Vorige keer vertelde ik over een weekend dat helemaal anders liep dan verwacht. Een van de dingen die ik zocht was een extra hobby die aansloot bij al het andere. Na alle verhalen tijdens dit weekend, had ik niet verwacht dat er nog meer zou volgen. Maar zelfs in de stad is het net een grote wildernis en die kom ik toch elke keer weer tegen. Gewoon vanaf het balkon of tijdens een Rode Kruis inzet. Wie ben ik dan om daar verder weerstand aan te bieden 😉

#Bijzondereontmoetingen met mensen, momenten en plaatsen zeg maar. Eigenlijk allemaal typische beelden waar je aan moet denken als je in de wilderness rondloopt, maar dan ineens gewoon midden in de stad. Denk aan een helicopterredding in de bergen of in de canyon? Zeker, vooral als er een taumahelicopter weet te landen achter je flat, midden tussen hoogbouw – de urban canyon. Of wat dacht je van een reddingsmissie (preventief) in een urban grot? de #UrbanWilderness is veel dichterbij dan je denkt. Goed, de hulpverleners natuurlijk ook.

Als lid van het Rode Kruis bike-team kom ik tijdens een inzet natuurlijk wel eens op unieke plaatsen. Denk aan een universiteitsgebouw, de haven van Rotterdam of zoals vrij recent een spoortunnel. Maar eigenlijk pas tijdens de inzet in de spoortunnel van Delft kwam ik erachter hoe erg het eigenlijk op een grot lijkt. Of bekijk ik de wereld om mij heen inmiddels anders dan voorheen. Blijkt de kracht van verhalen in combinatie met een grote verbeelding toch echt een verschil te kunnen maken? Gaat het dan ineens om een ander proces dan dat ik dacht? Ik besluit hier toch gewoon van te gaan genieten.

Professioneel ben ik inmiddels halverwege de leergang TA Management en Organisatie en overweeg ik de interne leergang proceskunde te gaan doen, het sluit mooi aan op het gedachtengoed van het waarderend onderzoeken. Intussen moet ik mijzelf enorm onder de kont schoppen om het afstuderen af te ronden, zo’n puntje dat blijft liggen. Het is tijd.

Tussendoor is het ook nog eens tijd voor een academisch kwartiertje en doe ik mee aan de Masterclass Terrorisme 2018 van het Haagsch College. Tijd om mijn hersenen en lichaam blijvend te stimuleren in 2018.

Dergelijke leergangen hebben ook persoonlijk een grote impact, ik blijf leren en ontwikkelen en beter worden. Dat kan alleen maar door ook zelf weer aan mijn lijf te werken. Mijn fysio heeft mij eindelijk weten te overtuigen dat de leeftijd een beetje gaat tellen en dat het daarom alleen maar belangrijker aan het worden is bewuster met beweging om te gaan. Dat maakt het juist interessant(er) om dit jaar verder te gaan werken aan mijn mountainbike technieken en vaardigheden en er een nieuwe hobby bij te kiezen. Althans, om rustig om mij heen te gaan zoeken. Het ligt bijna in de lijn om voor de hoogte te blijven kiezen. Ik ga mij dan ook  aanmelden voor een beginnerscursus klimmen.

Contact maken bij #bijzondereontmoetingen blijft toch lastiger dan verwacht, tja – daar moet je het dan mee gaan doen.