Mirjam Rotenstreich presenteert haar boek “Vader Zoeken” bij @sovjetereveld, over haar zoektocht naar de geschiedenis van haar vader. Hij overleefde de holocaust en zijn tragische levensverhaal voert via Polen, Oekraine, Moskou en Berlijn naar Nederland en uiteindelijk naar deze presentatie in Leusden. Met een toelichting door @john_in_nl over het onderliggend onderzoek.
Publicatie: facebook
Spinoza schreef er al over, dat een monarch alleen een plek heeft als het door een breed gedragen instemming van het volk kan functioneren. En dan hebben we het niet over “Het Volk” waar momenteel partijen voor over elkaar heen struikelen, maar eigen over de manier waarop we in Europa over het algemeen zijn georganiseerd.
Dat ten Oosten en ten Westen van ons steeds meer alleenheersers lijken op te staan (of ten minste mensen met een sterke neiging tot alleen heersen), waar een Trump, Poetin en Xi onder vallen, vormt een risico. Dat zelfs in Nederland personen zien die daar toe geneigd zijn, maakt het niet veel beter.
Terwijl de oude filosofen al een voorkeur hadden tot de mengvorm, lijken we in Europa helaas de kracht van die mengvorm niet voldoende een plek te kunnen geven.
De ontwikkelingen volgen zich steeds sneller op en deze ontwikkeling maakt het daar niet beter op. Het lijkt er wel op dat het bestaande oorlogsrecht weg kunnen werpen, want we gaan weer terug naar wat was: het recht van de sterkste.
En die insteek levert geen vrede op, maar lijkt eerder een uitnodiging tot oorlog en geweld.
‘Trump eiste schreeuwend en vloekend dat Zelensky gebied opgeeft’
Publicatie: facebook
Foto: NOS / AFP (behorende bij het nieuwsbericht)
Binnenkort is het vier jaar terug dat ik besmet raakte met covid-19, de gevolgen daarvan draag ik nog altijd mee. Post-COVID is de naam die er nu aan gegeven is, ik voel mij gelukkig dat ik bijna volledig ben hersteld en dat ik vooral heel veel mooie dingen aan deze ervaring heb overgehouden. De afgelopen tijd word ik met enige regelmaat weer herinnerd aan deze tijd. Of het nu gaat over een serie corona dialogen, vragen die naar boven komen tijdens een cursus of bijeenkomst of gewoonweg discussies in het kader van de huidige ontwikkelingen.
Ik raakte besmet toen ik als vrijwilliger mee liep op Leyenburg tijdens de covid-19 periode. Ik heb in die periode en daarna heel veel meegemaakt, ik kan vertellen over patiënten die met de minuut slechter werd terwijl we op een plek op de ICU aan het wachten waren. Of over het feit dat ik ben bespuugd en bedreigd terwijl ik in uniform rond liep. Of dat ik tussen de anti-covid demonstranten terecht kwam, omdat ik net de laatste tram had gemist die werden omgeleid. Dan heb ik het nog niet gehad over de mensen die niet wilde geloven in een besmetting of long-covid, die riepen dat ik niet zo moeilijk moest doen.
Maar ik kijk liever terug naar al het mooie dat deze periode mij heeft gebracht. Er zijn vooral heel veel mooie dingen gebeurd en ik ben zoveel beter uit deze periode gekomen. Ik moet als vanzelfsprekend denken aan het bergwandelen als nieuwe hobby, mooie persoonlijke ontwikkelingen die nu vorm krijgt in de kracht van het conflict. De nauwere relatie met mijn broer en mijn bezoek aan Kyïv. En dat ik eindelijk richting heb gegeven aan mijn complexe wereld.
Ik zie de wereld om mij heen veranderen en de wil om daar iets in te betekenen neemt toe. Terugdenkend aan de tijd die de covid-19 pandemie. Deze tijd heeft veel anders gemaakt, maar naar mijn gevoel leven we nu in een tijd waarin de veranderingen nog groter en potentieel gevaarlijker zijn.
Laten wij met zijn allen scherp zijn en zorgen voor een betere wereld. En laten we scherp zijn op de dialoog, die uiteindelijk altijd gevoerd moet worden.
