Jeroen Veenstra

Tag: BHV

Op naar nieuwe hoogtes

Na mijn WAFA cursus in de Ardennen heb ik besloten om een cursus klimmen te gaan volgen. Natuurlijk heb ik woord bij daad gevat en ben afgelopen maandag met mijn eerste avond van de indoor toprope cursus begonnen bij mountain network. Het blijkt een enorme uitdaging te zijn voor mijn hoogtevrees, meer dan ik had verwacht. Deze cursus blijkt dus meer dan verwacht een uitdaging te zijn en vraagt enorm veel van mij, maar maakt het wel bijzonder interessant.

Waarom ik bewust kies voor een cursus van de NKBV en daarom in Amsterdam uitkom heeft te maken met dat deze cursus ook in Vlaanderen geldig is. Tot nu toe gaat het klimmen goed en ik ben zeker van plan de 16 meter te gaan halen tijdens mijn volgende les.

Ook zit ik na te denken over het volgen van de WAFA – WFR bridge in december, een paar leerzame dagen Ardennen lijkt mij opnieuw erg leuk. Het geeft mij de kans om verder te leren en te ontdekken. Ik merk dat ik de ontdekking steeds belangrijker ga vinden. Beter gezegd dat ik de ontdekking altijd al belangrijk heb gevonden, maar nu pas de verwondering in de ontdekking begin te verkennen. Dat maakt het niet altijd even makkelijk, om het maar zo te zeggen.

Het is tijd mijn studie af te ronden, afgelopen weken ben ik intensief bezig geweest met het schrijven van mijn paper voor mijn opleiding Transactionele Analyse Management en Organisatie. Een mooie kans om een sluimerend conflict aan te pakken en te onderzoeken en laat onderzoeken nu de basis van de ontdekking zijn. Transactionele Analyse en Waarderend Onderzoeken gaan hand in hand in de ontdekking en verandering en daarmee de groei.

Ondanks al mijn onderzoek, lukt het mij in sommige gevallen nog niet om verandering te brengen en geheel autonoom mijn weg te vinden. Desondanks weet ik steeds beter en bewuster mijn keuzes te maken. In dat kader heb ik ondanks mijn achtergrond gekozen om te stoppen als BHV’er binnen mijn organisatie. Deze keuze heeft vooral te maken met een tegenstrijdigheid in de ‘aansturing’ van de hotelier op het BHV team en zoals ik aangestuurd wil worden. Naar mijn mening levert de keuze in ‘aansturing’ teveel risico’s op voor mijn eigen veiligheid en dan gaat natuurlijk regel 1 van de hulpverlening op: ‘Eigen veiligheid gaat voor’. Natuurlijk gaat het hier ook interessant worden om die transacties eens te analyseren en ervan te leren, maar niet op dit moment.

Tenslotte was het de dag van de verkiezingen en was het weer tijd voor een andere interesse van mij: het verkiezingsproces. Al sinds jaar en dag ben ik vaak te vinden op een stembureau en heb ik zelfs als verkiezingswaarnemer ervaring op mogen doen.

Toch zie ik steeds meer een rode draad door al mijn activiteiten heen en zijn ze veel meer met elkaar verbonden dan ik zelf dacht. Met die bewustwording in mijn achterhoofd, merk ik dat ik een bijzondere kans heb om mijn persoonlijke groei te versterken door de verschillende hobbies en activiteiten ook bewuster op elkaar aan te laten sluiten.

24 maart 2018
En daar gaan we dan – 2018

Vorige keer vertelde ik over een weekend dat helemaal anders liep dan verwacht. Een van de dingen die ik zocht was een extra hobby die aansloot bij al het andere. Na alle verhalen tijdens dit weekend, had ik niet verwacht dat er nog meer zou volgen. Maar zelfs in de stad is het net een grote wildernis en die kom ik toch elke keer weer tegen. Gewoon vanaf het balkon of tijdens een Rode Kruis inzet. Wie ben ik dan om daar verder weerstand aan te bieden 😉

#Bijzondereontmoetingen met mensen, momenten en plaatsen zeg maar. Eigenlijk allemaal typische beelden waar je aan moet denken als je in de wilderness rondloopt, maar dan ineens gewoon midden in de stad. Denk aan een helicopterredding in de bergen of in de canyon? Zeker, vooral als er een taumahelicopter weet te landen achter je flat, midden tussen hoogbouw – de urban canyon. Of wat dacht je van een reddingsmissie (preventief) in een urban grot? de #UrbanWilderness is veel dichterbij dan je denkt. Goed, de hulpverleners natuurlijk ook.

Als lid van het Rode Kruis bike-team kom ik tijdens een inzet natuurlijk wel eens op unieke plaatsen. Denk aan een universiteitsgebouw, de haven van Rotterdam of zoals vrij recent een spoortunnel. Maar eigenlijk pas tijdens de inzet in de spoortunnel van Delft kwam ik erachter hoe erg het eigenlijk op een grot lijkt. Of bekijk ik de wereld om mij heen inmiddels anders dan voorheen. Blijkt de kracht van verhalen in combinatie met een grote verbeelding toch echt een verschil te kunnen maken? Gaat het dan ineens om een ander proces dan dat ik dacht? Ik besluit hier toch gewoon van te gaan genieten.

