Jeroen Veenstra

Categorie: Studie

  • De Vierdaagse, eerste grote wandeling en donaties.

    De Vierdaagse, eerste grote wandeling en donaties.

    In deze blogpost roep ik op om te doneren via de vierdaagse Sponsorloop voor het Veteran Mental Health Center of Excellence via de organisatie Federation Global Initiative on Psychiatry uit Nederland om humane, etnische en effectieve zorg voor de mentale gezondheid mogelijk te maken.

    Geheel onverwacht kwam ik als debutant in aanmerking voor een startbewijs voor de Nijmeegse Vierdaagse, ik hoefde natuurlijk niet lang na te denken over de vraag of ik er vervolgens ook een sponsorloop van wilde maken. Omdat bij elke oorlog de mentale gezondheid een enorm belangrijk vraagstuk blijkt te zijn, ook voor die mensen die er niet direct bij betrokken zijn. Mentale gezondheid vind ik belangrijk. De keuze was dan ook snel gemaakt. Nu nog aan de slag met de voorbereiding.

    Hoe kun je in de week waarin we stil staan bij vier jaar volledige oorlog je beter voorbereiden dan de geschiedenis in te duiken. Ik ben dus in een bijzonder stukje België mijn eerste twee keer 25 km gaan lopen, langs zwaar bevochten gebieden. Aandacht voor (militaire) erfgoed vind ik belangrijk, anders vergeten we de werkelijkheid. En als we de werkelijkheid vergeten, is de kans op herhaling alleen maar groter.

    In tijden van oorlog en conflict worden op het gebied van de mentale gezondheid steeds grotere stappen gezet. En het gebied langs de Belgische en Noord-Franse kust hebben daar een hele eigen rol in gespeeld. Terwijl al die jaren het enige dat nog aan de grenzen herinnert, een eenzame bijna verborgen grenspaal van de grens tussen Frankrijk en Nederland is.

    Bericht gaat onder de afbeelding verder.

    Dat zaken zich herhalen heb ik mij de afgelopen dagen volop gerealiseerd. Vooral toen ik uiteindelijk de “dodengang” bij Diksmuiden wist te bereiken. Na bijna 25 kilometer, moest ik ze nog eens bezoeken.

    De loopgraven zouden iets van de vorige eeuw moeten zijn, toch spelen loopgraven in Oekraïne een hele belangrijke rol. Zelfs de drones zijn een moderne variant van een van de nieuwe ontwikkelingen uit die eerste wereld oorlog (vliegtuigen).

    Toch is juist uit die oorlog een hele belangrijke ontwikkeling in de psychologie voortgekomen, het begrip van het (oorlogs)trauma.

    Bericht gaat onder de afbeelding verder.

    De tweede wereld oorlog heeft in hetzelfde gebied ook enorme impact gehad, zo liep ik naar Duinkerken. De plek die bekend staat als het einde van het begin, of als het begin van het eind. De evacuatie bij Duinkerken heeft er mogelijk zelfs mede toe geleid dat er uiteindelijk een einde kwam aan de tweede wereld oorlog. Ik zie ook hier weer parallellen ontstaan met de oorlog in Oekraïne. Lopen over de stranden waar operatie Dynamo heeft plaatsgevonden, was bijzonder. Vooral omdat ik met windkracht 8 ook nog eens volop werd gezandstraald en dat nog meer van mij vroeg. Ik moest wel volhouden.

    En ook hier zie je weer dat tijdens de tweede wereld oorlog een belangrijke ontwikkeling in de psychologie heeft plaatsgevonden. Daar waar na de eerste wereld oorlog de (oorlogs)trauma vooral als een tijdelijk evenement werd gezien, werd na de tweede wereld oorlog duidelijk dat (oorlogs)trauma lang kunnen naslepen en zelfs over kunnen gaan op familie en omgeving. En dus ook meegenomen worden als mensen het oorlogsgeweld ontvluchten.

    En dan spreken we nog niet eens over de ontwikkelingen rond het gedachtegoed van de morele trauma, waarbij directe deelname aan het geweld niet eens nodig hoeft te zijn om alsnog een trauma op te lopen.

