Het is rond, op 4 oktober zal er een bike-clinic speciaal voor Rode Kruis vrijwilligers plaatsvinden op een mooie locatie bij Laage Vuursche. Tot nu toe hebben zich 7 vrijwilligers aangemeld, maar er is nog plek voor liefhebbers die ook mee willen. We gaan onder begeleiding van een instructeur van Backdraftbikeclinics een middag werken aan onze techniek en natuurlijk gebruiken we deze technieken op een single track in de directe omgeving. Een bijzonder leuke ervaring, die zeker de moeite waard is.
De vrijwilligers die zich hebben aangemeld komen intussen uit diverse delen van het land, naast het werken aan je vaardigheden is dit natuurlijk de uitgelezen kans om kennis te maken met collega’s die je normaal niet zo snel zult treffen. Heb je nog belangstelling, kijk dan eens op deze pagina.
De bike-clinic kost € 35,– per persoon en daarnaast kan tegen meerkosten een bike worden gehuurd. Let wel op het feit dat dit geen Rode Kruis evenement is, maar door mij persoonlijk is georganiseerd. De enige linken met het Rode Kruis is de primaire doelgroep en het feit dat het alleen openstaat voor collega’s van het Rode Kruis.
Op 29 maart 2015 reden we een klein groepje in de richting van Laage Vuursche, de mountainbikes achterin op weg naar een mooie bike-clinic in een net zo’n mooie omgeving. Maurice als instructeur van ‘‘Backdraft bike clinics’ stond ons al op te wachten in een erg druilerig en nat gebied. We hadden niet alleen een mooie dag uitgekozen om te gaan biken, maar ook een goede uitdaging om onze nieuwe bikes te gaan inrijden. Het erg natte weer maakte van een leuke bike-clinic een uitdagende bike-clinic van een niveautje hoger. Alles werd een slag moeilijker, omdat alles nat en glad is en techniek belangrijker werd.
Ondanks het bizarre weer, werd de clinic wel heel erg leuk en erg intensief. Remmen op nat gras, bochtenwerk op een natte helling, het nemen van (natte) obstakels, het fietsen over een single-track (of moet ik zeggen over het water). Door en door nat waren we na afloop, maar wel heel erg voldaan. Veel van de opnieuw aangeleerde technieken konden we al heel snel toepassen in het ‘echte werk’, voor een aantal van ons tijdens de duinenmars. Makkelijker en sneller hellingen op en af, zand was geen probleem meer en punten waar we voorgaande jaren nog afstapten gingen nu zonder problemen.
Tijdens het biken had ik mijn toen nieuwe actioncam op het stuur. In deze video krijg je een sfeerimpressie vanaf stuurniveau. Het geheel gezien zoals wij het ook zagen, inclusief de waterdruppels en soms vreemde beelden.
Bij het voorbereiden van de bike-clinic in het voorjaar van dit jaar heb ik enorm genoten. Hoewel we met uiteindelijk een klein groepje zijn gegaan, werd het een mooie en inspirerende bike-clinic op een mooie lokatie, met een bekwame en zeker prettige instructeur. Dit proefde naar meer, ik vond het leuk om dit te organiseren. Niet alleen gaan we met (een deel van) deze groep nog een vervolgclinic organiseren, maar ook heb ik ervoor gekozen om voor een breder publiek nog een clinic te organiseren in het midden van het land.
Wel blijf ik de clinic inzetten voor een beperkte groep mensen, namelijk vrijwilligers (en eventueel beroepskrachten) van het Rode Kruis. Want uiteindelijk heeft het ook nog een directe link met het werk van de bike-teams.
Najaar 2015
Voor het najaar 2015 ben ik bezig met minimaal 2 clinics te organiseren, namelijk een basis-clinic voor mensen die nog niet mee hebben gedaan aan een eerdere clinic en een vervolg-clinic voor de groep die in het voorjaar heeft meegedaan. De basis-clinic zal waarschijnlijk weer plaatsvinden op de mooie locatie nabij de Lage Vuursche en zoals het er nu uitziet op 4 oktober 2015. De vervolgclinic is lastiger te plannen, datum en locatie daarvan zal nog een zoektocht worden.
Meer informatie
De bike-clinics worden primaire georganiseerd voor vrijwilligers van het Rode Kruis, maar zijn geen evenementen van het Rode Kruis. Ze worden door mij persoonlijk georganiseerd en daarom handel ik de clinics ook altijd met de deelnemers af. Ik vraag vooruitbetaling en bij afmeldingen of ziekte (uitzonderingen daargelaten) krijg je geen geld terug. De bike-clinics zijn ook niet te verwarren met een bike-training op het niveau van het Rode Kruis, maar zijn vooral bedoeld als hobbymatige clinics om je techniek te verbeteren op je eigen niveau in off-road situaties en bijvoorbeeld niet gericht op handelen naar een slachtoffer of navigeren in een drukke omgeving.
