Het beloofde een enorme dag te worden, toen ik om half zeven richting startgebied reed. Het begon goed, toen ik in de lobby van mijn hotel kwam en zag dat het groen zag. Ik maakte mij eigenlijk al nerveus voor de verwachtte warmte en de moeilijkheidsgraad van deze tocht. Maar goed, ik ben er toch speciaal voor naar Hameln gereisd en nu moest ik er ook aan beginnen. Jammer genoeg waren er minder deelnemers dan verwacht voor deze eerste versie van de GFNY Deutschland, dat mocht de pret niet drukken. Het enige was dat ik mij niet tussen de minder sterke wielrenners mocht gaan verschuilen. Om 7 uur begon het peleton te rijden, van de ceremoniele stad midden in de stad van de rattenvanger naar de echte start net buiten de stad. Dat was maar goed ook, want tussen de historische huizen was het niet prettig sprinten geweest.

Bij de ‘Rattenvangers hallen’ reden we over de echte start en over het eerste tijdsmeetpunt. Het zou mij 5:2:42 gaan kosten om weer over diezelfde lijn heen te komen (maar dan wel 110 km en 1400 hm verder). Het eerste stuk kwam ik redelijk goed mee en ik moet zeggen dat de eerste hellingen ook geen echte problemen hebben opgeleverd. Op een gegeven moment was ik het peleton wel kwijt en begon de rit echt een gevecht met en tegen mijzelf te worden. Het landschap rond Hamlen (Nedersaksen) en vooral het deel in het Weserbergland is mooi en afwisselend, een echte uitdaging. Het stuk tot de kerncentral was nog redelijk plat te noemen, maar daarna kwamen de beloofde benenkrakers. En ik heb het geweten!

Ik had verwacht de ‘uurwagen’ al bij het eerste verzorgingspunt tegen te moeten komen en dat de rest een hel zou worden. Tot mijn grote verassing kwam de ‘uurwagen’ mij pas rond de 60 km voorbij. Laat ik kort uitleggen wat de ‘uurwagen’ was. In de vergunning was opgenomen dat de wegen tot een uur na het passeren van de eerste renner voor ons zou zijn en na dat uur de overige renners nog wel meededen, maar uit de ‘race’ lagen. Vanaf dat moment zou ik mij aan alle verkeersregels moeten houden, waaronder het respecteren van de verkeerslichten en de stopborden. Opvallend genoeg duurde dat nog maar 10 kilometers, want daarna zat ik weer binnen de 60 minuten na de eerste renner (die op dat moment hun tweede rondje net in waren gegaan). Ik hoefde mij gelukkig dus geen zorgen te maken over het overig verkeer, wat vooral in de afdalingen naar beneden (haarspreldbochten met snelheden rond de 60 kph) er welkom was.

De 2e verzorgingspost (66 km) haalde ik ook nog zonder echt veel moeite, het was bovenop een klim die mij al wel pijn begon te doen. Daar doe je het uiteindelijk voor, ik kan alleen niet ontkennen dat ik van die afdaling daarna enorm heb genoten. Intussen was de temperatuur gestegen tot tegen de 30 graden aan en was het erg lastig om mijn vochtbalans bij te houden. Ik moest al weer aan GFNY 2015 terugdenken. Ik was voornemens om het af te maken dit keer en binnen de gestelde minimale snelheid van 18 kph.

De temperatuur bleef stijgen en het landschap – hoe mooi ook – maakt het er niet makkelijker op. Hele delen met vooral veel velden en niet veel schaduw tussen de klimmen van soms 300 meter hoogte. Bij aankomst van de volgende verzorgingspost (ongeveer op de 90) zat ik er redelijk doorheen en had ik mijn eerste meters gelopen (bergop), niet wetende dat het ergest nog zou komen. De benenbreker (King of the Mountain) stond nog op de planning, het bleek ook een echte benenbreker te worden! Die top werd ook heel gemeen gevolg door nog een hele steile helling. Ik  heb uiteindelijk een paar honder meter met de fiets aan de hand gelopen, een stuk minder dan in 2015 in New York en absoluut niet de enige. Onderweg al wel op zoek geweest naar een coldpack (intussen was het 37 graden en ik had geen schaduw). Ik zorgde dat alles onderweg nat bleef, om elk klein beetje afkoeling te regelen.

Vervolgens was het nog een heel stuk naar beneden en kon ik vooral de zwaartekracht het werk laten doen. De laatste paar kilometers terug naar Hameln waren eenzaam en zwaar, de zon bovenop mijn kop en de benen pap. Gelukkig werden de laatste kilometers afgeteld en reed ik op een gegeven ook de bebouwde kom binnen. Plotseling was daar de finish, ik weet nog dat ik binnenkwam en een medaille om kreeg gehangen. Vervolgens ben ik direct door naar de tent van het Rode Kruis gegaan omdat ik een moment dacht onderuit te gaan. Dat viel mee en twintig minuten later stapte ik op de fiets terug naar het hotel voor mijn zeer wel verdiende erg koude douche……

Maar goed, het allerbelangrijkste: ik heb het echt gehaald! Ik kan een dergelijke race aan !!! Ik moet alleen nog leren klimmen (en hopen dat ik nu voldoende op de hitte heb gereden). Wat mij betreft mag mijn volgende GFNY op de mountainbike (oh ja, dat blijf ik doen) wat koeler zijn 😉