“Veel valpartijen en het eventuele ernstig letsel zijn vaak te voorkomen door goede techniektrainingen en het dragen van de juiste bescherming.” valt vandaag te lezen in het bericht bij het onderzoek van VeiligheidNL over sportblessures en mountainbiken.
Het belang van eenheid in techniek training voor gespecialiseerde bike-teams in de hulpverlening, was een belangrijke reden dat ik mij jaren terug ben gaan bemoeien met de ontwikkeling van de bike-teams binnen de evenementen hulpverlening. Een wereld waarin veel mensen ervan overtuigd waren dat iedereen die kan fietsen, ook gewoon op een mountainbike kan stappen. Dat (techniek)training overbodig was en eenheid in handelen alleen in de hulpverlening hoorde te zitten. De #krachtvanhetconflict kwam hier ook enorm van pas.
Het was ook een belangrijke reden, waarom ik mij heb laten opleiden tot mountainbike instructeur bij Mountainbike Challenge en jarenlang ook leden van bike-teams heb opgeleid en getraind.
Na een intensieve periode met een groep geweldige mensen, hebben we het voor elkaar gekregen dat er een ontwikkeling rond de trainingen van de grond is gekomen en dat dit een vast onderdeel op de agenda is geworden.
Ik ben géén onderdeel meer van deze taken. Ik kijk vooral trots terug op dit proces en ik zie dit bericht als een uitnodiging en uitdaging voor de organisatie en het veld om het ingezette traject verder te brengen.
https://lnkd.in/enyuCWQN
Publicatie: Post | Feed | LinkedIn
Vorige keer 
allemaal typische beelden waar je aan moet denken als je in de wilderness rondloopt, maar dan ineens gewoon midden in de stad. Denk aan een helicopterredding in de bergen of in de canyon? Zeker, vooral als er een taumahelicopter weet te landen achter je flat, midden tussen hoogbouw – de urban canyon. Of wat dacht je van een reddingsmissie (preventief) in een urban grot? de #UrbanWilderness is veel dichterbij dan je denkt. Goed, de hulpverleners natuurlijk ook.
Als lid van het Rode Kruis bike-team kom ik tijdens een inzet natuurlijk wel eens op unieke plaatsen. Denk aan een universiteitsgebouw, de haven van Rotterdam of zoals vrij recent een spoortunnel. Maar eigenlijk pas tijdens de inzet in de spoortunnel van Delft kwam ik erachter hoe erg het eigenlijk op een grot lijkt. Of bekijk ik de wereld om mij heen inmiddels anders dan voorheen. Blijkt de kracht van verhalen in combinatie met een grote verbeelding toch echt een verschil te kunnen maken? Gaat het dan ineens om een ander proces dan dat ik dacht? Ik besluit hier toch gewoon van te gaan genieten.