Op dit moment kost deelname aan een clinic je zelf € 35,– euro en eventueel kun je voor € 10,– extra ook een bike huren. De rest mag je zelf organiseren (zoals de reis, het zelf meenemen van een bike, je planning, etc).
Wil je meer weten, kijken dan eens op deevenementpagina, de facebookpagina van het Rode Kruis bike-team of neem contact met mij op via het contactformulier.
17 mei ligt al weer even achter ons, ik moet toegeven dat ik ‘slechts’ 90 van de 100 mijl heb mogen afronden. Het weer bleek toch mijn nemesis te zijn geweest, ik moest met een warmtestuwing professionele hulp zoeken. Desondanks heb ik een hele mooie tijd gehad met een paar heel bijzondere momenten. Om zo maar een paar hoogtepunten te benoemen: de oefenrit met het ‘Nederlandse’ team, het fietsen door New York, mee mogen op patrouille in Central Park met de medische dienst, de start van de #GFNY, de gezelligheid en collegealiteit onderweg, de klim naar Bear Mountain, het gebruik maken van een van de ambulances die onderweg ter ondersteuning stonden, de afloop van de #GFNY en natuurlijk mijn vakantie die daarop volgde. Van dit proces heb ik enorm veel geleerd en ondanks de negatieve energie die ik op bepaalde momenten ben tegengekomen, heb ik enorm genote van deze uitdaging. Natuurlijk staat hij weer op de wensenlijst, ik moet uiteindelijk die 100 mijl nog een keer halen. Na het lezen, kun je ook nog naar een sfeerimpressie kijken.
Foto gemaakt tijdens de #GFNY
De voorbereiding
Vroeg in de ochtend verzamelden we ons op Schiphol, de bikes moesten uit elkaar gehaald worden en in dozen worden gestopt. We hebben bewust gekozen voor de mountainbike van het Rode Kruis. Uiteindelijk was het goede doel toch heel erg gericht op de bike-teams van het Rode Kruis. Dan kun je het natuurlijk niet maken om op een race-fiets te komen – als je zelf onderdeel uitmaakt van zo’n bike-team. De fietsen in de doos en de doos in het vliegtuig, laat dat nu net het idee zijn geweest. En wonderbaarlijk lukt het ook nog en kwamen we een vlucht later in Newark aan en stonden onze fietsen echt op ons te wachten. Aangekomen bij ons hotel – met zicht op de Manhattan skyline – konden we meteen onze bikes in elkaar zetten en was het tijd voor een klein oefenrondje. Gewoon even van ons hotel, langs de Hudson en met natuurlijk bijna de hele weg uitzicht op Manhattan. Wie had een paar jaar terug kunnen denken dat ik nog eens op een fiets in New York zou zijn, laat staan dat ik mee zou doen aan een toertocht van 100 mijl. Na het inrijden van een net in elkaar gezette bike, was het tijd voor een stukje ontspanning en natuurlijk een heerlijke pastamaaltijd langs de kade.
De dag daarna was vooral bedoeld voor een groepstocht in de richting van het startgebied en natuurlijk een stukje New York. Een bezoek aan het Central Park en het Greater New York Red Cross Chapter stond vandaag ook op het programma. En het kon natuurlijk niet anders, dan dat we ook nog een showtje gaven langs de Hudson.
@ Brian Megens Photography
Voordat we vetrokken naar de George Washington bridge, moesten we natuurlijk nog een showtje weggeven van ons kunnen. Een collega fietser wilde graag meedoen en fietste spontaan tegen een paaltje aan. Dit resulteerde in een paar hele mooie foto’s en het was zeker de moeite waar. Bijzonder leuk waren de reacties die later volgden via facebook, mensen dachten echt dat er wat aan de hand was. Na het maken van een aantal (wel erg bijzondere foto’s) reden we richting de GWB om op die manier kennis te maken met de omgeving, het type wegdek waar we te maken mee zouden krijgen en natuurlijk met de start. Het werd uiteindelijk een ritje van net iets meer dan 40 kilometer, dat eindigde in Central Park voor mij. Terwijl de rest van de groep vertrok naar de loactie waar de startbewijzen afgehaald moesten worden, reden we met een klein groepje door naar het kantoor van het lokale Rode Kruis. Daar aangekomen kregen we een indrukwekkend verhaal te horen over hoe het Rode Kruis in New York met haar hulp echt het verschil wist te maken.
