Bijzondere ontmoetingen hebben we allemaal, met mensen, met plekken, met herinneringen en met momenten. Ik heb inmiddels veel uitersten van het complex rond de binnenhof gezien. Gezeten in de bankjes van de eerste kamer, luisteren naar Docters van Leeuwen. Die mij raakte met zijn oproep om te gaan zoeken naar de ratio van de emotie en een proces bij mij in gang wist te zetten. Hoe mooi is het dan om in het kader van het verbinden met je collega’s nog eens een keer door het gebouw van de tweede kamer te mogen dolen. Wellicht een van de laatste keren voor de grote renovatie van het binnenhof.
Mijn huidige stad zien vanuit de ogen van mijn collega’s, dat had ik voor ogen toen ik van mijn fiets afstapte en de Haagse Kluis inliep. Bijna blindelings door het gebouw heenlopend naar het ’theehuis’ achterop de binnentuin. Ik was vergeten dat het theehuis eigenlijk de oude huissynagoge was van de bankfamilie die tot de tweede wereldoorlog dit huis bezat.
De ochtend werd besteed aan een eenvoudige workshop over lobby in Den Haag, gezien vanuit het Amsterdamse belang. De middag was bedoeld voor een ander bezoek aan het complex van de tweede kamer. Na de gebruikelijke plichtplegingen bij de beveiliging kwamen we binnen. Ik had mij natuurlijk voorgenomen dit bezoek de bijzondere details te bekijken en de rest over mij heen te laten gaan.
Eenmaal in het complex van de tweede kamer, ben ik natuurlijk gaan kijken naar de details waar je normaal niet naar kijkt. Zoals de interne telefoons die je overal aantreft. De rondleiding begon anders dan andere rondleidingen, met een persoonlijke geschiedenis van onze gastheer. Hij nam ons mee door de gebouwen van het complex aan de hand van zijn eigen 35 jaar aan geschiedenis. Storytelling is een onderwerp waar ik mij steeds meer in probeer te verdiepen en deze man paste storytelling in zijn ultieme vorm toe, ons rondleiden aan de hand van zijn eigen verhaal.
En zo kwamen we uit bij een klein kamertje in een van de gebouwen van het binnenhof uit. Dit kamertje is gelegen boven ‘Binnenhof 7‘, niet veel mensen zullen deze ingang kennen en nog minder mensen het verhaal daarbij. Ik zal eerlijk zijn, ook ik kende het verhaal bij deze ingang en daarmee dit kamertje niet. In dit deel van het binnenhof complex was tijdens de tweede wereldoorlog het kantoor van de Sicherheitsdienst (SD) gevestigd. In februari 1943 werd hier de communistische verzetsleider Gerrit Kasteins binenngebracht. Kastein sprong geboed door het raam van deze kamer (waarschijnlijk het raam dat niet zichtbaar is). Hij overleefde in eerste instantie de val, maar overleed alsnog enkele uren laten (waarschijnlijk) aan de gevolgen van zijn sprong. De betreffende kamer is met dank aan onze gastheer een herdenkingsplek geworden.
Dat er op het binnenhof nog meer sporen en herinneringen uit de tweede wereldoorlog zijn te vinden, bleek toen we het voormalig ministerie van justitie binnenliepen naar de enige plek in het complex dat ik eigenlijk nog voor de verbouwing wilde zien. We kwamen uit in de ‘handelingenkamer’, de bibliotheek van het binnenhof met bijna 30.000 boeken. Waaronder een paar hele speciale exemplaren en natuurlijk alles wat in twee eeuw is besproken en gezegd. Bij binnenkomst viel mij meteen de geur van oude boeken op, een welkome geur.
Een van de bijzondere boeken was een 1e druk van ‘Wealth of Nations‘ van Adam Smith, recent teruggevonden verstopt op de bovenste verdieping van de handelingenkamer. Dit boek betekende in zijn tijd een grote vooruitgang in de economische wetenschappen en het moderne denken over economie en liberalisme.