Publicatie: jveenstra.org
De dag dat Rusland weer de aanval kiest (https://nos.nl/…/2584347-grote-russische-aanval-op…) ben ik naar Slot Loevestein gevaren. Met het doel een potentieel indrukwekkende tentoonstelling te gaan bezoeken: Oorlogsrecht, grenzen aan geweld.
Na de tentoonstelling “War stories, Ukraine up close” en “War Diaries” in het Nationaal Militair Museum en “Oude Meesters uit Kyiv in Den Haag” in Museum Bredius, nodigde de kapotgeschoten ambulance met kogelgaten die terugkomen in de aankondiging uit tot hoge verwachtingen. Die de tentoonstelling verre van waar maakt.
Twee half naakte mannen die onder het voorlezen van de artikelen van oorlogsrecht een dans tussen zogenaamde getroffen meubels uitvoeren en een enkel beeld uit getroffen conflictgebied, weet de tentoonstelling niet boeiender en interessanter te maken dan een saaie opsomming van droge feitjes over het oorlogsrecht.
Jammer, want de geschiedenis en locatie van de tentoonstelling nodigde uit tot veel meer, vooral in deze verwarrende tijd waarin de wereld alle kanten op kan. En er is veel te vertellen en te laten zien over een boeiend en bijzonder onderwerp dat in het hier en nu enorm ter discussie staat. Een gastles van Rode Kruis Humanitair Oorlogsrecht is daarvoor veel geschikter.
Het Slot Loevestein is natuurlijk een belangrijk onderdeel van onze geschiedenis en Hugo de Groot als grondlegger van het internationaal recht staat terecht in de Canon van Nederland en maakt daarom een bezoek waard. Maar ik zou er niet voor de tentoonstelling alleen heen gaan.
Publicatie: facebook
Er kan weer een item van mijn emmerlijst, had ik een emmerlijst gehad dan zou in een boek voorkomen daar wellicht op hebben gestaan. En wanneer je in een boek staat, dan moet je minimaal naar de boekpresentatie gaan. Dus ik naar Rotterdam, naar de Boekhandel van Gennep voor een leuke avond inclusief de dis bij een lokaal establishment.
In een omgeving met allemaal Oekraïne adepten, waarvan de meesten sinds het uitbreken van de volledige oorlog nog niet terug zijn geweest gaat het op een gegeven moment over je bezoek aan Kyïv. En over die inmiddels beruchte avond van 31 juli 2025. Onvermijdelijk komt dan de vraag langs, “was je niet bang” in verschillende vormen.
Met die vraag werd ik wel geconfronteerd met mijn eigen kern, dit gaat uiteindelijk over de kracht van de toekomst. Hoe sta ik eigenlijk in een conflict, waar de meest basale reacties een rol gaan spelen?
Het was in géén angst die ik ervaarde en ook bevroor ik niet. Natuurlijk voelde ik van alles, het kan niet anders. En die emoties deden ook hun werk, want ik was mij bewust van mijn omgeving en de keuzes die ik had. Mijn rugzak was ingericht om als het nodig was, toch te gaan schuilen. Ik had ervoor gekozen om een verzekering af te sluiten die eventuele kosten door oorlogshandelingen zou dekken. En mijn eerste hulp kit was aan de situatie aangepast. En op mijn telefoon had ik de mogelijkheden om een schuilkelder te vinden geïnstalleerd. Uiteindelijk vormen al die primaire reacties een goed hulpmiddel om jezelf te kunnen beschermen.
Ik merkte een vorm van berusting in de situatie op, ik had er bewust voor gekozen mij in deze situatie te begeven. Ik heb bewust nagedacht over de opties die ik had. En doordat ik bewust was van al die emoties en keuzemogelijkheden, ontstond er een grotere mate van keuzevrijheid in mijn handelen. En ik denk zelfs dat de berusting mij objectiever meer veiligheid aanbood dan als ik op mijn primaire reacties was gaan varen.
De boeken van Arie zijn het waard om te lezen en de oorlogsdagboeken hebben nog geen eind.
Publicatie: jveenstra.org