    Het centrum waar wij voor gaan lopen, heeft voor deze aspecten aandacht en helpt ook bredere kennis over deze onderwerpen in de wetenschap van de psychologie verder te ontwikkelen. Op de lange termijn, zullen ook anderen daar voordeel aan hebben.

    Om dit goed voor elkaar te krijgen, is jouw donatie superbelangrijk. Help jij daarom mee met het verder verbeteren van de humane, ethische en effectieve mentale gezondheid van oorlogsveteranen in Oekraïne, hun familie en daarmee indirect ook voor ons?

    Ik stond ook nog kort stil bij mijn belangstelling voor het militaire erfgoed als belangrijke pijler in het leren van oorlog. Wellicht is het onderwerp van de (oorlogs)trauma ook wel een vorm van militaire erfgoed te noemen.

    Laten we vooral blijven werken aan het verminderen van het aantal bittere lessen dat we voortdurend opnieuw moeten leren, zoals Albert Einstein al scheef.

    De bittere lessen uit het verleden moeten voortdurend opnieuw worden geleerd. – Albert Einstein.

    Jij kunt daaraan een bijdrage leveren:

    Doneer Nu

    Publicatie: devierdaagsesponsorloop.nl

  • Kroketten: shelter or home?

    Kroketten: shelter or home?

    24 februari 2022 rond 6 uur in de ochtend begon Rusland met de grootschalige oorlog in Oekraïne. 4 jaar later moeten we als Europa erkennen dat we gefaald hebben en is het tijd om anders te gaan kijken naar het grootste conflict sinds het einde van de tweede wereld oorlog op Europees grondgebied. 12 jaar duurt dit conflict al in een steeds complexere wordende wereld, waarvan 4 jaar te zien is als een volledige oorlog.

    We zullen onder ogen moeten zien dat de wereld niet meer dezelfde is, los van de uitkomsten van deze vreselijke oorlog. Vooral in Europa zullen we moeten gaan leven met nieuwe verhoudingen en een nieuwe werkelijkheid. En vooral moeten we als Europa keuzes maken en dat zal betekenen dat we echt niet meer weg kunnen kijken van de werkelijkheid die aan het oosten van ons plaats heeft. Dat is denk ik wel de meest concrete samenvatting die ik kan bedenken van alle bijeenkomsten in het kader van vier jaar volledige oorlog die ik de afgelopen dagen heb bezocht.

    Elke bijeenkomst raakte mij op een eigen – en soms onverwachte – manier. Omdat ze aansloten bij de werkelijkheid, maar soms ook bij ervaringen uit het verleden.

    Het verhaal van de krijgsgevangene die een boek schreef over zijn ervaringen greep aan en bracht mij weer in verbinding met een deel van mijn netwerk. Het geopolitieke verhaal van “Full Scale War in Ukraine” in Nieuwspoort was intensief en gaf een niet al te positief beeld van de nabije toekomst. Wat deze bijeenkomst bijzonder maakte, was de exacte locatie waar de zaal van de tijdelijke Nieuwspoort zich bevond: het oude vergadercentrum van het ministerie van Buitenlandse Zaken (in de Apenrots). Laat dat nu net de plek zijn waar we in 2004 voor de verkiezingswaarnemersmissie naar de Oranje Revolutie onze briefings kregen.

    De avond in de La Mar met het United Ukrainian Ballet was een bijzonder contrast over hoe cultuur een eigen front vormt en een samenleving verbind en sterkt blijft houden. Maar ook hoe de grens tussen “veilige haven” en “thuis” verwatert en steeds diffuser lijkt te worden. Als je al vier jaar niet meer thuis mag komen, is waar je bent wellicht je thuis aan het worden.

    Die boodschap kreeg zondagavond in Utrecht een naam, de “kroketten” theorie. Over hoe je denkt over de Nederlandse kroket, wat kan zeggen over of je je thuis voelt (en wat voor onzin dat eigenlijk is, want je kunt evengoed kiezen voor gezond eten). Toch is het woord “kroket” in 2026 hét woord geworden dat iets zegt over waar we staan.