Het Amerikaanse Rode Kruis is anders georganiseerd dan we hier in Nederland gewend zijn geraakt, daar waar onze kerntaak de Eerste Hulp is – richten ze zich in de Verenigde Staten meer op andere vorm van hulp. In New York is dat bijvoorbeeld de noodhulp na een brand of ramp. Denk bij noodhulp niet aan de EHBO taken, maar aan de opvang en herplaatsing van inwoners die door een brand of andere ramp niet meer thuis kunnen komen. Het was al met al een indrukwekkend bezoek.
Vanuit het bezoek, reden we alsnog een stukje New York door. We moesten namelijk aan de andere kant van het eiland zijn om daar de boot te pakken naar New Jersey. Tijdens spits mogen er geen fietsen mee met de PATH richting ons hotel, dan maak je er maar een mooie boottocht van langs Manhattan. Om vervolgens lekker te eten en daarna het bed op te zoeken.
Op patrouille in Central Park
Een bijzonder moment was toch nog wel het kennismakingsbezoek bij de Central Park Medical Unit met het oog op de opleidingen en kennisvergaring voor het bike-platform van het Rode Kruis.
Het werd een bijzonder mooie patrouille door Central Park, waarbij ik werd meegenomen in het reilen en zeilen van het 'Bike Emergency Response Team (BERT)' van deze bijzondere organisatie. Vooral als je weet dat het CPMU volledig door vrijwilligers gedraaid wordt en al sinds de jaren 70 voor bezoekers, bewoners en toeristen in Central Park en daaromheen klaar staan met hun hulp.
Na dit leerzame rondje, ben ik vervolgens op de fiets door een zeer druk New York mijn startnummer en jersey gaan ophalen. Dacht ik al veel geleerd te hebben in Central Park, kom ik er achter wat fietsen door een onoverzichtelijk, drukke stad tijdens spitsuur. Ik ben vanaf Central Park via de bike-expo helemaal naar Battery Park gefietst. Een heel bijzondere rit, waarbij ik onderweg al mijn zintuigen kei- en keihard nodig heb gehad. Wegen zijn niet altijd even goed, het verkeer wil niet altijd even goed rekening met je houden en soms moet je gewoon over een druk verkeerspunt je weg weten te vinden van de ene zijde van de weg naar de andere zijde. Bijzonder lastig daarbij is dat je plek op de weg bij een richtingsverkeer in New York links blijkt te zijn en dat je niet overal links kunt fietsen. Vervolgens ben ik in de avond weer op de ferry gestapt richting hotel, waar we een hapje gingen eten en de briefing voor de volgende dag deden. Vroeg naar bed, want het zou de volgende dag erg vroeg worden.De #GFNY - wat een dag
Hoe een stevige uitdaging een behoorlijk pittige uitdaging werd, 100 mijl op de mountainbike was net een mijl te ver.
De stress ebte langzaam weg, toen we eindelijk met de hele groep in de bus zaten. Aangekomen bij de George Washington Brug, die op dat moment vol in de mist stond, had ik er echt zin in. De sfeer op de brug was opzwepend, de anticipatie groot. Nadat het Amerikaans volkslied was gezongen, kwam de hele massa in beweging. Op je mountainbik temidden van duizenden wielrenners is behoorlijk intimiderend en op sommige momenten zelfs benagstigend. Snelheden lagen hoog, de weg was niet overal even goed en breed. Toch werd er onderweg door iedereen goed gecommuniceerd en werd het eerste deel toch een eitje.
De eerste paar kleinere beklimmingen gingen relatief makkelijk en mijn gemiddelde tempo lag dan ook best hoog. Ik fietste van post naar post en van punt naar punt en dat maakt het toch makkelijker. Onderweg kreeg ik veel vragen over de mountainbike, met name of het niet zwaar was. Dat was natuurlijk de uitdaging die ik ben aangegaan.
Na een aantal pittige beklimmingen, was daar eindelijk Bear Mountain. Zes kilometers van constant, pittig klimmen. Met een korte rustpunt heb ik er uiteindelijk een kleine drie kwartier over gedaan. Natuurlijk ging ik onderweg kapot, maar ik had het gehaald. Ik stond bovenaan de bear mountain, helemaal op de fiets gedaan. De weg naar boven behoort wellicht tot een van de grotere fysieke uitdagingen die ik tot nu toe heb gedaan. De beloning bovenaan was dan ook bijzonder groot, pure extase. Ik moet eerlijk zijn, onderweg heb ik wel een klein beetje hulp gehad. Bij elke klim kwam ik dezelfde dame uit Miami tegen, die precies mijn tempo de weg omhoog nam.
