Jeroen Veenstra

Categorie: Blog

  • Een modern Camelot

    Een modern Camelot

    Wat kasteel Camelot in 2018 zou zijn.


    Gustave Dore’s Idylls of the King

    In Camelot is het feest, het kasteel heeft net zijn missie en visie vastgesteld, het beschermen van Albion door grote ridders te gebruiken en magie daarbij in te zetten. Albion is transparant en natuurlijk erg klantgericht en dat allemaal onder de bezielende leiding van de grote koning Arthur. Dit wordt groots gevierd.

    Het managementteam van Camelot is de hei op gegaan en kiest er natuurlijk voor om een verander traject in te zetten. Bepaalde onderdelen van Camelot worden ondergebracht in gecentraliseerde shared-services organisaties. Zo worden natuurlijk de poortwachters, de ridders van de Ronde Tafel en de grote magiërs samengebracht. Zo kunnen ze zo effectief mogelijk worden ingezet en dat vergroot natuurlijk de tevredenheid bij de gebruikers.

    Bij het nieuwe poortwachtersloket is een geweldig effectief en nieuw systeem opgezet. Hierdoor zullen de poortwachters effectiever en service gericht ingezet worden. Het poortwachtersloket sluit een service level agreement af met Arthur dat iedereen die aan de poort komt te staan, binnen een uur geholpen zal zijn. Daarvoor heeft het poortwachtersloket na uitgebreide consultatie een proces ingericht: Bij aankomst aan de poort kan de aangekomen reiziger een formulier deponeren in de sleuf naast te ingang. De goedkopere onderdaan die onder de sleuf wacht, heeft zeer effectief de opdracht om enkel het formulier het centrale loket te brengen. Dit loket schrijft natuurlijk meteen een bevestiging uit dat het formulier in behandeling is genomen en de onderdaan brengt deze bevestiging weer terug naar de sleuf in de poort en geef de bevestiging op deze wijze uit.

    Het poortwachtersloket bekijkt vervolgens wie ingezet kan worden om de poort te openen. Het doel is om niet de hele dag een dure poortwachter bij de poort te hoeven neerzetten, want dat is natuurlijk niet effectief. Een andere goedkope onderdaan wordt vanuit het poortwachtersloket naar de poortwachter van dienst gestuurd om deze te halen. De onderdaan kan dan vervolgens de bevestiging terugsturen naar het poortwachtersloket dat hij onderweg is.

    Na een kwartier komt de poortwachter aan bij de poort en vraagt de reiziger naar zijn doel. Om goed inzicht te krijgen in de doelen van de reiziger en deze beter te kunnen helpen en de service aan te verbeteren, worden deze geregistreerd en moeten naar het poortwachtersloket gebracht worden. Die zorgt dan dat de eventuele vraag naar de tweede lijn verstuurd kan worden. Het managementteam beschrijf dit effectieve en klantvriendelijke proces: “Een reiziger wil aan het hof komen en meld zich aan de poort. Terwijl de poortwachter onderweg is en het doel bekend is, stuurt het poortwachtersloket een bericht naar het rondetafelloket. Die zal dan het verzoek beoordelen en stuurt bericht terug naar het poortwachtersloket. Het poortwachtersloket zorgt dat de poortwachter de uitkomsten van deze beoordeling krijgt en kan dan de reiziger binnenlaten en meteen naar de juiste persoon doorsturen. En natuurlijk moet de reiziger binnen het uur aan het hof staan, althans in 95% van de gevallen. “

    Drumnadrochit

    Merlijn met een belangrijke taak.

    Het is een zonnige dag, Merlijn is met een belangrijke queeste op weg naar Camelot. Vooraf had Merlijn met Lancelot gesproken en Merlijn zou bij aankomst ontvangen worden en direct naar Arthur gebracht worden. De queeste was een belangrijke haastklus. En hoewel het niet volgens protocol was, gaf Lancelot aan dat het wel zou moeten kunnen.

    Zoals afgesproken melde Merlijn zich bij de poort, waar hij een formulier moet indienen waarin hij aangeeft dat hij in overleg met Lancelot een dringende afspraak heeft met Arthur. De onderdaan is natuurlijk niet bevoegd zelf beslissingen te nemen en brengt het formulier naar het poortwachtersloket. Daar wordt het formulier beoordeeld en een bevestiging van ontvangst wordt meegestuurd met de bode die hem afgeeft bij Merlijn.

     Het poortwachtersloket vindt het verzoek wat vreemd en gaat overleggen met Morgana, die geeft het poortwachtersloket mee dat Merlijn met Lancelot moet overleggen. Het poortwachtersloket stuurt bericht terug naar Merlijn dat hij met Lancelot moet overleggen en sluit het verzoek af en stuurt daarom maar geen poortwachter.

    Het poortwachtersloket was blij, want ze hadden weer een reiziger geholpen en zich gehouden aan het SLA. Bij het managementteam heerst een jubelstemming, want ze hebben een belangrijke magiër zoals Merlijn nu goed geholpen binnen de daarvoor gestelde termijn en volgens de afspraken. Ze konden zich niet anders voorstellen dan dat Merlijn blij moest zijn.

