Jeroen Veenstra

Tag: Kracht van het Conflict

  • De nieuwe kleren van de …

    De nieuwe kleren van de …

    Spinoza schreef er al over, dat een monarch alleen een plek heeft als het door een breed gedragen instemming van het volk kan functioneren. En dan hebben we het niet over “Het Volk” waar momenteel partijen voor over elkaar heen struikelen, maar eigen over de manier waarop we in Europa over het algemeen zijn georganiseerd.

    Dat ten Oosten en ten Westen van ons steeds meer alleenheersers lijken op te staan (of ten minste mensen met een sterke neiging tot alleen heersen), waar een Trump, Poetin en Xi onder vallen, vormt een risico. Dat zelfs in Nederland personen zien die daar toe geneigd zijn, maakt het niet veel beter.

    Terwijl de oude filosofen al een voorkeur hadden tot de mengvorm, lijken we in Europa helaas de kracht van die mengvorm niet voldoende een plek te kunnen geven.

    De ontwikkelingen volgen zich steeds sneller op en deze ontwikkeling maakt het daar niet beter op. Het lijkt er wel op dat het bestaande oorlogsrecht weg kunnen werpen, want we gaan weer terug naar wat was: het recht van de sterkste.

    En die insteek levert geen vrede op, maar lijkt eerder een uitnodiging tot oorlog en geweld.

    ‘Trump eiste schreeuwend en vloekend dat Zelensky gebied opgeeft’

    Publicatie: facebook

    Foto: NOS / AFP (behorende bij het nieuwsbericht)

  • Oorlogsrecht, grenzen aan geweld

    Oorlogsrecht, grenzen aan geweld

    De dag dat Rusland weer de aanval kiest (https://nos.nl/…/2584347-grote-russische-aanval-op…) ben ik naar Slot Loevestein gevaren. Met het doel een potentieel indrukwekkende tentoonstelling te gaan bezoeken: Oorlogsrecht, grenzen aan geweld.

    Na de tentoonstelling “War stories, Ukraine up close” en “War Diaries” in het Nationaal Militair Museum en “Oude Meesters uit Kyiv in Den Haag” in Museum Bredius, nodigde de kapotgeschoten ambulance met kogelgaten die terugkomen in de aankondiging uit tot hoge verwachtingen. Die de tentoonstelling verre van waar maakt.

    Twee half naakte mannen die onder het voorlezen van de artikelen van oorlogsrecht een dans tussen zogenaamde getroffen meubels uitvoeren en een enkel beeld uit getroffen conflictgebied, weet de tentoonstelling niet boeiender en interessanter te maken dan een saaie opsomming van droge feitjes over het oorlogsrecht.

    Jammer, want de geschiedenis en locatie van de tentoonstelling nodigde uit tot veel meer, vooral in deze verwarrende tijd waarin de wereld alle kanten op kan. En er is veel te vertellen en te laten zien over een boeiend en bijzonder onderwerp dat in het hier en nu enorm ter discussie staat. Een gastles van Rode Kruis Humanitair Oorlogsrecht is daarvoor veel geschikter.

    Het Slot Loevestein is natuurlijk een belangrijk onderdeel van onze geschiedenis en Hugo de Groot als grondlegger van het internationaal recht staat terecht in de Canon van Nederland en maakt daarom een bezoek waard. Maar ik zou er niet voor de tentoonstelling alleen heen gaan.

    Publicatie: facebook

  • Oorlog en Vrede

    Wat oorlog is, daar zijn we het vaak wel over eens. Wat vrede is, blijkt alleen een heel stuk lastiger te zijn. Terwijl de oorlog aan onze voordeur klopt, weten we elkaar maar niet te vinden. Polarisatie en conflict dringen door in de kleinste haarvaten van onze samenleving. Na een voor ons continent unieke periode van vrede en veiligheid.

    Als ik kijk naar de oorlog in Oekraïne, dan laat mij zien dat we daarin een lange weg te gaan hebben. Waar zijn we bang voor, dat we geen actieve rol gaan spelen in dit conflict. Dat het nog altijd een “ver van mijn bed” verhaal blijft. Ik weet daar het antwoord ook niet meer op. Het simpel stoppen van de oorlog is zeker niet genoeg.

    Spinoza benoemde de complexiteit van vrede al in zijn werk. Hij beschreef vrede niet als afwezigheid van oorlog. Maar als een deugd, een geestesstemming. Als dispositie voor goede daden, vertrouwen en recht.

    De afgelopen jaren zie ik dat we het uitgangspunt voor goede daden, vertrouwen en recht ter discussie worden gesteld. Of zoals Jitske Kramer aangeeft, de bestaande ordening staat ter discussie en we zijn hard aan het zoeken naar een nieuwe ordening. En daarmee de eigen plek in die nieuwe ordening. Een enorme voedingsbodem voor conflicten, die het niet makkelijker maakt om een eigen plek te vinden.

