Ik liep al een poosje met de wens om een Wilderness First Aid cursus te gaan doen. Ik ben gaan zoeken en het vinden van een goede cursus bleek niet zo makkelijk te zijn. Ik vond Outward Bound Belgie die jaarlijks een WMA – WAFA organiseert. De Wilderness Advanced First Aid is een vrij uitgebreide cursus gericht op de EHBO in gebieden waar hulp uren of zelfs dagen kan uitblijven. Ik vond het wel een goed idee om eens wat heel anders te doen – en dat bleek het lange weekend zeker te zijn.

De treinreis naar Lustin begon lastig, maar verliep uiteindelijk soepeler dan verwacht. Onderweg had ik de gelegenheid om de luchthaven Zavetem te bezoeken. Een kans waar ik een paar dagen later veel aan zou hebben, een bijeenkomst waar de aanslagen uit 2016 een onderwerp zou zijn. Een kop koffie en een broodje verder, had ik de trein die mij direct naar Lustin bracht.

In Lustin aangekomen, was het koud en nat en natuurlijk al donker. Ik was een paar uur eerder dan verwacht en besloot uiteindelijk niet op de bus te gaan wachten, maar dat stukje te lopen. Drie kwartier stevig doorstappen mijn favoriete richting op – ‘uphill‘ – kwam ik aan in het outbound huis. Daar werd ik warm ontvangen en kon ik een bed uitzoeken. Na een goed gesprek en een warme kop thee, ben ik het bed ook gaan opzoeken.

De volgende ochtend aan het ontbijt, leerde ik de meeste deelnemers kennen. Een enkeling zou nog later komen. Wat mij vrijwel meteen opviel, was hoever ik afstond van de gemeenschappelijke ervaring van deze groep. Iets wat mij niet vaak overkomt en daarmee voor mij meer dan een louterende ervaring zou gaan worden. Ik heb vier dagen verhalen gehoord die mij alleen mijn wildste dromen en op discovery channel voorkomen. Althans, nog wel. Een half uur in de introductie was er nog een moment, iemand die meteen mijn aandacht trok kwam binnen. Helaas is het niet gelukt om tijdens deze dagen daar voldoende mee te doen.

Had ik al verteld over de vele verhalen die deze vier dagen langs zouden (blijven) komen? Het begon al met de hoofddocent die overal en nergens in de wereld en in de wildernis als EMT aan de slag is geweest en dus bakken met bijzondere ervaring met zich meebracht. Wat dacht je van de flanken van de Himalaya en een rescue helicopter in het Amerikaanse achterland. Ook de twee andere docenten brachten iets moois met zich mee, de een was pompier – ambulancier in Brussel en de ander – daar kom ik later nog op terug – want de wereld is klein.

Tijdens de opleiding werden theorie en praktijk sterk met elkaar verweven en vonden bijna alle casussen ook echt buiten plaats. Natuurlijk moest het dit weekend voor dit werk geschikt weer zijn. Beetje sneeuw, wat regen, modder en zo meer. Ik heb ervan mogen genieten. Dat outdoor werk is eigenlijk best leuk, zou ik dan toch een buitenmens zijn?

De verhalen bleven komen. Zowel overdag als tijdens de avonduren na een geweldige maaltijd bleven de verhalen en filmpjes komen. Hoe iemand jaren lang op de fiets de wereld is rondgereden, veel verhalen over een voor mij redelijk nieuwe sport van Canyoning [wiki] en veel verhalen en beelden over het brandweerwerk en het toepassen van de eerste hulp in wilderness situaties. Een geweldige, drukke en indrukwekkende dag – die eerste lesdag – gericht op wat ik al kende en toch eigenlijk ook niet.

De tweede nacht was weer onrustig en de bedden lagen niet echt lekker. Ik heb dan ook het hele weekend slecht geslapen – de volgende keer een goede mat voor onder mij meenemen. Die vreselijke nachten hebben mij wel opgebroken en natuurlijk heeft het invloed gehad. De dagen waren er niet minder om, de leerervaring des te groter.

Het “Patient Assesment System (PAS)” vormt de kern van het WAFA systeem, net als de ‘SOAP-notes”. Een beetje een worsteling van mijn kant, nu ik ben opgeleid in het ABCDE – SBAR systeem. Mijn leerstijl staat het simpelweg vergeten wat ik onderbouwd heb geleerd niet altijd even goed toe. Gelukkig begon ik tijdens de tweede dag langzaam de logica, de overeenkomsten en verschillen te zien en werd het plezier nog groter. Natuurlijk bleven de verhalen komen, de ene wilde verhaal over tochten door de ijstoendra na het andere verhaal over de vlaktes van IJsland.

Dag twee eindigde met een bijzonder gesprek, het waarderend onderzoek is voor mij een mooie toevoeging aan hoe ik in het leven sta. Ik worstel constant met de dualiteit van de theorie en merk dat die worsteling juist het waarderend onderzoeken zo mooi maakt, of zoals Wick in zijn laatste dagen meegaf: “Er ontstaat altijd iets nieuws, iets dat de moeite van het onderzoeken waard is”. De tweede avond heb ik een intensief gesprek met een van onze docenten over deze worsteling in het waarderend onderzoeken, want hij bleek een van de krachten van het waarderend onderzoeken bij onze zuiderburen te zijn. Hoe klein is de wereld, als zelfs in deze uithoek de onverwachtte ontmoetingen plaatsvinden die de moeite waar van het onderzoeken waard zijn.