    Merlijn en Lancelot

    Merlijn staat inmiddels drie kwartier te wachten voor de poort en krijgt het bericht dat hij met Lancelot contact moest opnemen en dat daarmee zijn verzoek was afgesloten. Merlijn neemt gelaten het antwoord in ontvangst en vraagt om Lancelot te spreken. Omdat de onderdaan volgens protocol moet werken, krijgt hij als antwoord een nieuw formulier in handen en krijgt te horen dat hij opnieuw een verzoek moet indienen. Als Merlijn aangeeft dat zijn bezoek belangrijk is, krijgt hij te horen dat hij niet luistert en dat dit juist het proces is om hem zo snel mogelijk te kunnen helpen.

    Geheel volgens de afgesproken procedure gaat het formulier weer naar het poortwachtersloket. Omdat het hier om een specifiek verzoek gaat voor een ridder, stuurt het poortwachtersloket dit verzoek naar het rondetafelloket. Die komt tot de conclusie dat Lancelot op jacht is en stuurt het verzoek door naar het magiërsloket met de vraag om Lancelot op te sporen. Dat is natuurlijk wel zo klantvriendelijk, om maar meteen de juiste actie uit te zetten. Het magiërsloket doet zijn werk en bekijkt meteen welke magiërs in staat zijn om Lancelot op te sporen en in de buurt zijn. Het magiërsloket komt tot de conclusie dat er een groot magier in de buurt is die geschikt is voor deze belangrijke taak. Het magiërsloket meldt het rondetafelloket dat ze een magier zullen vragen om Lancelot op te sporen en stellen meteen een bericht op voor deze grote magiër, zodat de reiziger aan de poort zo snel mogelijk geholpen kan worden.

    Het poortwachtersloket heeft natuurlijk Merlijn al eerder bericht dat ze de afgesproken termijn van een uur niet gaan halen en dat de afhandeling wat langer gaat duren, dat is natuurlijk wat je doet om klantvriendelijk te zijn en de reiziger geïnformeerd te houden.

    Anderhalf uur na het verzoek om Lancelot te spreken gaat eindelijk de poort open en komt er een onderdaan naar buiten. De deur sluit weer achter hem. Op dat moment krijgt Merlijn te horen dat er bericht is vanuit de gleuf naast de poort en meldt de onderdaan die naar buiten is gekomen zich met een bericht voor Merlijn.

    Omdat Merlijn al zolang wacht, neemt hij natuurlijk eerste het bericht uit de gleuf aan een leest deze meteen. Hij krijgt te horen dat Lancelot niet op het kasteel is en dat ze meteen hulp hebben ingeschakeld om Lancelot op te sporen en hem zo snel mogelijk naar Camelot te krijgen om dit probleem zo snel mogelijk op te lossen.

    Merlijn neemt het bericht aan van de onderdaan die net naar buiten is gekomen en ziet dat dit een belangrijk bericht is van het Magiërsloket, eentje met hoge prioriteit.

    Myrddin Emrys,

    Voor de poort van het grote Camelot staat een belangrijke reiziger, deze belangrijke reiziger heeft in overleg met met Sir Lancelot du Lac een afspraak staan met Koning  Arthur Pendragon. Met oog op de veiligheid van Koning Arthur Pendragon en zijn hofhouding is het nodig om dit te controleren. Sir Lancelot du Lac is helaas niet aanwezig en zijn locatie is ons niet bekend.

    Gelet op het kennelijk belang van deze afspraak verzoeken wij u nederig om uw gaven aan te wenden en Sir Lancelot du Lac voor ons op te sporen en het bericht te geven met grote spoed terug te keren naar Camelot.

    Wij verzoek u de resultaat van uw actie via de Heraut die wij u hebben verstuurd aan ons terug te koppelen zodat wij dit kunnen melden aan deze belangrijke reiziger.

    Met vriendelijke groet, 

    Het magiërsloket

    Merlijn laat van zich horen

    Merlijn pakt na het lezen van dit bericht zijn staf en steekt deze in de lucht, de staf begint te stralen en Merlijn begint te prevelen. Het is duidelijk een spreuk, want uit de staf beginnen bliksemstralen te verschijnen. Vanuit hun mooie witte – van ivoor gemaakte – torens kijken mensen vanuit de drie shared-service loketten naar dit unieke schouwspel. Met volle verwachting dat Merlijn meteen Lancelot weet te vinden en dit probleem klantvriendelijk opgelost kan worden. Er staat nu eenmaal een belangrijke klant voor de poort en dit kan al hun problemen in een keer oplossen.

    Een grote knal, een lichtflitst en wat rook. De verwachtingen in de toren stijgt, zelfs het managementteam staat al mee te kijken. Langzaam verdwijnt de rook en de mensen in de toren staan vol verbazing te kijken.

    En beneden, op het binnenhof zien ze Merlijn met grote stappen het hof oversteken direct naar de ingang van de grote zaal waar Koning Arthur zit en vol ongeloof zien ze dat de poort – de poort waar ze voor verantwoordelijk zijn – is verdwenen.