    Ik kan eigenlijk al niet meer tellen hoe vaak ik opnieuw ben begonnen met deze overweging. Welke boodschap wil ik overbrengen en hoe sta ik daar zelf in? Raken we de grenzen van het conflict, of raak ik mijn eigen grenzen.

    Afgelopen weekend zat ik met een vriend op het terras met uitzicht op de plek waar de botten van Spinoza waarschijnlijk zijn neergelegd nadat zijn eigenlijke graf is geruimd. Terugkijken naar de afgelopen periode en het effect op het denken ver dialoog, verbinding en de bewustwording van de plek die het conflict heeft.

    Kierkegaard zei het al: “De hardste strijd ontstaat niet doordat mening op mening botst, maar als twee mensen hetzelfde zeggen en er over de interpretatie van datzelfde wordt gevochten.”

    Ik zie het dan ook als onze taak om in het ondertussen het ongemak te leren omarmen en het conflict te leren accepteren. Zo werken we aan een betere wereld en hoeven we niet meer over de interpretatie van datzelfde te vechten terwijl beide werkelijkheden wellicht samen kunnen bestaan.

    Hoe accepteer jij het conflict? En hoe ga jij ermee om?

    Publicatie: LinkedIn

  • De complexe wereld en ik!

    De complexe wereld en ik!


    De wereld om mij heen is zo complex geworden, dat ik er zelf ook een beetje in vast aan het lopen ben. Al even loop ik op tegen het beschrijven van waar ik in geloof. Ik wilde mij er eigenlijk niet op vastleggen, vanuit het misplaatste gevoel dat ik mijzelf daarmee zou vastzetten. Ik voerde een intern lastig conflict, de afgelopen weken hebben de verschillende externe prikkels van een steeds complexer wordende wereld mij weer aan het denken gezet.

    En ineens kwam naar buiten , wat zich al een poosje aan het opbouwen was. Waar wil ik mij in deze wereld voor hard maken en waar mag ik aan bouwen.

    Als kleine tegenhanger van oorlog, polarisatie en onrust. Hier is die dan:

    “Ik bouw aan verbinding en begrip door heelheid vanuit de eigen autonomie. Daarbij is harmonie voor mij veelstemmig en vormt conflict een krachtige bron. Het verleden vormt het privilege van het nu en het heden de kracht van de toekomst.”

    Mijn eigen missie, waar ik vanuit kan reizen en zijn. Dit is pas het begin, van hieruit kan ik gaan werken. Helderheid creëren en groeien. En als het uiteindelijk nodig is weer terug naar de kern en te onderzoeken of ik moet aanpassen en bijsturen.

    Ergens voel ik weerstand en angst om deze te delen. Een gevoel dat samenhangt met mijn behoefte aan (h)erkenning en acceptatie. Ik wil graag betekenis geven, maar wie ben ik om dat te mogen? Dus daarom doe ik het toch maar. Ik sluit daarom maar even mijn ogen en denk terug aan bijzonder krachtige momenten.

    Publicatie: LinkedIn

  • Dialoog

    Dialoog

    Dialoog, verbinding en autonomie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden bij het samenleven. Er is dan ook een reden dat deze elementen in vrijwel elke vorm van (internationaal) recht terug lijken te komen. En op kleinere schaal komen ze voor mij ook terug op de werkvloer en zelfs in de wijk. De sabotage aan deze basis is duidelijk terug te zien in de wereld waarin we nu leven.

    De grappen worden harder, communicatie steeds lastiger, stakingen komen steeds vaker voor en oorlog is weer aan de orde van de dag. De sabotage lijn is een instrument uit de Lewis Deep Democracy, een mooie manier om vanuit de kracht van het conflict de dialoog aan te gaan en te werken aan verbinding en autonomie.

    De dialoog gaat niet vanzelf. Je zult er echt werk van moeten maken en niet vervallen in sabotage gedrag. En soms is sabotage gedrag best duidelijk en meteen herkenbaar, zoals bij een staking of gewoon gaan dwarsliggen. Soms blijf je een lijn over gaan en denk je dat je er goed aan doet, bijvoorbeeld door constant overal grappen van te maken. Op dat moment kun je elkaar simpelweg niet meer ontmoeten en kan het een uitdaging worden de ontmoeting weer te vinden.

    De weg naar vrede zal lang zijn en moeilijk, maar of sabotage daar een rol in zou moeten spelen. Ik moet dan alleen maar denken aan de beelden.

    Publicatie: Linkedin Post