Het bijzondere van deze locatie en organisatie was het community gevoel, met een mooie afweging tussen vertrouwen, zelfredzaamheid, respect en eenheid en begeleiding. En de verbondenheid tussen al die verschillende verhalen. Dat maakt zo’n bijzondere waarderende ontmoeting wel extra bijzonder.

Zo verdween dag twee en ging dag drie verder. Dag drie zat vol met het aanleren en ontdekken van nieuwe vaardigheden, natuurlijk weer goed eten en veel verhalen. Het contact dat ik zocht, dat kwam alleen niet van de grond.

Dag drie zat vol met vaardigheden en bliksemkennis, het aanleggen van splints, het verplaatsen en inpakken van slachtoffers en natuurlijk nog meer casussen buiten en lessen in het bijgebouw. Dat bleef toch ook de mooie rode draad in het verhaal – buiten.

De keuze tussen een brug naar het volgende niveau van de eerste hulp in het wild kwam ook ter sprake en het advies om vooral de hele cursus te doen en niet alleen de brug. Omdat de hele cursus nog meer casussen in de praktijk en buiten met zich mee brengt en nog meer kansen om te leren. Ik zie wel een mooie kans om tijdens een oefening van het NHT juist deze groep eens mee te nemen om te leren werken met ‘vreemde’ EHBO’ers die je tijdens een inzet daadwerkelijk tegen kunt komen.

Dag vier, de laatste dag kwam. In de ochtend kwam het geluid dat de wereld wel leek te vergaan – code oranje in Belgie en code rood in Nederland. Er werd sneeuw verwacht, snowmageddon was onderweg. Wij keken elkaar wat aan en keken naar buiten – ons af te vragen waar al die sneeuw dan zou blijven. Een sneeuwgevecht hebben we wel kunnen doen – maar om nu te zeggen dat er veel sneeuw op de grond lag.

Ook de vierde dag zat weer vol met informatie en casussen en uiteindelijk een examen – waar we allemaal met vlag en wimpel voor slaagden. Uiteindelijk kwam het moment van afscheid en dat was daadwerkelijk een moment van afscheid.

Intussen vielen overal in Belgie bussen en treinen uit, dus kon ik meerijden naar Berchem. De radio aan, waar de waarschuwingen bleven komen. Het bleef lang sneeuwvrij en zelfs toen de politie aan ‘blokrijden’ ging doen – lag er eigenlijk nog nauwelijks sneeuw. Pas toen we bijna in Brussel aankwamen, zagen we de problemen ontstaan en over de E19 tussen Brussel en Antwerpen zullen we het maar niet hebben. Uiteindelijk kwam ik in Berchem in de sneeuw aan. Terwijl ik uitstapte merkte ik dat ik weer last ging krijgen van mijn rug – kleine prijs voor een verder goed weekend. Ik met volle moed het station in, maar ik wist nog niet dat de avond verre van voorbij was.

De trein naar huis reed natuurlijk niet, gelukkig kon ik met de l-trein mee naar Antwerpen Centraal. Het was jaren terug dat ik voor het laatst op het bovenste niveau van het station aankwam – dat is toch nog een bijzondere ervaring. Vanuit Antwerpen kon ik uiteindelijk de l-trein naar Roosendaal nemen. Dat ging allemaal redelijk vlekkeloos en met enigszins goede communicatie. Toen kwam ik in Roosendaal aan en kreeg ik weer te maken met  de NS die er ouderwetse een enorme zooi van wist te maken. Uren later kwam ik thuis in Den Haag aan – moe maar voldaan.

Ik kom nog even terug op dat bezoek aan Zavetem. Daags na terugkomst had ik een evenement dat ging over hulpverlening bij aanslagen. Daar kwam de operationeel leider uit Brussel vertellen over zijn ervaring tijdens de inzet in 2016. Zijn verhaal horende, kwam mij eigenlijk één vraag op waar ik ook na dit weekend erg nieuwsgierig naar was. Ik vroeg de spreker naar “wat gebeurd er als het donker is geworden na het donker worden van de klap”. Hij ging staan en kreeg met zijn antwoord de zaal stil. Deze man bleek al voor de aanslagen bezig te zijn met zijn thesis naar de opvang van hulpverleners na een incident. De boodschap die mij het meest is bijgebleven is dat we allemaal mensen zijn met onze eigen emoties, ervaringen en rugzakken. Dit sloot aan bij de onderlaag van mijn weekend – de onderlaag die onverwacht aansluit bij mijn persoonlijke ontwikkeling.

Ik heb een aantal besluiten genomen na dit lange weekend, in ieder geval drie. Ik ga op zoek naar een nieuwe hobby die terecht te maken heeft met de wilderness. Ik ga binnenkort kijken naar een cursus klimmen om dat eens te ervaren. Ik ga bewuster naar buiten en naar mijzelf kijken, verder de hobbies combineren zoals het mountainbiken. Ik hoop van harte dat mijn rug mee gaat werken, zodat ik weer de oefeningen kan doen om ermee aan de slag te gaan.

Om mijzelf aan deze keuzes te helpen herinneren, heb ik een koppelstuk gekocht. Niet eentje die ik zou gebruiken in het echt – maar eentje bedoeld om mij te helpen herinneren aan dat het anders kan en dat ik meer wil.

Nooit verwacht dat dit weekend zo mooi aan zou sluiten bij een persoonlijke ontwikkeling waar ik al even mee bezig ben. Je komt op de mooiste plekken, de mooiste momenten en mooiste mensen tegen. Er is altijd iets te onderzoeken en ik ga verder met dat onderzoek.