Ik merk dat ik steeds verder de hoek van het waarderend onderzoeken en de transactionele analyse in aan het gaan ben. Gecombineerd met het anders kijken naar bijvoorbeeld processen en natuurlijk mijn achtergrond van bestuurskunde heb ik steeds meer het idee dat ik mijn niche gevonden heb. Nu nog de stap naar het vastpakken. Rationaliteit koppelen aan de onderbuik, waarderend bezig zijn met verandering, ook al zit je midden in een conflict. Het is niet altijd even eenvoudig, maar het gaat mij steeds makkelijker af om mijn muren te verlagen en te veranderen. Maar, verandering brengt ongemak met zich mee. Ongemak bij mijzelf en ongemak bij de ander. Hoe zorg ik dan dat ik steeds meer bewuster omga met de kennis die ik bezit en werk aan mijn waarderend vermogen en inzichten in het veranderen vanuit de mens en niet vanuit het doel of proces?
Soms geven dagelijks dingen mooie momenten om daarmee bezig te gaan. Er is een conflict ontstaan in een vrijwilligersorganisatie waar ik in actief ben. Dat conflict lijkt zich vooral te richten op het steeds terugkerend onderwerp van de verhouding tussen beroepskrachten en vrijwilligers. Hoe mooi is het dan om een dergelijk conflict te kunnen gebruiken als onderwerp van een opdracht die je moet doen voor een opleiding. En hoeveel mooier is het dan om daarin meteen de verbinding te leggen tussen meerdere theorieën.
Dit theoretisch onderzoek heb ik vooral gebruikt om bewust op een afstand naar een conflict te kijken waar ik eigenlijk middenin zit. Wat is er eigenlijk aan de hand en wat kan ik er eventueel in veranderen. Hoe verhoudt dit zich tot de grote rode draad waarin de beroepsorganisatie van die vrijwilligersorganisatie zich telkens lijkt te willen verhouden tot hun vrijwilligers. En hoe kan het toch zo zijn dat er elke keer weer wrijving en ongemak is in die verhouding? Ik ben niet begonnen aan deze opdracht met de verwachting voor het probleem een (makkelijke) oplossing te hebben, ik ben begonnen aan deze opdracht om zelf onderzoek te doen naar mijn plek in dit conflict en mijn inzichten in deze verhoudingen en processen.
En het resultaat is indrukwekkend, ik kom er vooral achter dat ik zelf nog heel wat te doen heb. Mijn onderzoek 
klopte, de theorie paste en de organisatie zou er enorm veel nut van kunnen hebben op het verminderen van de vrijwing. En toch moet ik concluderen dat het meeste indruk achtergebleven is bij de bewustwording wat het met mij doet, wat het bij mij wakker maakt en wat ik er nog mee kan doen. Ik ga een mooie zomer in.
Het is gelukt, ik heb in ieder geval een klimbewijs behaald en mag dus ‘zelfstandig’ klimhallen betreden. Ik weet niet of dat de klimhal daadwerkelijk veel veiliger maakt, maar het voelt wel goed om hem te halen. Nu nog de uitdaging van het halen van de top, maar ook die komt steeds meer in zicht. Ik heb in ieder geval 
In het kader van mijn opleiding in de 
heeft te maken met dat deze cursus ook in Vlaanderen geldig is. Tot nu toe gaat het klimmen goed en ik ben zeker van plan de 16 meter te gaan halen tijdens mijn volgende les.
Ondanks al mijn onderzoek, lukt het mij in sommige gevallen nog niet om verandering te brengen en geheel autonoom mijn weg te vinden. Desondanks weet ik steeds beter en bewuster mijn keuzes te maken. In dat kader heb ik ondanks mijn achtergrond gekozen om te stoppen als BHV’er binnen mijn organisatie. Deze keuze heeft vooral te maken met een tegenstrijdigheid in de ‘aansturing’ van de hotelier op het BHV team en zoals ik aangestuurd wil worden. Naar mijn mening levert de keuze in ‘aansturing’ teveel risico’s op voor mijn eigen veiligheid en dan gaat natuurlijk regel 1 van de hulpverlening op: ‘Eigen veiligheid gaat voor’. Natuurlijk gaat het hier ook interessant worden om die transacties eens te analyseren en ervan te leren, maar niet op dit moment.
In een zeer inspirerende omgeving (met helaas minder inspirerende stoelen) ben ik afgelopen dinsdag begonnen met de leergang 