Dacht ik dat de Bear Mountain het hoogtepunt van de uitdaging was, het ergste moest nog komen. Het stuk tussen Bear Mountain en de volgende post was vrijwel alleen de weg naar beneden. Ik heb daarbij de grenzen van mijn bike en mijn banden opgezocht. Met snelheden die op sommige stukken ruim boven de 60 km per uur lagen en op de meeste helling toch zeker wel de 50 wist te halen, was dit stuk geweldig. Helaas waren de banden niet gemaakt voor snelheden die hoge liggen dan 60, ik kreeg dan ook last van wat meer moeite met het onder controle houden van mijn fiets. Maar, 60 plus op de fiets .. wat een rush geeft dat.
Toegegeven, ergens na Bear Mountain heb ik een aantal stukken de helling op gelopen. Niet vaak, ik probeerde toch nog zoveel mogelijk op de fiets te blijven doen. Het stuk na de volgende post werd een ware hel voor mij. Toch was ik vastberaden door te gaan. De 62 mijl (= 100 km) en hoewel zwaar, ging het nog goed. Ik was nog altijd op weg om binnen de toertijd te gaan finishen.
Helaas begon het bij mijl 75 fout te gaan. Ondanks dat ik veel had gedronken, begon ik moeite te krijgen mijn temperatuur onder controle te krijgen. Ik kreeg het steeds warmer en moest steeds meer gaan drinken. Zo tegen mijl 78 stopte ik zelfs met zweten en moest ik op de verzorgingspost bij de 80 mijl wel de ambulance instappen om af te koelen. Na een half uur was ik weer volop aan het zweten en dacht ik de laatste 20 mijl nog wel aan te kunnen. Zelfs met 2 heel erg vervelende klimmen. Dat half uur maakt het echter wel een heel stuk krapper.
Tegen mijl 85 begon ik aan de voorlaatste klim van de dag, die ging niet goed.... Ik heb onderweg drie keer moeten stoppen en de schaduw op moeten zoeken. Ook bleef ik drinken, ik had zelfs tegen de tijd dat ik bovenaan de helling stond twee bidons leeggedronken. Op dat punt begon ik ook hartkloppingen te krijgen en stopte ik weer met zweten. Eigenlijk best wel een beetje beangstigend gevoel. Met heel erg veel pijn besloot ik op het 90 mijls punt (met nog maar 10 mijl te gaan, bijna te lopen) toch uit de wedstrijd te stappen. Ik ben in een bus van de organisatie gestapt, die heeft de airco volop aangezet en me naar de medics tent gebracht. Daar heb ik uiteindelijk nog bijna drie kwartier met behulp van een hele zooi icepacks liggen afkoelen. Pas na een koud bad later die avond, begon ik mij weer een beetje mens te voelen.
Ik heb dan maar 90 mijl van de 100 mijl op mijn mountainbike kunnen uitrijden, maar toch voelt het als een oprechte en eerlijke prestatie. Was ik voldoende getraind? Ik had wellicht wat meer moeten oefenen op het klimmen, helaas is daar in Nederland weinig plek voor. Ik had mij wat meer bewust moeten zijn van het gewicht van de mountainbike. Ik had wellicht vaker moeten trainen met temperaturen die zeker in de zon hoog konden worden (met meer dan 30 graden). Toch neemt niemand mij deze prestatie meer af ;)
Tijdens de GFNY fietste ik met een actioncam op mijn stuur. Natuurlijk heb ik deze beelden verwerkt in een filmpje dat de sfeer van de trip voor mij weergeeft. Je kunt de film hier vinden.
Wel staat nu op mijn emmerlijst: het uitrijden van de Gran Fondo New York op een mountainbike. Ooit nog een keer ;). Maar dan schaf ik wel een 29inch aan en een koelvest voor het geval dat.
Deze paar dagen met de fiets in New York was een hele mooie, onvergevelijke, maar zeker fysiek en mentaal zware uitdaging. Ik kan niet wachten op de volgende keer...
Binnenkort is het zo ver, dan ga ik de 100 mijl fietsen vanaf New York. Ik weet nog steeds niet goed waar ik aan ben begonnen en langzaam voel ik wel de tintelingen in mijn buik ontstaan. Zelfs op een kleine kaart lijkt de afstand toch wel heel erg lang te zijn. Maar goed, ik sta op 17 mei aan de start, er vol van overtuigd dat ik het ga halen. Natuurlijk ga ik na New York met een duidelijk doel, namelijk de Gran Fondo fietsen voor het goede doel en probeer ik er zoveel mogelijk meerwaarde uit te halen. Een deel van mijn voorbereiding heeft een dubbel doel en hebben zowel betrekking op wat ik in de Verenigde Staten ga doen als wat ik in het traject naar 17 mei aan het doen ben.