    Tijdens deze bijeenkomsten werd ook duidelijk dat de oorlog onze samenleving in binnengekomen. Was het niet dat we er op het nieuws mee geconfronteerd worden, is het wel dat we vaak niet goed weten wat te (kunnen) zeggen. Woorden schieten te kort en gevoelen bevinden zich op zoveel lagen. Daarbij hoort zeker de vraag: doe ik wel genoeg.

    Dat doe ik wel genoeg kan zich op veel manieren uiten, maar speciaal sta ik stil bij de vele ontheemden die het land hebben moeten ontvluchten en doen wat ze kunnen om het eigen land bij te staan. En altijd rondlopen met het gevoel: “doe ik wel genoeg”.

    “Doe ik wel genoeg” is een harde werkelijkheid, die zowel bij de ontheemden als bij betrokkenen ieder op een eigen manier naar boven komen. Daarmee halen we niet alleen de trauma van oorlog in de vorm van PTSS binnen, maar ligt bij een veel grotere groep mensen het risico op de morele verwonding toe.

    Het is mede daarom dat ik in mijn eigen ontwikkeling als coach en hopelijk toekomst psycholoog juist hier extra aandacht aan (wil) besteden.

    Maar nog meer kan ik doen door de echte professionals ter plekke te ondersteunen, het is ook juist daarom dat ik in 2026 als debutant meedoe met de Nijmeegse vierdaagse. En ik ga lopen voor het goede doel, namelijk voor het Veteran mental health centre of excellence. Een centrum verbonden aan de Taras Shevchenko Nationale Universiteit van Kyiv. Waar ze niet alleen een plek creëren waar veteranen en hun familie hoogwaardige psychologische hulp kunnen krijgen. Maar ook een plek waar kennis zal worden opgebouwd en verspreid. Wil je hierover meer weten of zelfs doneren, kijk dan eens op mijn eigen pagina. Of ga meteen naar de donatiepagina.

    Oekraïne zal altijd een plek in mijn leven blijven houden en op deze wijze hoop ik ook beter dat gevoel van onvermogen een plek te kunnen geven.

    Tenslotte sloot ik deze serie intensieve bijeenkomsten af door het live bijwonen van de opname van de Podcast “Station Kyiv” van stichting RAAM. Nu ben ik niet zo van de podcast, ik vind het vaak lastig dat ik niet in mijn eigen snelheid de onderliggende informatie tot mij kan nemen. Maar om live bij de opname te zijn, maakt het wel weer bijzonder.

    Ik neem jullie de komende tijd mee in wat ik doe en ik zal de komende tijd ook over de verschillende punten uit al deze bijeenkomsten vertellen. Een ding weet ik wel, ik denk dat ik ook wat minder kroketten ga eten.

    Publicatie: jveenstra.org

  • “Wees jezelf en pas je aan”

    “Wees jezelf en pas je aan”

    Hoe kennelijk loststaande momenten innig met elkaar verbonden zijn en hoe bijzonder het is om dat alles te gaan zien. Zo bezocht ik vlak voor 11 november Ieper en liet de absurditeit van een oorlog over mij heen komen. Bezocht ik het symposium “even wordt alles zwart“. Lukt het mij eindelijk om Jitske Kramer te horen spreken en ben ik begonnen met een training “je eigen positie kiezen in adviesprocessen”. Zomaar een aantal zaken die los van elkaar lijken te staan, maar waar aandacht voor mensen de rode draad door alles heen is. En waar de ‘ik’ ineens weer een respectvolle plek krijgt in de tribe die mensheid heet. 

    Ieper laat zien hoe fout het kan gaan als we niet met elkaar willen samenwerken en we onze conflicten niet oplossen. Het is niet voor niets dat ‘Den Groote Oorlog’ heden ten dagen nog om offers vraagt.