    Wat zou Camelot in 2018 toch veel op mijn werkgever lijken.

  • Een ander bezoek

    Een ander bezoek

    Bijzondere ontmoetingen hebben we allemaal, met mensen, met plekken, met herinneringen en met momenten. Ik heb inmiddels veel uitersten van het complex rond de binnenhof gezien. Gezeten in de bankjes van de eerste kamer, luisteren naar Docters van Leeuwen. Die mij raakte met zijn oproep om te gaan zoeken naar de ratio van de emotie en een proces bij mij in gang wist te zetten. Hoe mooi is het dan om in het kader van het verbinden met je collega’s nog eens een keer door het gebouw van de tweede kamer te mogen dolen. Wellicht een van de laatste keren voor de grote renovatie van het binnenhof.

    Mijn huidige stad zien vanuit de ogen van mijn collega’s, dat had ik voor ogen toen ik van mijn fiets afstapte en de Haagse Kluis inliep. Bijna blindelings door het gebouw heenlopend naar het ’theehuis’ achterop de binnentuin. Ik was vergeten dat het theehuis eigenlijk de oude huissynagoge was van de bankfamilie die tot de tweede wereldoorlog dit huis bezat.

    De ochtend werd besteed aan een eenvoudige workshop over lobby in Den Haag, gezien vanuit het Amsterdamse belang. De middag was bedoeld voor een ander bezoek aan het complex van de tweede kamer. Na de gebruikelijke plichtplegingen bij de beveiliging kwamen we binnen. Ik had mij natuurlijk voorgenomen dit bezoek de bijzondere details te bekijken en de rest over mij heen te laten gaan.

    Eenmaal in het complex van de tweede kamer, ben ik natuurlijk gaan kijken naar de details waar je normaal niet naar kijkt. Zoals de interne telefoons die je overal aantreft. De rondleiding begon anders dan andere rondleidingen, met een persoonlijke geschiedenis van onze gastheer. Hij nam ons mee door de gebouwen van het complex aan de hand van zijn eigen 35 jaar aan geschiedenis. Storytelling is een onderwerp waar ik mij steeds meer in probeer te verdiepen en deze man paste storytelling in zijn ultieme vorm toe, ons rondleiden aan de hand van zijn eigen verhaal.

    En zo kwamen we uit bij een klein kamertje in een van de gebouwen van het binnenhof uit. Dit kamertje is gelegen boven ‘Binnenhof 7‘, niet veel mensen zullen deze ingang kennen en nog minder mensen het verhaal daarbij. Ik zal eerlijk zijn, ook ik kende het verhaal bij deze ingang en daarmee dit kamertje niet. In dit deel van het binnenhof complex was tijdens de tweede wereldoorlog het kantoor van de Sicherheitsdienst (SD) gevestigd. In februari 1943 werd hier de communistische verzetsleider Gerrit Kasteins binenngebracht. Kastein sprong geboed door het raam van deze kamer (waarschijnlijk het raam dat niet zichtbaar is). Hij overleefde in eerste instantie de val, maar overleed alsnog enkele uren laten (waarschijnlijk) aan de gevolgen van zijn sprong. De betreffende kamer is met dank aan onze gastheer een herdenkingsplek geworden.

    Dat er op het binnenhof nog meer sporen en herinneringen uit de tweede wereldoorlog zijn te vinden, bleek toen we het voormalig ministerie van justitie binnenliepen naar de enige plek in het complex dat ik eigenlijk nog voor de verbouwing wilde zien. We kwamen uit in de ‘handelingenkamer’, de bibliotheek van het binnenhof met bijna 30.000 boeken. Waaronder een paar hele speciale exemplaren en natuurlijk alles wat in twee eeuw is besproken en gezegd. Bij binnenkomst viel mij meteen de geur van oude boeken op, een welkome geur.

    Een van de bijzondere boeken was een 1e druk van ‘Wealth of Nations‘ van Adam Smith, recent teruggevonden verstopt op de bovenste verdieping van de handelingenkamer. Dit boek betekende in zijn tijd een grote vooruitgang in de economische wetenschappen en het moderne denken over economie en liberalisme.

    Ook in deze ‘Handelingenkamer’ tref je sporen aan die verwijzen naar de tweede wereldoorlog. Een mooi symbool en een sterke herinnering is toch wel de lege plank op de plek waar de handelingen over de bezettingsjaren hadden moeten staan. Een sterk signaal, dat een dergelijk nationaal socialisme en fascisme een groot gevaar is voor onze democartie.

    Het bezoek aan de ‘Handelingenkamer’ betekende ook een eind aan dit bezoek aan het binnenhof. Een mooi bezoek met een aantal bijzondere ontmoetingen en intrigerende inkijkjes in de geschiedenis van het binnenhof. Ik kan ook niet wachten tot we tijdens de grote renovatie van het binnenhof mee kunnen kijken naar wat er allemaal gevonden gaat worden.