Professioneel ben ik inmiddels halverwege de leergang TA Management en Organisatie en overweeg ik de interne leergang proceskunde te gaan doen, het sluit mooi aan op het gedachtengoed van het waarderend onderzoeken. Intussen moet ik mijzelf enorm onder de kont schoppen om het afstuderen af te ronden, zo’n puntje dat blijft liggen. Het is tijd.

Tussendoor is het ook nog eens tijd voor een academisch kwartiertje en doe ik mee aan de Masterclass Terrorisme 2018 van het Haagsch College. Tijd om mijn hersenen en lichaam blijvend te stimuleren in 2018.

Dergelijke leergangen hebben ook persoonlijk een grote impact, ik blijf leren en ontwikkelen en beter worden. Dat kan alleen maar door ook zelf weer aan mijn lijf te werken. Mijn fysio heeft mij eindelijk weten te overtuigen dat de leeftijd een beetje gaat tellen en dat het daarom alleen maar belangrijker aan het worden is bewuster met beweging om te gaan. Dat maakt het juist interessant(er) om dit jaar verder te gaan werken aan mijn mountainbike technieken en vaardigheden en er een nieuwe hobby bij te kiezen. Althans, om rustig om mij heen te gaan zoeken. Het ligt bijna in de lijn om voor de hoogte te blijven kiezen. Ik ga mij dan ook aanmelden voor een beginnerscursus klimmen.

Contact maken bij #bijzondereontmoetingen blijft toch lastiger dan verwacht, tja – daar moet je het dan mee gaan doen.

27 januari 2018
Bijzondere diensten voor het Rode Kruis

Over twee dagen is het zover, dan begint SAIL 2015 met de intocht van alle tall-ships. Als Rode Kruis verlenen we daar de eerste hulp, natuurlijk ook met het bike-team staan we paraat. Na de unieke diensten tijdens de tourstart in Utrecht, toch wel een van de meer bijzondere diensten dit jaar. Ik sta daar komende woensdag en donderdag met een collega paraat, waarbij al onze vaardigheden gebruikt gaan worden. Hopelijk zijn er kansen voor een paar mooie foto’s en anders voor bijzondere verhalen.

Waarom maar twee dagen? Vrijdag en zaterdag sta ik vervolgens ook nog op het vuurwerkfestival in Scheveningen, toch weer een mooi jaarlijk hoogtepunt. Fietsen over de boulevard van Scheveningen, waar we natuurlijk alle aandacht krijgen. Nu maar hopen dat het weer goed blijft 😉 Natuurlijk blijft de strandpost een bijzondere plek om aan EHBO te doen. Niet alleen als gevolg van een unieke locatie, maar ook omdat je vooraf nooit weet wat je te doen krijgt en het daardoor heel erg afwisselend werk blijft.

Soms lopen hobby en werk wel eens door elkaar heen. ~~Terwijl ik op het punt sta mij voor het hoofd te stoten, oh neen – wacht even, dat heb ik al gedaan~~. Ik heb zojuist op professionele wijze zorg gedragen voor EHBO opleidingen aan vrijwilligers in mijn stadsdeel. Daarbij sluit de vraag bijna naadloos aan op de wensen vanuit de organisatie en de politiek. Hierover volgt hopelijk binnenkort wat meer informatie, maar ik kan nu al trots zijn over het feit dat sommige dingen gelukkig wel te combineren zijn. Het leuke is dat dit op een hele leuke manier wordt ontvangen en er daardoor in mijn stadsdeel weer veel meer mensen die ook kunnen helpen als het nodig is rondlopen.

Ik ben tenslotte ook nog een demo-team voor aan het bereiden voor het congres de ‘Sterke Schakels’, over het Rode Kruis als sterke schakel in de noodhulp binnen Nederland. Dit is natuurlijk hopelijk weer een mooi voorbeeld waar het Rode Kruis Bike-Platform zijn nut weer kan bewijzen, het gaat er nu al op lijken dat we een team kunnen samenstellen uit verschillende afdelingen. Wellicht dat we weer net als vorig jaar kunnen gaan showen en een goede indruk achter kunnen laten op de deelnemers.

17 augustus 2015
Soms sta je even stil bij wat je anderen leert (evacuatiestoel)

Binnenkort geef ik samen met mijn collega weer een instructie voor de evacuatiestoel in ons pand. Op zich een leuke training, maar wel eenje waarbij je elke keer weer aanloopt tegen het beperkte denken van je collega’s. Nu stond ik nog niet zo lang terug in het 9/11 Memorial en Museum in New York. Het memorial had ik al eens gezien, het museum was net geopend, een indrukwekkend bezoek waarin je letterlijk afdaalde naar de funderingen van het oude WTC gebouw. Over het bezoek zal ik zeker nog een keer een blog besteden, al was het alleen maar omdat het hele verhaal van de aanslag en vooral de hulpverlening die erop volgde mij erg aansprak. Tijdens dit bezoek stond ik op een zeker moment tegenover een evac-chair, een evacuatiestoel die de meeste mensen intussen wel kennen. Ze hangen meestal in een gebouw met meer verdiepingen en worden vooral gebruikt om bij evacuatie mensen via de trap naar buiten te brengen.