    “Harmonie is een reeks goed opgeloste conflicten” – Jitske Kramer

    Het symposium “Even wordt het zwart” gaat over het leren van “mass casualty incident”. Een serie indrukwekkende sprekers vertelt over het verlenen van hulp bij grootschalige incidenten. Indrukwekkende verhalen over wat een kogel of een ontploffing met je doet en waar je op moet letten. 

    Allemaal een goede voorbereiding voor de herhaling als hulpverlener van een trainer die het wel snapt. Het is niet het belangrijkste dat ik mee naar huis heb genomen.

    Een van de sprekers vraagt ons wat het belangrijkste doel is van de missie die we aangaan. Ik hoor verschillende mensen roepen, het doel is het “helpen van mensen”. Ik zit in mijzelf te zoeken naar mijn eigen antwoord, want het helpen van anderen is zeker niet mijn belangrijkste doel. Het antwoord van deze spreker verbaasde mij en trof mij meteen.

    “Het belangrijkste doel van je missie is aan het eind van de missie veilig thuiskomen” – KZ

    En thuiskomen is een onderwerp dat terugkomt op veel niveau’s, of het nu gaat om de hulpverlening, het werk of prive. En wat is jou positie in dat ’thuis’ en kun je de rust vinden om die plek ook te vinden. En laat dat nu net terugkomen bij de training “je eigen positie kiezen in adviesprocessen” en het vervolg van mijn TA opleiding.

    Binnen de gemeente Amsterdam zijn er een aantal keer per jaar lezingen van een bijzondere, unieke of bijzondere spreker onder de naam ‘Amsterdam Open”. Dit keer was het de beurt aan Jitske Kramer die kwam praten over de grenzen van inclusiviteit. Eigenlijk was het een verhaal over die andere grenzen, waardoor het woord ineens een andere betekenis zou kunnen krijgen. 

    “Diversity is about being invited to the party, inclusion is being invited to join and dance” – Verna Myers

    Eigenlijk gaat het verhaal over het concept van Deep Democracy, maar is het vooral de benadering van de mens vanuit de blik van een antropoloog op ’tribes’ een verfrissing. 

    “Tribes” als een plek waar conflicten gewoon mogelijk zijn, je jezelf kunt zijn en consent belangrijker is dan met zijn alleen de neuzen dezelfde kant op te krijgen. Zal ik dan toch maar eens wat gaan doen met Deep Democracy, het sluit kennelijk nog meer aan op TA dan ik mij kon voorstellen.

    Hopelijk zet dit proces zich door, ik begin steeds meer te genieten van deze zoektocht. Ook al is die enorm lastig en vraagt die enorm veel.

    Gelukkig mocht ik deze bijzondere periode afsluiten met het geven van een leuke mountainbike les voor bikers en belangstellenden binnen het Rode Kruis op de uithof, met mooie feedback over deze speciale lessen.

  • Het onderzoek: hoe een conflict een mooi onderwerp van onderzoek is geworden

    Het onderzoek: hoe een conflict een mooi onderwerp van onderzoek is geworden

    Ik merk dat ik steeds verder de hoek van het waarderend onderzoeken en de transactionele analyse in aan het gaan ben. Gecombineerd met het anders kijken naar bijvoorbeeld processen en natuurlijk mijn achtergrond van bestuurskunde heb ik steeds meer het idee dat ik mijn niche gevonden heb. Nu nog de stap naar het vastpakken. Rationaliteit koppelen aan de onderbuik, waarderend bezig zijn met verandering, ook al zit je midden in een conflict. Het is niet altijd even eenvoudig, maar het gaat mij steeds makkelijker af om mijn muren te verlagen en te veranderen. Maar, verandering brengt ongemak met zich mee. Ongemak bij mijzelf en ongemak bij de ander. Hoe zorg ik dan dat ik steeds meer bewuster omga met de kennis die ik bezit en werk aan mijn waarderend vermogen en inzichten in het veranderen vanuit de mens en niet vanuit het doel of proces?