    De dag zelf heb ik natuurlijk ook nog wat opgestoken over de praktijk van lobbyen en wat daar allemaal bij komt kijken. Daar was de dag natuurlijk over begonnen. Die workshops tijdens de Summerschool van de gemeente Amsterdam zijn toch wel bijzonder en leerzaam.

  • The Manx Connection (Ellan Vanin)

    The Manx Connection (Ellan Vanin)

    Mannanan daalde in zijn driebenige lichaamsloze vorm de berg af, het water op en vormde een boot om mensen naar het eiland te brengen. Op die boot, daar zat ik op. Al kort na mijn trip naar ’the Land of the Brave’ was ik al weer toe aan een weekend wat nieuws. Ik pakte er een kaart bij en een stukje land in het midden van de Ierse zee, tussen Ierland, Schotland,Engeland en Wales in trok zomaar mijn aandacht. Een eiland waar ik eigenlijk weinig van wist en dat mij wel eens leuk leek om te gaan bekijken, ik heb uiteindelijk 5 jaar op een eiland gewoond, dus hoe anders kan het zijn.

    Island of Man – een eiland van 570 m2 in het midden van de Ierse zee – is een eiland van verhalen en mythes, zelfs nog meer dan in Schotland en Ierland. Ook niet vreemd, aangezien de mythe verteld dat het eiland is ontstaan doordat twee Reuzen van Schotland en Ierland met elkaar in een gevecht waren gewikkeld en daarbij met modder gingen gooien. Eigenlijk waren het stukken steen, maar dat klinkt in het Nederlands toch minder poëtisch. Leuk om dan toch meer te leren over een klein landje dat een cultuur lijkt te hebben die samenhangt van verhalen en mythes en gelijktijdig een inclusieve samenleving lijkt te zijn.

    Ik besloot te vliegen, met de vroege vlucht vanuit Amsterdam naar Liverpool. Omdat ik geen ochtendmens ben, heb ik de nacht nauwelijks geslapen, maar kwam toch uitgerust aan op Schiphol. Natuurlijk had ik rekening gehouden met grote drukte, het was uiteindelijk al eind juni. Maar ik ben nog nooit zo snel door de beveiliging heen geraakt, dus dan maar een paar bakken koffie en een goed boek scoren. Uiteindelijk met het vliegtuig naar Liverpool, waar ik gelijk kreeg met de tijd dat ik nodig had om van het vliegveld naar het centrum te komen. Ik ben blij dat ik ervoor gekozen had de late boot naar het eiland te pakken, al was het maar om de mooie kans om Liverpool eens vanaf een andere kant te leren kennen. Liverpool, de stad van de Beatles, the White Star Lines en van onbekendheid met de stad zelf. Ik heb uren door de stad gezworven, de stad mogen belopen en mooie gesprekken gevoerd over de #Brexit en natuurlijk Thatcher. Ik vond Brussel altijd lastig om te begrijpen, maar nu ik die stad wat meer in de vingers krijg heb ik Liverpool als mooie vervanger gevonden.

    Na de bijzondere stukken van Liverpool te hebben bewandeld, eindigde ik natuurlijk in het havengebied. Ik heb mij laten verrassen door de geschiedenis van Liverpool in haar museums en daarbij niet vergeten welke link de meest bekende scheepsramp heeft met deze stad. De Titanic is dan ook niet weg te denken langs de kade en in het museum, zelfs al heeft het schip Liverpool nog nooit aangedaan.

    Na een klein hapje eten ga ik op weg naar de haven om de boot te nemen, ik ga op weg naar een ander land en toch niet helemaal. Ik mag inchecken, mijn bagage gaat door de scanner heen en ik zelf door het poortje. Ik mag gelukkig doorlopen, ik begin met die poortjes steeds beter te worden. Wachtend op de boot, komt langzaam maar zeker het oude eilandsysteem in mijzelf weer naar boven. Je past je eigenlijk aan op het ritme van het eiland, al voordat je de boot opstapt. Het is bijna zeven uur, ik pak mijn tassen en loop de boot op – HSC Manannan, vernoemd naar de zoon van de Keltische god van de zee. De combinatie tussen het eilandsysteem en de introductie van de Manx Mythes maken dat ik op de boot ook echt ontspan. Ik kan mij nog geen voorstelling maken van het eiland, maar van de vaart weet ik te genieten. Hapje eten, lokaal biertje erbij en uiteindelijk lekker wegdommelen. Om tien uur kwam ik op het eiland aan, al het eilandritme weer in mijn lichaam. Mijn kennismaking met Douglas was de wandeling langs de boulevard naar de hostel die ik had geboekt. Ik sla de straat in en de eigenaar staat mij zelfs netjes op te wachten, een kamer op de bovenste verdieping van een oud Victoriaans huis is mijn plek voor de komende drie nachten. Een plek waar ze geen kamer met nummer 13 hadden (ik zat in kamer 14) en smalle trappetjes omhoog. Maar wat een plek om de vermoeide benen omhoog te leggen en diep weg te dromen. De volgende ochtend haal ik een echt Manx ontbijt om de hoek en ga het eiland eens verkennen, geen idee waar ik nu eigenlijk terecht ben gekomen. Het lukt mij uiteindelijk niet om een mountainbike te huren, wat ik heel graag had gewild. Dus ik begin mijn verkenning op de andere wijze, via het zeer uitgebreide en op sommige punten erg ouderwets openbaar vervoers netwerk. Ik schaf mijzelf een OV chipkaart aan en ik mag van alle vervoersmiddelen gebruik maken, ik stap op de electrische tram naar Laxey om van daaruit het bergspoor te nemen naar Snaefell, het hoogste punt op het eiland. Daarna denk ik nog op tijd mijn mountainbike te kunnen huren en neem ik de stoomtrein naar port Erin om erachter te komen dat die verhuurder wegens omstandigheden die dag al vroeg was gesloten. Ik ben erg blij dat ik een OV chipkaart had aangeschaft.

