leuke beelden van de track. Gelukkig komt er wat opbouw wat meer uitdaging in, maar vandaag bleek wel heel duidelijk wat het nadeel van deze track op deze locatie is. Ik heb heel wat keren op de rem moeten staan voor mens en dier.
Dier zonder baasje is natuurlijk niet erg, zo kwam ik een egel tegen die mijn bike wel heel erg interessant vond en eerst een paar minuten mijn banden heeft lopen besnuffelen voor hij door wilde lopen. Ik vond de kinderen en peuters die op het parcours aan het spelen werden gezet door de ouders wel wat vervelender en die boze eigenaar met de hond die stond te mopperen dat ik daar niet thuishoorde was ook interessant. Een mooi parcours, meteen paar kleine uitdagingen. Oordeel zelf en ga vooral eens zelf fietsen.
k een behoorlijke test ondergaan met 50 extra kilometers. Samen met wat andere ritjes en een heerlijke valpartij lijkt het erop dat de broek door de eerste testfase heen is gekomen. Afwachten is hoe het nu verder gaat.
Wat vaker een toertocht rijden, dat had ik mij voorgenomen in aanloop naar de 
bike. Allemaal dankzij het 
Natuurlijk sta ik niet stil en draai ik af en toe nog een gewone bike-dienst mee. Zoals tijdens de Red Bull strandrace, waar we onder begeleiding van het geweld van de ronkende motoren, het stormachtige weer en in de regen over de boulevard van Scheveningen ons werk deden. Eigenlijk vond ik dit heerlijk weer om een dienst in te draaien en te laten zien wat de voordelen van een bike-team is. Het is toch eigenlijk gewoon een heerlijkheid om op dit soort momenten over een unieke locatie zoals de boulevard te mogen fietsen.
