“Schuilt een goud, puur humanitaire hart”
Er zijn van die dagen die je doen stilstaan bij waar je voor staat, de afgelopen dagen zat vol van die momenten rond mijn vrijwilligerswerk bij het Rode Kruis. Vier hele bijzondere dagen die gaan over ontmoeten, verbinden en herdenken en vieren.
Alles begon op een geweldige zondag 14 juni 2026, toen onze Vlaamse Rode Kruis collega’s uit Hamme in het kader van een uitwisseling bij ons op bezoek kwamen. Ik was gevraagd om in het kort de deelnemers mee te nemen in wat een bike-team doet en waarom training zo belangrijk is. Ik heb ze in een uur tijd de absolute basis meegegeven en ze de basis laten toepassen in de gesimuleerde praktijk.
Ik heb zo genoten om weer eens voor een groep te staan en les te mogen geven, dat heb ik wel gemist sinds de organisatie ervoor koos om niet meer met vrijwillige-instructeurs te werken. Wat was het mooi om de deelnemers te zien genieten. En wat heb ik genoten van de rest van de uitwisseling, om te zien waar we elkaar kunnen vinden en waar de verbetering te halen valt. En met wat voor geweldige en mooie mensen heb ik de dag door mogen brengen, ik verlang naar meer.
De maandag daarop ronde ik een training als facilitator van het ontwikkeltraject samenwerking in verbinding vanuit de eensgezinde vereniging, als vrijwilliger heb ik een rol in de groei van onze organisatie en de mensen die betrokken zijn. De spannende stap, de verbinding tussen de vrijwilligers en beroepskrachten, moet dan nog gezet worden. Dat levert mooie kansen op.
Twee geweldige dagen, die ook direct gekoppeld zijn aan mijn persoonlijke missie en mijn eigen ontwikkelingen. Ik heb hier zo enorm van mogen genieten.
Ook mocht er stil worden gestaan bij 10 jaar parate dienst voor de rampenhulpverlening. Op de vrijdag 19 juni 2026 kreeg ik daarom na bijzonder hard werk, mijn vrijwilligersmedaille openbare orde en veiligheid opgespeld. Een erkenning voor tien jaar bereid zijn om dag en nacht klaar te staan om te ondersteunen bij rampen en calamiteiten.
Om een paar dagen later samen met 28 andere collega’s van het Rode Kruis de onderscheiding “Honor et Gloria” te mogen ontvangen voor de inzet bij de opvang van Oekraïners die bij de grootschalige oorlog hun land moesten verlaten.
Het was een bijzondere eer hierbij betrokken te zijn geweest, ik heb het natuurlijk nit zonder al die andere collega’s gedaan.
En dan nu aan de slag voor de Nijmeegse Vierdaagse, die over een paar dagen start.
Vorige keer 
allemaal typische beelden waar je aan moet denken als je in de wilderness rondloopt, maar dan ineens gewoon midden in de stad. Denk aan een helicopterredding in de bergen of in de canyon? Zeker, vooral als er een taumahelicopter weet te landen achter je flat, midden tussen hoogbouw – de urban canyon. Of wat dacht je van een reddingsmissie (preventief) in een urban grot? de #UrbanWilderness is veel dichterbij dan je denkt. Goed, de hulpverleners natuurlijk ook.
Als lid van het Rode Kruis bike-team kom ik tijdens een inzet natuurlijk wel eens op unieke plaatsen. Denk aan een universiteitsgebouw, de haven van Rotterdam of zoals vrij recent een spoortunnel. Maar eigenlijk pas tijdens de inzet in de spoortunnel van Delft kwam ik erachter hoe erg het eigenlijk op een grot lijkt. Of bekijk ik de wereld om mij heen inmiddels anders dan voorheen. Blijkt de kracht van verhalen in combinatie met een grote verbeelding toch echt een verschil te kunnen maken? Gaat het dan ineens om een ander proces dan dat ik dacht? Ik besluit hier toch gewoon van te gaan genieten.