    Toen ik de dag daarna ook nog eens de paardentram nam als aansluiting wist ik het zeker, ik was terug in de tijd. Desondanks is het eiland enorm modern in gedachten, doen en cultuur. Gedurende mijn bezoek leer ik steeds meer over het eiland en haar geschiedenis. Het parlement Tynwald dat ontstaan is in de tijd van de Vikings en inmiddels het langst aaneengesloten opererend parlement is. Met al haar eigenschappen, zoals een jaarlijkse buitenvergadering waar iedereen bij mag en kan zijn. Eigen geld en eigen wet- en regelgeving. En een enorm mooi land om rond te lopen.

    Ook kwam ik mijzelf er tegen. Inmiddels zie ik de bedelaars die ik tegenkom niet meer. Dus toen ik iemand tegenkwam die volledig aan de verwachting voldeed van de arme bedelaar, stond ik op het punt om hem ook te negeren. Wat zat ik fout, hij was gewoon onderdeel van de samenleving. Hij kwam niet om te bedelen, maar gewoon omdat hij wat nodig had – een handje om in zijn rolstoel van de stoep af te komen op weg naar de bushalte. Isle of Man had ook een ander effect op mij, met de verstilling kwam weer ruimte voor de verhalen. Verhalen begint voor mij ook weer belangrijk te worden, vooral verhalen uit een land dat bestaat van Verhalen.

    Het eiland alle kanten proberen te bekijken en veel gezien, nog onder de indruk een meer behoefte aan verhalen en de kans om mijzelf te verbeteren met verhalen. Dat heeft een lang weekend Manx mij gebracht.

    [rl_gallery id=”1753″]

     

  • Nessie en de Highlands, een spontaan bucketlist momentje

    Nessie en de Highlands, een spontaan bucketlist momentje

    Even was ik er klaar mee en moest weg. Lekker ouderwets vertrekken en gaan. En dan natuurlijk wel in combinatie met mijn huidige hobby van het mountainbiken. Al enige tijd dacht ik na over een bezoek aan de Highlands, dus was de bestemming al snel gekozen: Inverness. Ik wilde mijn eigen mountainbike mee, dus was het idee al snel geboren om een combinatie met boot en trein te organiseren. Uiteindelijk maakte ik midden in de nacht tijd om te gaan plannen en zat ik achter mijn pc.

    Met de boot van Hoek van Holland naar Harwich, dan met de trein naar Londen en dan maar eens uitzoeken hoe je van Londen met de trein naar Inverness komt. Natuurlijk had ik al wel van de Caledonian Sleeper gehoord, laten we maar eens gaan kijken wat de mogelijkheden zijn. Na het nodige puzzelen, had ik mijn rit op de besloot ik in Inverness maar een mountainbike te huren. Ik moest en zou natuurlijk op bezoek bij Nessie.

    Tot in de ‘wee hours’ ben ik bezig geweest om mijn rit te plannen, dus tijd om dat bekende nachtje slapen te pakken. Heerlijk uitgeslapen bedenk ik mijzelf wat ik mee wil nemen, natuurlijk moet ik mijn fietskleding meenemen en mijn gewone kleding. Toch een grotere tas dan ik had bedacht, zo’n helm neemt stiekem meer ruimte in beslag dan verwacht. Gelukkig is het maar voor een paar dagen, dus echt druk maak ik mij niet. Oeps, ik moet naar de bushalte, de metro rijdt nog niet tot aan Hoek van Holland Haven. Dan gaat het ineens snel, in de haven loopt de check-in soepel – of dat over een jaar nog zo is. Op zoek naar mijn hut, tas neerleggen en alvast een drankje doen. Natuurlijk een goede pint stout op het dek en een kop thee voor het slapen gaan. Om dan op het deinen van de zee in slaap te vallen en in de ochtend fris wakker te worden.

    Zo volgde een dagje Londen, een plek waar ik duidelijk al lang niet meer was geweest. Ik drop mijn bagage en loop langs veel verschillende bekende en minder bekende plekken. Een hapje eten doe ik in de Docklands, waar je nauwelijks nog een toerist tegenkomt. Dat zij natuurlijk de mooiere plekken om te zijn.

