Nog niet eerder ben ik in mijn werkbare leven geconfronteerd met keuzes en rollen die heel erg dicht tegen elkaar beginnen te schuren als in de huidige situatie. Ik heb ooit gekozen om vrijwilliger te worden bij het Rode Kruis. En ondanks dat het een organisatie is die nog heel veel te leren heeft over het werken met vrijwilligers en professionalisering, is die keuze redelijk bewust gemaakt. Nog veel langer ben ik ambtenaar, ook een bewuste keuze geweest en daar ben ik oprecht trots op. Ondanks mijn loopbaan en de daarbij horende keuzes, heb ik altijd redelijk rollen kunnen scheiden. Ik heb zelf van meerdere kanten meegemaakt waarom mensen vluchten en durf wel te zeggen dat ik een redelijk evenwichtige mening heb. Ik ben ook duidelijk in mijn mening over de verhouding vluchteling en migrant, ik vind dat ik dat ook nog behoorlijk rationeel kan onderbouwen. Los daarvan vind ik dat de mens humaan behandeld moet worden, maar kan helderheid en strengheid daar ook best onderdeel van uitmaken.
Toen kwam oktober 2015, een enorme migrantenstroom van een vorm die we nog niet hebben meegemaakt. Dit heeft niets meer te maken met Vluchtelingen die een plek zoeken waar ze veilig zijn en niet bedreigd worden in hun vrijheid. Dit heeft alles te maken dat we als internationale samenleving de problemen in de eerste veilige landen niet kunnen en willen oplossen. Van een wereld die steeds kleiner is geworden en van verwachtingen die voorbij gaan aan een plek waar iemand veilig is en niet bang hoeft te zijn voor zijn vrijheid. Van een vluchteling die ongemerkt ineens ergens migrant is geworden. Ik oordeel niet, ik beschrijf feiten. Feiten zijn belangrijk om de juiste oplossing te vinden, in alle gevallen moeten we de vluchteling, asielzoeker en/of migrant gewoon humaan behandelen. En daar komt het Rode Kruis en de gemeente om de hoek kijken, beiden met hun eigen rol en ik daar middenin.
Ik ben ineens opdrachtgever, netwerker, bruggenbouwer, vrijwilliger, professional en hulpverlener. Ik moet lopende opdrachten in de lucht houden, heb te maken met afspraken en voortgang en ik weet dat mijn opdrachtnemer andere prioriteiten heeft. Ik ben bruggenbouwer tussen organisaties die hulp willen bieden en die hulp vragen. Ik zet mijn netwerk in om vragen opgelost te krijgen. Ik word benaderd om te komen helpen en dan zijn er als hulpverlener ook nog de normale evenementen. En tenslotte worstel ik nog met mijn eigen ervaringen binnen die vrijwilligersorganisatie. Ik merk dat de grenzen van mijn rollen elkaar raken en beginnen te overlappen.
Binnen het Rode Kruis is de status ‘Verenigingskantoor in Bijzondere Omstandigheden’ afgekondigd, waarbij de noodhulp aan vluchtelingen en migranten voorrang krijgt boven alle ander projecten en werkzaamheden. Heel erg lastig als je daar met meer petten inzet en met verschillende belangen worstelt. Ik moet als ambtenaar mijn doelen halen en ik wil begrip hebben voor de status waar het Rode Kruis mee bezig is. Zou ik vrij moeten nemen als ambtenaar en mij als hulpverlener inzetten of kan ik meer betekenen voor hetzelfde doel en dezelfde organisaties als ik op mijn werk bruggen blijf slaan en mensen de juiste kant opzet om zo meer hulpverleners binnen te halen. Gelijktijdig moet ik ook nog rekening houden met onze eigen organisatie en procedures als ik nog een opdracht uit wil zetten bij diezelfde organisatie. En al moet ik straks uitleggen waarom ik niet voor het Rode Kruis ergens heb gestaan of dat ik niet op het werk was. Ik vind het bijzonder moeilijk, maar ik ben overtuigd van mijn keuzes en leer ik daar weer van. Ook al zijn er mensen die daar moeite mee hebben en niet begrijpen wat ik doe – maar die begrepen het daarvoor toch ook al niet.