Daar werd ik geconfronteerd met het verhaal van een overlevende, iemand die niet zelf de trap kon nemen. En door zijn collega’s maar liefst 69 (ja, je leest het goed negenenzestig) verdiepingen in een evacuatiestoel naar beneden werd gebracht. Doordat zijn collega’s met behulp van een evacuatiestoel een buitengewone daad deden, weet deze man dit nu nog na te vertellen. Het hele verhaal is hier te vinden.

“Survivors’ Staircase”

Wat het verhaal extra bijzonder maakt, is als je je bewust bent van een uniek element van de constructie van de trappenhuizen in het oude WTC gebouw. Natuurlijk had ik de verhalen gehoord, maar ik kon mij nooit goed een beeld maken bij het idee van een dunne trap in zo’n groot gebouw waarin mensen naar beneden evacueerden en hulpverleners in volle bepakking omhoog klommen. Todat ik in dit museum onderaan een van de laatste restanten van vergelijkbare trappen stond en mij realiseerde hoe smal deze trappen eigenlijk waren. Ik heb moeite mij voor te stellen hoe het evacueren van de WTC heeft moeten gaan. In een kleine ruimte waar duizenden gebruikers van de WTC doorheen moesten, waar zeker rook in stond, waar de hele tijd het ontruimingsalarm was te horen, waar hulpverleners door omheen kwamen en waar zeker de verhalen niet eenvoudig waren. Hoeveel erger moet het zijn geweest nadat de eerste toren naar beneden is gekomen, hoe bewust moeten de mensen toen zijn geweest van hun eigen leven? Midden in dat verhaal tref je dan ineens die gele stoel aan.

Wat ik wel weet is dat ik tijdens de instructies in augustus en september niet alleen aandacht zal besteden aan dit verhaal, maar ook extra zal stilstaan bij het belang van datgeen wat ik ben gaan doen. Iedereen zou in principe moeten kunnen werken met deze evacuatiestoel, maar training blijkt toch elke keer weer belangrijk te zijn. En dat er dan mensen zijn die al tegen 10 verdiepingen opkijken, dan heb ik nu een bijzonder verhaal te vertellen.

28 juli 2015
Wat je niet moet doen met een container met onbekende vloeistof (#OGSOefening)

Stel je treft op straat een kan met een onbekende vloeistof aan met een oranje plaat en allemaal nummers daarop, wat moet je dan vooral niet doen? Zelf de kan achterin je auto zetten en wegbrengen naar een opslag (of in je schuurtje zetten). Mocht je dat toch doen en raak je onwel, dan kom je in aanraking met de mannen van de Brandweer. De interventiegroep Ongevallen Gevaarlijke Stoffen komen dan ter ondersteuning en voor het evacueren van eventuele slachtoffers. Het slachtoffer zal dan na ontsmetting de hulpverleningsketen ingaan.

Je hebt net de kan met een onbekend vloeistof binnen gezet en je stoot de kan per ongeluk om. Voor je het weet druppelt er vloeistof over de bodem en ontstaat er een mist in de ruimte. Je krijgt moeite met ademen en je valt op de grond, je kunt niets meer. Na enige tijd wachten, verschijnen ineens deze mannen in pak. Komen meten wat er in de lucht zit en halen de eventuele slachtoffers uit de ruimte.

Natuurlijk duurt het even voor de mannen in pak ook daadwerkelijk bij het ongeval zelf zijn, de eigen veiligheid gaat altijd voor. Het blijft dan ook lang stil n de ruimte waar je ligt. Je hoort niets en je kunt eigenlijk nauwelijks zien wat er buiten aan de hand is. Uiteindelijk tillen ze je de ruimte uit en leggen ze je op een evacuatietoestel (in feite gewoon een stuk plastic waarmee ze je van het incident wegtrekken.

Dan worden alle kleren van je lijf geknipt en gaan ze spoelen en spoelen, net zolang tot alle gevaarlijke stoffen zo goed en zo kwaad mogelijk van je af zijn gespoeld.

Natuurlijk gaat het hier om een oefening, anders krijg je nooit zulke foto’s vanuit de container waar ik als slachtoffer in heb gelegen. Wachtend tot het moment dat er hulp kwam. Met de stoffen die ik ingeademd zou hebben, was er waarschijnlijk geen redden (meer) aan geweest. Dit is nu de tweede keer dat ik als slachtoffer fungeer bij deze examens (ja, het was niet alleen een oefening. Maar ook een examen voor de brandweermannen). Ook vanuit het perspectief van een BHV’er of EHBO’er is het erg leerzaam. Hoewel ik op een zeker moment wel bijna verwachtte dat de rollen zouden omdraaien en ik aan de slag moest met een van de mannen in pak. Gelukkig is dat ook goed gekomen.

29 september 2014