    Ik geniet en vermaak en verwonder mij enorm. Over de stad, de mensen en plekken en over de Oystercard. Over het gemak waarmee ik mij door de stad beweeg, alsof ik er al jaren kom. Als ik aan het eind van de dag op het station terugkom om met de nachttrein verder te gaan, staat er stiekum inmiddels 33 wandel kilometer op de teller. Het voelt goed.

    Ik mag het perron op voor de check-in en het vinden van mijn plekje in de trein. Dat ze vervangen moeten worden is duidelijk, hoewel comfortabel heeft de trein nog het gevoel van de luxere versie uit de jaren 70. Em dat klopt wel, de wagons zijn ruim 50 jaar oud. En in Engeland betekend dat ook nog dat alle deuren handmatig en buitenlangs geopend moeten worden.

    Ik heb mij laten verwennen door de Schotse gastvrijheid en vriendelijkheid. Wat een wereld van verschil, zelfs al op de trein. De trein had problemen, dus in Abberdeen werden volgde ‘Berthing’ van alle zitpassagiers. We kregen een echt bed toegewezen, met alle extraatjes erbij.

    In de ochtend werd ik wakker in een hele andere wereld. Besneeuwde bergtoppen en een geweldig landschap, zo uit de film. Ik was in Schotland.

    Na een goed ontbijt, waar de Schotse gastvrijheid ook weer uit bleek heb ik nog een poosje kunnen genieten van geweldige vergezichten die een belofte vormden voor de rest van mijn reis. Inverness (of moet ik eigenlijk zeggen ‘Inbhir Nis”) kwam bijna onverwachts.

    Het was vroeg, ik liep naar hotel om mijn bagage achter te laten en vervolgde mijn weg maar Highlandbikes. Ik wilde daar een mtb voor drie dagen huren en dat lukte ook nog. Met wat lokale extra kennis op zak, vertrok ik op mijn trouwe ros voor drie dagen. Wel even wennen overigens, een Big7 met 2×8 speed.

    De eerste dag gebruik vooral om warm te rijden en de mtb te leren kennen. Deels via de normale wegen, deels via fietspaden en af en toe tussendoor fiets ik naar het slagveld van Culloden en naar wat andere bijzondere plekken in de ongeving. Natuurlijk was het gaan regenen op het monent dat ik op de fiets stap en heb ik vooral genoten van het Schotse weer. En natuurlijk trekken de leuke kleine weggetjes met bochten waar je niet voorbij kunt kijken het meest. Ik probeer ook vandaag al Loch Ness te bereiken, hoe lastig het is om daar te komen op de mountainbike zonder over de extreem drukke A-wegen te rijden blijkt wel weer. Ik zie veel van de rivier Ness, het Calledonian kanaal – maar Lochend haal ik vandaag niet.

    Wat was ik blij met de kans en eer om een echt schots product in zij natuurlijke omgeving te kunnen gebruiken. Al jaren draag ik met plezier mountainbike kleding van Endura, een echt Schots merk. Juist tijdens het echte schotse weer, blijkt weer hoe goed het spul is.

    Ik kwam natuurlijk naar Inverness op zoek naar Nessie, dus na een Schots ontbijt pak ik mijn spullen en mijn bike en volg de ‘Great Glen Way’ richting Loch Ness. Uiteindelijk 30 kilometers op een onregelmatige route dat op delen als een singletrack aanvoelde en met toppen tot 480 meter ook niet echt vlak lag. Onderweg heb ik ook nog een aantal singletrack genomen vlak bij Abriachan. De route was uitermate uitdagend op stukken en gaf mij meer dan eens een spannende workshop over rockgardens, onoverzichtelijke gedeelde stukken, leuke drops en mooie klimmetjes en af en toe ook nog door beekjes heen. Helemaal mooi was onderweg een geweldige gelegenheid om een kopje koffie met een ‘sponge cake’. Het kopje koffie bleek een halve kan te zijn en de sponge cake met heel veel liefde en aandacht en met lokale (eigen) producten gemaakt.

    De beloning van al die inspanning volgde vervolgens na de verse koffie met uitzicht over Loch Ness en natuurlijk voegde ik een steen toe aan de cairn die deze geweldige plek aangaf. Even later zag ik tussen de bomen in Loch Ness iets, was dat toch Nessie? Was het haar toch echt? Ineens begreep ik waarom je met veel inbeeldingsvermogen een monster kon zien liggen. Vanaf dat punt zag ik ook mijn uiteindelijke doel, “Caisteal na Sròine” (Urguhart) vlakbij Drumnadrochit. Mijn benen waren blij met de pauze en een bezoek aan dit kasteel was bijzonder. Terug naar Inverness bleek een enorme uitdaging te zijn, daar waar de heenweg indrukwekkend was, bleek de terugweg vooral zwaar en afzien te worden. Ik heb het geweten toen ik ’s avonds om half tien terug kwam op hotel. Nog net op tijd om een paar boodschappen te halen en mijn bed op te zoeken. Ik had die dag ruim 80 kilometers op de mountainbike door de Schotse hooglanden achter de rug, moe en voldaan en vooral kapot – maar een enorme ervaring rijker.