    Soms geven dagelijks dingen mooie momenten om daarmee bezig te gaan. Er is een conflict ontstaan in een vrijwilligersorganisatie waar ik in actief ben. Dat conflict lijkt zich vooral te richten op het steeds terugkerend onderwerp van de verhouding tussen beroepskrachten en vrijwilligers. Hoe mooi is het dan om een dergelijk conflict te kunnen gebruiken als onderwerp van een opdracht die je moet doen voor een opleiding. En hoeveel mooier is het dan om daarin meteen de verbinding te leggen tussen meerdere theorieën.

    Dit theoretisch onderzoek heb ik vooral gebruikt om bewust op een afstand naar een conflict te kijken waar ik eigenlijk middenin zit. Wat is er eigenlijk aan de hand en wat kan ik er eventueel in veranderen. Hoe verhoudt dit zich tot de grote rode draad waarin de beroepsorganisatie van die vrijwilligersorganisatie zich telkens lijkt te willen verhouden tot hun vrijwilligers. En hoe kan het toch zo zijn dat er elke keer weer wrijving en ongemak is in die verhouding? Ik ben niet begonnen aan deze opdracht met de verwachting voor het probleem een (makkelijke) oplossing te hebben, ik ben begonnen aan deze opdracht om zelf onderzoek te doen naar mijn plek in dit conflict en mijn inzichten in deze verhoudingen en processen.

    En het resultaat is indrukwekkend, ik kom er vooral achter dat ik zelf nog heel wat te doen heb. Mijn onderzoek klopte, de theorie paste en de organisatie zou er enorm veel nut van kunnen hebben op het verminderen van de vrijwing. En toch moet ik concluderen dat het meeste indruk achtergebleven is bij de bewustwording wat het met mij doet, wat het bij mij wakker maakt en wat ik er nog mee kan doen. Ik ga een mooie zomer in.

  • 2018 -een doel gehaald en toch

    2018 -een doel gehaald en toch

    Het is gelukt, ik heb in ieder geval een klimbewijs behaald en mag dus ‘zelfstandig’ klimhallen betreden. Ik weet niet of dat de klimhal daadwerkelijk veel veiliger maakt, maar het voelt wel goed om hem te halen. Nu nog de uitdaging van het halen van de top, maar ook die komt steeds meer in zicht. Ik heb in ieder geval een doel gehaald voor 2018, nu kijk ik stapje voor stapje hoe verder. Het geeft mij wel weer een handvat om verder te gaan. Een mooie kijk op de #UrbanWilderness vanaf een hele andere kant die mij ook de ruimte geeft om te ervaren.

    In het kader van mijn opleiding in de Transactionele Analyse moet ik een paper schrijven, ik heb ervoor gekozen om een conflict te beschrijven die is ontstaan bij het doorontwikelen van het bike-platform. Het beschrijven heeft mij geholpen met het duiden van het conflict, maar heeft mij ook overtuigd van de kracht van de waarderende aanpak. In mijn beschrijving heb ik rust kunnen vinden en tevens een eerste theoretische verbinding gemaakt tussen deze twee mooie theorien en de bewustwording dat ik nog stappen te maken heb. Ik ben intussen van het ervaren van de plek buiten mijn comfortzone gegaan naar de reflectie op mijn eigen kunnen en zie dat ik daar nog veel in moet doen. Wellicht dat het concept van ervaringsleren een mooie aanvulling is op deze ontwikkeling en de combinatie met het mountainbiken en andere buitensport wensen. Langzaam zie ik steeds meer combinaties ontstaan en steeds meer kansen, ook voor mijzelf. Het gaat nog veel van mijzelf vragen, dan is die uitdaging om de top van de klimroute te behalen ineens een heel stuk kleiner.

     

    Natuurlijk combineer ik dat graag met het mountainbiken, ook daar moet ik nog verder groeien. Daarom doe ik in juni weer eens mee aan een mountainbike clinic om mijn eigen kwaliteiten te verbeteren. En ik zie kans om het mountainbiken te combineren met de transactionele analyse en het waarderend onderzoeken. Een interessante gedachte om eens serieus op door te denken, met de insteek van mijn bezoek aan Outward Bound Belgie.

    Om met een bekende clown te praten, “dat ga ik eventjes aan de binnenkant van mijn ogen bekijken”