Zo heb ik een ‘Bike Patrol Pants’ van 5.11 weten te bestellen, die ga ik dan ophalen in Washington bij een locatie in Pentagon City. Ook heb in intussen een bezoek geregeld bij het Central Park Medical Unit, een volledige vrijwilligersorganisatie die de eerste hulp en de ambulance diensten in Central Park verzorgt. Daar hebben ze een bike-team en daar ga ik kennis halen die we hopelijk kunnen gebruiken voor de EHBO-bike-teams van het Rode Kruis. En wie weet kom ik zo onderweg nog wel eens wat tegen en kan ik nog meer mee terug halen. En natuurlijk vergeet ik niet ook gewoon te genieten van alles wat deze vakantie mij te bieden heeft.
Dit leuke kaartje geeft een goed beeld van de route die ik ga fietsen, met alle mooie uitzichten en ook alle bizarre uitdagingen die we onderweg tegenkomen. Gelukkig is het mei meestal lekker weer in New York. Normaal zo rond de 20 graden, de vraag is alleen of het nog gaat regenen. Dat zou een domper kunnen gaan worden.
Daarnaast heb ik ook nog andere voorbereidingen gereged, die zowel voor de trip in New York handig zijn als voor het biken voor het Rode Kruis (en natuurlijk prive) in de breedse zin. Zo hebben we met een groepje meegedaan aan een bike-clinic waarin we basiskennis hebben opgehaald en aangescherpt. Ook heb ik bijzonder aandacht besteeds aan het onderhouden en de kleine reparaties die we ook wel eens onderweg mee zouden kunnen maken in een werkplaats-clinic.
Bike-clinic
Op een erg regenachtige dag vertrokken we in de richting van de Utrechtse Heuvelrug, waar we met een instructeur hadden afgesproken voor een middag biken met vooral erg veel technische onderdelen. En natuurlijk om onze nieuwe bikes in te gaan rijden. Na een leuk spelletje tikkertje als warming up, hebben we veel aandacht besteed aan het remmen. Vooral met het spekgladde gras een grote uitdaging, zelfs de meest eenvoudige remming werd moeilijk doordat alles nat was. Ook het klimmen en het omhoog slalommen werd een feest, het weer maakt van een normale clinic een grote uitdaging. Na nog een aantal oefeningen zijn we een singel-track gaan pakken de bossen in. Met een aantal hele leuke klimmetjes en dalingen en volgens de overleveringen ook best wel wat rul zand en af en toe modder. Had ik al gezegd dat het regende ?
Zo hebben we van een normale bike-clinic een grotere en mooie uitdaging weten te maken, waarbij iedereen achteraf de meerwaarde hiervan wist in te zien. Wat het nog leuker maakte is dat we niet eens zoveel later tijdens de eerste inzet waarop de nieuwe bikes werden gebruikt heel erg veel voordelen mee hadden. Ineens werden al die hellinkjes in de duinen een makkie en de dalingen een mooie uitdaging (vooral waar we moeite moesten doen om achter en tussen de mensen te blijven rijden). Zeker de moeite waard en hopelijk een mooi extraatje voor de grote tocht.
Werkplaats clinic
Natuurlijk kun en mag je onderweg problemen verwachten met de bike. Wat doe je als de remmen moeilijk gaan doen of wanneer de ketting er toch iets minder zin in heeft. Hoe zorg je dat je bij calamiteiten thuis kunt komen en op welke manier zorg je dat je fiets net iets langer mee kan gaan. Om wat meer kennis te krijgen over dit soort vragen en natuurlijk algemeen onderhoud, hebben we ons spontaan aangemeld voor een werkplaats clinic bij Merida in huis. Niet alleen was het weer een stukje netwerken, maar ook zeer leerzaam en mooi om te zien wat Merida in Apeldoorn voor elkaar heeft gekregen. Dit zal zeker een aanvulling blijken tijdens de Gran Fondo in New York, zo komen ook de kleine ongelukjes beter onder controle. En natuurlijk kunnen we nu ook tijdens de normale diensten veel meer en veel professionelere optreden.
Nu maar hopen dat deze voorbereiding mij net wat meer op weg heeft kunnen helpen, dan zonder ze te gaan.
onderdelen. En natuurlijk om onze 