    Heerlijk geslapen en na wederom een goed ontbijt brak mijn laatste dag aan. Eerst nog een paar uurtjes in de ochtend in de omgeving buiten de gebaande paden rijden, ik merk de eerste twee dagen inmiddels goed in mijn benen. Kracht zetten in de klim gaat lastig en mijn lichaam wil eigenlijk niet meer. Dus uiteindelijk ga ik terug naar hotel, het was toch tijd om uit te checken. Nog snel even onder de douche en wat normalere kleding aan. Mijn tassen gaan weer in de bewaring en ik pak de mountainbike die ik uiteindelijk voor drie dagen had gehuurd en ga de meer toeristische plekken in de omgeving verkennen. Inverness kasteel, rivier de Ness en zelfs de botanische tuinen. Uiteindelijk via het fort Craig Phadrig terug naar Inverness, waar het tijd is om mijn mountainbike in te leveren en richting hotel te gaan. Natuurlijk kan het niet dat je zonder een goede fles schotse whisky het land weer verlaat, dus onderweg heb ik mij nog een keer goed laten informeren bij een lokale whisky huis, waar ik met een fles wegloop die wat meer kost dan de gemiddelde fles die ik thuis heb staan. Maar dan heb je ook wat, achteraf blijkt de fles van de Brackla distillery een absoluut een hele goede keuze te zijn geweest. Ik moet maar eens kijken of die ook in Nederland te verkrijgen is, ik heb een nieuwe voorkeur.

    Na mijn bagage te hebben opgehaald, had ik nog net tijd voor een heerlijke maaltijd en een goed fles bier. Hoe een klein familierestaurant een plek heeft liet “The Riverside Restaurant” wel zien. Na een heerlijke maaltijd was het tijd om weer richting het station te gaan om aan de reis terug te beginnen. Hoe je met twee keer overstappen in eens weer in Den Haag staat.

    Kennelijk had ik op de weg terug weer dezelfde wagon, maar was de storing nog steeds niet voorbij. Gelukkig had ik mijn zaklamp mee, want die was hard nodig. Met knaklichten en zaklampen en een vriendelijke staf haalden we Perth, waar we wederom een bed kregen toegewezen. In de ochtend kwamen ze zelfs mijn besteld ontbijt brengen, porridge met koffie. Weer een geweldig voorbeeld van het vriendelijke personeel aan boord van de trein en de Schotse gastvrijheid.

    Natuurlijk nam ik de tijd om Londen verder te verkennen, het kleinste politiebureau ter wereld was mijn eerste stap. Want dat bracht mij precies op tijd bij de Churchill war room want de lijn achter mij liep al heel snel vol. Wat dit bezoek nog bijzonderder maakte, was dat ik hiermee het verhaal van de Yalta Conference vanuit het oogpunt van alle drie de deelnemers heb mogen meekrijgen. Want je hebt natuurlijk geen museum over Churchill zonder het hierover te hebben, al was het maar kort.

    Het is ook in dit museum dat ik het meest nabij de deur van ‘Downingstreet 10’ kon komen, tenminste de deur die er tijdens de oorlogsjaren inzat. Want verder is het gebied van Downingstreet afgezet en enorm beveiligd. De rest van de dag heb ik gebruikt om de afwijkende versie van de ‘changing of the guards’ te bekijken, niet voor Buckingham palace waar ze nog een feestje hadden vanwege een of ander huwelijk, maar op de Horse Guards Parade aan het eind van ’the Mall’. De ceremonie zou van begin tot eind bijna anderhalf uur duren, mijn respect voor al die mensen die klaar staan.

    Vervolgens loop ik nog meer plekken van Londen af en besluit ik nog naar het London Transport museum te gaan. De dag vliegt om en voor ik het weet is het weer tijd om naar het station te gaan. Ik pak de directe trein naar Rotterdam en heb dan alleen nog een intercity te nemen naar Den Haag. Met aan boord een goede maaltijd, gezellige mensen en twee tussenstops vliegt de tijd en omgeving letterlijk voorbij. De trein blijft een goed alternatief voor het vliegtuig, maar alleen nog wat aan die prijs doen. Het is natuurlijk ook geen eerlijke concurrentie als het vliegtuig nauwelijks belasting moet betalen en de trein de volle pond.

    En ineens sta ik weer in mijn woonkamer, een heerlijke paar dagen later en toch mis ik het reizen nu al…

     

     

    [rl_gallery id=”1656″]

     

     

     

     

     

  • De man die eenzaam in het spoor ligt

    De man die eenzaam in het spoor ligt

    Afspraak in Antwerpen, dus met de trein heen. Het boeken gaat al niet helemaal lekker, maar toch op tijd. Na de afspraak een terrasje opzoeken en heerlijk ontspannen een paar uur werk wegstouwen voor ik weer naar huis keer. Ik overweeg om eerst een hapje te eten, maar kies er toch voor de trein eerder te nemen.