Ook in deze ‘Handelingenkamer’ tref je sporen aan die verwijzen naar de tweede wereldoorlog. Een mooi symbool en een sterke herinnering is toch wel de lege plank op de plek waar de handelingen over de bezettingsjaren hadden moeten staan. Een sterk signaal, dat een dergelijk nationaal socialisme en fascisme een groot gevaar is voor onze democartie.
Het bezoek aan de ‘Handelingenkamer’ betekende ook een eind aan dit bezoek aan het binnenhof. Een mooi bezoek met een aantal bijzondere ontmoetingen en intrigerende inkijkjes in de geschiedenis van het binnenhof. Ik kan ook niet wachten tot we tijdens de grote renovatie van het binnenhof mee kunnen kijken naar wat er allemaal gevonden gaat worden.
De dag zelf heb ik natuurlijk ook nog wat opgestoken over de praktijk van lobbyen en wat daar allemaal bij komt kijken. Daar was de dag natuurlijk over begonnen. Die workshops tijdens de Summerschool van de gemeente Amsterdam zijn toch wel bijzonder en leerzaam.
Het is gelukt, ik heb in ieder geval een klimbewijs behaald en mag dus ‘zelfstandig’ klimhallen betreden. Ik weet niet of dat de klimhal daadwerkelijk veel veiliger maakt, maar het voelt wel goed om hem te halen. Nu nog de uitdaging van het halen van de top, maar ook die komt steeds meer in zicht. Ik heb in ieder geval 
In het kader van mijn opleiding in de 
heeft te maken met dat deze cursus ook in Vlaanderen geldig is. Tot nu toe gaat het klimmen goed en ik ben zeker van plan de 16 meter te gaan halen tijdens mijn volgende les.
Ondanks al mijn onderzoek, lukt het mij in sommige gevallen nog niet om verandering te brengen en geheel autonoom mijn weg te vinden. Desondanks weet ik steeds beter en bewuster mijn keuzes te maken. In dat kader heb ik ondanks mijn achtergrond gekozen om te stoppen als BHV’er binnen mijn organisatie. Deze keuze heeft vooral te maken met een tegenstrijdigheid in de ‘aansturing’ van de hotelier op het BHV team en zoals ik aangestuurd wil worden. Naar mijn mening levert de keuze in ‘aansturing’ teveel risico’s op voor mijn eigen veiligheid en dan gaat natuurlijk regel 1 van de hulpverlening op: ‘Eigen veiligheid gaat voor’. Natuurlijk gaat het hier ook interessant worden om die transacties eens te analyseren en ervan te leren, maar niet op dit moment.
Vorige keer 
allemaal typische beelden waar je aan moet denken als je in de wilderness rondloopt, maar dan ineens gewoon midden in de stad. Denk aan een helicopterredding in de bergen of in de canyon? Zeker, vooral als er een taumahelicopter weet te landen achter je flat, midden tussen hoogbouw – de urban canyon. Of wat dacht je van een reddingsmissie (preventief) in een urban grot? de #UrbanWilderness is veel dichterbij dan je denkt. Goed, de hulpverleners natuurlijk ook.
Als lid van het Rode Kruis bike-team kom ik tijdens een inzet natuurlijk wel eens op unieke plaatsen. Denk aan een universiteitsgebouw, de haven van Rotterdam of zoals vrij recent een spoortunnel. Maar eigenlijk pas tijdens de inzet in de spoortunnel van Delft kwam ik erachter hoe erg het eigenlijk op een grot lijkt. Of bekijk ik de wereld om mij heen inmiddels anders dan voorheen. Blijkt de kracht van verhalen in combinatie met een grote verbeelding toch echt een verschil te kunnen maken? Gaat het dan ineens om een ander proces dan dat ik dacht? Ik besluit hier toch gewoon van te gaan genieten.