“Veel valpartijen en het eventuele ernstig letsel zijn vaak te voorkomen door goede techniektrainingen en het dragen van de juiste bescherming.” valt vandaag te lezen in het bericht bij het onderzoek van VeiligheidNL over sportblessures en mountainbiken.
Het belang van eenheid in techniek training voor gespecialiseerde bike-teams in de hulpverlening, was een belangrijke reden dat ik mij jaren terug ben gaan bemoeien met de ontwikkeling van de bike-teams binnen de evenementen hulpverlening. Een wereld waarin veel mensen ervan overtuigd waren dat iedereen die kan fietsen, ook gewoon op een mountainbike kan stappen. Dat (techniek)training overbodig was en eenheid in handelen alleen in de hulpverlening hoorde te zitten. De #krachtvanhetconflict kwam hier ook enorm van pas.
Het was ook een belangrijke reden, waarom ik mij heb laten opleiden tot mountainbike instructeur bij Mountainbike Challenge en jarenlang ook leden van bike-teams heb opgeleid en getraind.
Na een intensieve periode met een groep geweldige mensen, hebben we het voor elkaar gekregen dat er een ontwikkeling rond de trainingen van de grond is gekomen en dat dit een vast onderdeel op de agenda is geworden.
Ik ben géén onderdeel meer van deze taken. Ik kijk vooral trots terug op dit proces en ik zie dit bericht als een uitnodiging en uitdaging voor de organisatie en het veld om het ingezette traject verder te brengen.
Bewoners kunnen werkelijk inspireren als ze actief de ruimte krijgen om mee te denken over hun stadsdeel, juist op thema’s die direct raken aan hun eigen leefomgeving. In plaats van verdeeldheid, ontstaat er dialoog. Verschillen worden ingezet als bron van verbinding, groei en betrokkenheid.
In Amsterdam worden bewoners in verschillende stadsdelen uitgenodigd om hun ideeën te delen, te verdiepen en samen te brengen tot concrete adviezen aan de stadsdeelcommissie. Zo spreken bewoners met elkaar over wat hen bezighoudt, beweegt en verbindt.
Afgelopen zondag mocht ik opnieuw als gespreksbegeleider bijdragen aan het stadsdeelpanel in Amsterdam Zuid. Wat mij telkens weer inspireert, is de enorme betrokkenheid en wijsheid die bewoners meebrengen bij deze dialogen. Inspiratie die ik ook meeneem in mijn verdere werk.
Hoe mooi is het om te zien dat er kracht zicht in de verschillen die juist weer leiden tot verbinding, groei en betrokkenheid.
Je bent 37, net bevrijd uit krijgsgevangenschap door geallieerden troepen en omdat je ziek bent opgenomen in een reserve lazaret (veldhospitaal). Je maakt het einde van de oorlog mee en drie dagen later overlijd je alsnog aan de gevolgen van tuberculose. Je hebt een revolutie, de holodomor, een oorlog en twee wereldoorlogen doorgemaakt. Dan ineens is je verhaal ten einde en dreigt het verhaal in de vergetelheid te raken, herbegraven onder een witte steen op een ereveld ergens in een vreemd land.
Totdat een jonge journalist zich ontfermde over het ereveld, waardoor van steeds meer stenen het verhaal weer verteld kan worden. Remco Reiding werd later een bekende journalist en auteur.
Dit is het verhaal van soldaat Ivan Alekseevitsj Somyk, geboren op 18 januari 1908 in het midden van het huidige Oekraïne. Gestorven op 10 mei 1945 in Lüdenscheid in het westen van Duitsland. Nu ligt hij in graf 255, rij drie op het Sovjet Ereveld in Leusden. Het graf dat ik geadopteerd heb, zodat zijn verhaal net als vele anderen niet vergeten wordt.
Graf Maczek, Tilburg
Ik ben in de loop van de jaren de sporen van oorlog gaan volgen, de verhalen fascineren mij. Eigenlijk zijn het de vaak vergeten verhalen, ook al kennen we nog wel het grote verhaal. Ik heb indrukwekkende plekken mogen bezoeken, denk aan: nazi concentratiekampen in Nederland en het buitenland, Babi Yar, de Slagvelden van Ieper en Verdun, Dinant, Culloden en nog veel meer indrukwekkende plekken waar heel veel verhalen ophouden en vergeten worden.
Terwijl besef van geschiedenis en het horen van al die verhalen ons helpt bij het begrijpen van de wereld en onszelf. Zie je dat cultureel erfgoed in gevaar is bij oorlog en geweld. En ervaar je dat verhalen veranderen tot ze niet meer kloppen, zoals de witte Russen die op de begraafplaats Westduin liggen en onterecht als Wit-Russen worden aangemerkt.
Wat heeft dit met mijn grootste angst te doen? Gekend en begrepen worden, zijn voor elke mens belangrijke basisbehoeftes, het heeft bij mij lang geduurd voor ik begreep dat het voor mij ook belangrijk is. Zo belangrijk dat ik de behoeftes altijd ergens weg heb gezet. Toch is het een van mijn grootste angsten, dat mijn verhaal vergeten gaat worden op het moment dat het voor mij over is. Dat ik zelfs géén voetnoot in een verhaal ben en dat ik niets heb mogen bijdragen.
Op allerheiligenavond (Halloween) sta ik bewust stil bij deze angst, door stil te staan bij bijzondere verhalen en het belang van al die verhalen op ons begrip van de wereld en onszelf. En hopelijk het belang in het voorkomen van herhaling van fouten uit het verleden. En mijn voetnoot, dat komt echt goed.
Ook bij de oorlog in Oekraïne, waar Rusland zonder aanleiding is binnengevallen, zal weer oneindig veel nieuwe niet vertelde verhalen opleveren. Niet pas een eeuw later vergeten, maar nu al door sommigen als een voetnoot in de geschiedenis weggezet.
Intussen blijft het mij boeien, al die unieke verhalen en dan vooral al die voorbeelden uit het verleden die het belang van de kracht van het conflict zo sterk laten zien.
Publicatie: LinkedIn (aangepast in verband met maximale lengte)
Oktober staat in Den Haag in het teken van Spinoza, dit jaar heb ik meegedaan aan een aantal evenementen. Naast de lezing over de Politieke Spinoza, viel mijn keuze op de dialoog over solidariteit. Een link tussen het humanisme en Spinoza aan de hand van de dialoog methode langs het onderwerp van de solidariteit.
Het was een bijzondere middag. Ik ben uit de middag weggelopen met het besef dat we in Nederland best goed zijn om over zaken te praten. Maar hoe lastig het is om het vervolgens ook in de praktijk te brengen.
Ik ben ooit gegrepen door de oproep om de “ratio van de onderbuik” een plek te geven. Omdat dit vooral past bij wie ik ben en welke ervaring ik meeneem, heb ik dit ook tijdens de dialoog ingebracht.
Tijdens de dialoog sessie werd vooral gesproken over wat solidariteit is. Wat ik enorm miste, was vervolgens een antwoord op de vraag hoe solidariteit in de praktijk gebracht zou kunnen worden.
Ik ben weggelopen met een groter besef van het belang om vorm te geven aan het goede. Voor mij is dat voor een deel terug te voeren in het concept van de “Kracht van het Conflict“.