    Ik sta op het perron, de trein kondigen ze aan. De omroepberichten op Antwerpen centraal staan bekend om hun onbegrijpelijkheid, dus de oren gespits. Hoor ik nu een spoorwijziging.

    Ik zie wat naar beneden vallen, het lijkt een stuk bagage. Het raakt de bovenleiding en valt op het spoor. Enigszins gebiologeerd sta ik naar de bovenleiding te kijken en hoor een spoorwijziging doorkomen. Ik toog naar de trap, net als al mijn medereizigers.

    Er gaat een halve minuut voorbij, of was het een minuut voor ik op het spoor kijk en mij realiseer dat het geen bagage was wat ik langs zag komen. Langzaam beginnen de mensen om mij heen zich ook te realiseren wat er lag.

    Mensen om me heen beginnen hun telefoon te pakken, maken fotos en wie weet ook filmpjes. Het is ook een heel raar gezicht.

    Ik spreek een medewerker aan en vraag of er voldoende personeel is en of ik wellicht wat kan doen. Het duurde even voor hij de vraag begreep, in eerste instantie reageerde hij kwaad…. Maar zonder sorry te zeggen een seconden later kwam vanuit zijn hart een “nee, dank”.

    Terwijl steeds meer mensen foto’s staan te maken om mij heen, kijk ik nog een keer over de balustrade. Daar ligt midden op het spoor een ontwrichte man in plasjes bloed, lichaamsdelen op plekken waar ze niet horen. Hij ligt daar helemaal alleen, terwijl mensen foto’s staan te maken alsof het om een filmster gaat. Hij ligt daar helemaal alleen, niemand lijkt zich om hem te bekommeren. Het lijkt mij een eenzame dood.

    Treinen staan stil aan het andere eind van het perron en inmiddels zijn er een paar minuten voorbij voordat pas het personeel in actie lijkt te komen. Geen opvang voor getuigen, geen uitleg, maar gewoon personeel dat op norse wijze mensen wegstuurt en een poging doet om het perron schoon te vegen.

    Nog altijd ligt de man alleen midden in het spoor.

    De omroepberichten geven lastig verstaanbaar het verzoek door om de perrons te verlaten. Geen opvang, alleen maar nors personeel dat mensen zelfs wegwuift bij vragen. Steeds verder worden de mensen teruggedrongen. Terwijl tussen de spijlen door de man er nog altijd ligt, alleen midden in het spoor. En de mensen nog altijd met de telefoon staan alsof er een filmster langskomt.

    Terwijl wij minuten later bovenaan komen, stopt de MUG voor de deur. Aan de reactie zie je al dat ze het wel geloven. Intussen lijken de perrons leeg te zijn en begint het lange wachten. De MUG en de gearriveerde brandweer keren weer terug naar hun post. De mensen kijken verbaasd rond en een cordon personeel staat bij de enige afgezette trap naar het perron mensen weg te sturen. De bij deze hitte geregelde flesjes water worden aan het personeel en toegesnelde hulpverleners uitgedeeld. Het is net of de reiziger niet bestaat. Alleen, net als die man in de rails.

    De trein van een uur later staat op het bord en verdwijnt weer van het bord. Later blijkt dat die gewoon van het perron is vertrokken. Het perron dat nog altijd lijkt afgesloten te zijn, maar uiteindelijk via een lift alsnog te bereiken blijkt te zijn. Maar ja, de trein was al weg – dus werd het nog een uur later.

    Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik met de lift alsnog naar het perron kon en was ik op tijd voor de trein twee uur later. Die man, die eenzaam in het spoor lag – lag er nog, in een tent en niet eenzaam meer. Terwijl het leven om hem heen weer gewoon doorging, al weer vergeten door die toegestroomde reizigers die met hun telefoon bleven doorgaan – alsof er een filmster liep.

    Ineens heb ik meer begrip voor de handelswijze bij de spoorwegen in Nederland, waar de passagier die getuige is geweest niet alleen boven het spoor achterblijft.

    Een pittige reminder om vooral niet te lang stil te blijven staan bij de dingen waar het uiteindelijk niet om gaat. Of in de woorden van Harrie Jekkers en het klein orkest: over 100 jaar zijn jullie allemaal dood, en wij ook.

    Afgelopen maandag kon ik spontaan bij hun revival optreden zijn, dat maakte dat het relativeren een stukje makkelijker maakt.

    Twee reanimaties en een zelfmoord later hoop ik dat mei snel voorbij is… gewoon blijven bewegen, want morgen is het juni.

    Ik hoop dat de man die daar alleen in het spoor lag – ondanks zijn keuze – door vrienden en familie in gedachten gevierd mag worden. Waar hij ook terecht is gekomen, ik wens hem het beste.

    Sluit ik af met Jekkers, want meer is er eigenlijk niet over te zeggen:

    “Het leven is tijdelijk,
    En de dood is onvermijdelijk.
    Maar stel dat je niet dood kon gaan,
    Dan had je stomweg niet bestaan!
    Wees blij dus dat je straks mag sterven,
    En laat het je leven niet bederven, begrepen? “