Het is gelukt, ik heb in ieder geval een klimbewijs behaald en mag dus ‘zelfstandig’ klimhallen betreden. Ik weet niet of dat de klimhal daadwerkelijk veel veiliger maakt, maar het voelt wel goed om hem te halen. Nu nog de uitdaging van het halen van de top, maar ook die komt steeds meer in zicht. Ik heb in ieder geval een doel gehaald voor 2018, nu kijk ik stapje voor stapje hoe verder. Het geeft mij wel weer een handvat om verder te gaan. Een mooie kijk op de #UrbanWilderness vanaf een hele andere kant die mij ook de ruimte geeft om te ervaren.
In het kader van mijn opleiding in de Transactionele Analyse moet ik een paper schrijven, ik heb ervoor gekozen om een conflict te beschrijven die is ontstaan bij het doorontwikelen van het bike-platform. Het beschrijven heeft mij geholpen met het duiden van het conflict, maar heeft mij ook overtuigd van de kracht van de waarderende aanpak. In mijn beschrijving heb ik rust kunnen vinden en tevens een eerste theoretische verbinding gemaakt tussen deze twee mooie theorien en de bewustwording dat ik nog stappen te maken heb. Ik ben intussen van het ervaren van de plek buiten mijn comfortzone gegaan naar de reflectie op mijn eigen kunnen en zie dat ik daar nog veel in moet doen. Wellicht dat het concept van ervaringsleren een mooie aanvulling is op deze ontwikkeling en de combinatie met het mountainbiken en andere buitensport wensen. Langzaam zie ik steeds meer combinaties ontstaan en steeds meer kansen, ook voor mijzelf. Het gaat nog veel van mijzelf vragen, dan is die uitdaging om de top van de klimroute te behalen ineens een heel stuk kleiner.
Natuurlijk combineer ik dat graag met het mountainbiken, ook daar moet ik nog verder groeien. Daarom doe ik in juni weer eens mee aan een mountainbike clinic om mijn eigen kwaliteiten te verbeteren. En ik zie kans om het mountainbiken te combineren met de transactionele analyse en het waarderend onderzoeken. Een interessante gedachte om eens serieus op door te denken, met de insteek van mijn bezoek aan Outward Bound Belgie.
Om met een bekende clown te praten, “dat ga ik eventjes aan de binnenkant van mijn ogen bekijken”
Vorige keer 
allemaal typische beelden waar je aan moet denken als je in de wilderness rondloopt, maar dan ineens gewoon midden in de stad. Denk aan een helicopterredding in de bergen of in de canyon? Zeker, vooral als er een taumahelicopter weet te landen achter je flat, midden tussen hoogbouw – de urban canyon. Of wat dacht je van een reddingsmissie (preventief) in een urban grot? de #UrbanWilderness is veel dichterbij dan je denkt. Goed, de hulpverleners natuurlijk ook.
Als lid van het Rode Kruis bike-team kom ik tijdens een inzet natuurlijk wel eens op unieke plaatsen. Denk aan een universiteitsgebouw, de haven van Rotterdam of zoals vrij recent een spoortunnel. Maar eigenlijk pas tijdens de inzet in de spoortunnel van Delft kwam ik erachter hoe erg het eigenlijk op een grot lijkt. Of bekijk ik de wereld om mij heen inmiddels anders dan voorheen. Blijkt de kracht van verhalen in combinatie met een grote verbeelding toch echt een verschil te kunnen maken? Gaat het dan ineens om een ander proces dan dat ik dacht? Ik besluit hier toch gewoon van te gaan genieten.
Het is rond, op 9 oktober 2016 (12:30 – 17:30) zal er wederom een bike-clinic speciaal voor Rode Kruis vrijwilligers plaatsvinden op een mooie locatie bij MTB Aquabest (Best, Brabant). Dit is al weer de vierde clinic die ik op deze manier organiseer. We gaan onder begeleiding van een instructeur van