Tag: LinkedIn

  • Heilige Panteleimon

    Heilige Panteleimon

    Op zondag 20 september werd in de Bonifatiuskerk in Rijswijk Iryna ES en FrankyandCoen Intothebreach geëerd met de Oekraïense onderscheiding van de Orde van de heilige Panteleimon voor hun werk in Oekraïne. Zij weigerden om weg te kijken en hebben zich met hart en ziel ingezet. Over hun werk is veel verteld, maar vandaag vertel ik het verhaal over de reis van de onderscheiding zelf.

    Nadat op 27 juli 2026 bekend werd gemaakt dat de onderscheidingen waren toegekend, begonnen de fysieke onderscheidingen aan hun reis naar Nederland. In tijden van oorlog werkt de post in Oekraïne verbazingwekkend goed, maar voor deze speciale zending lag dat anders. Er kon alleen binnen de landsgrenzen worden geleverd. Er moest dus een andere oplossing worden gevonden — en die werd gevonden: de onderscheidingen sloten aan bij mijn reis.

    Het werd een bewogen reis. Op maandag werden ze verwacht bij een overdracht, maar dat haalden ze niet. Ze waren gebleven in een depot van Nova Poshta – precies het depot dat juist op dat moment door de russen met drones was aangevallen. Het zou een paar dagen duren voor duidelijk werd of de onderscheidingen de aanval hadden overleefd. Meer dan de werkelijkheid te accepteren konden we niet doen; het was een kwestie van het ongemak van het niet weten te verdragen.

    Pas op vrijdag, de dag van mijn vertrek, kwam het bericht dat de onderscheidingen de aanval hadden overleefd. Ze lagen klaar om opgehaald te worden. Met dank aan alle betrokkenen een bijzonder moment. De onderscheidingen werden goed beschermd door een licht beschadigde verpakking, gelukkig kwamen de onderscheidingen onbeschadigd uit de doos. Daarmee waren we nog niet in Nederland aangekomen.

    Het scheelde niet veel of ik had de trein naar Warszawa niet gehaald. Het scheelde zo weinig, dat de app al open stond om de laatste plek in de trein van de dag daarna te reserveren. Dit bleek uiteindelijk niet nodig te zijn. Dat het goed was voor de onderscheidingen, bleek de dag daarna. De trein kwam de dag daarna in het nieuws, omdat hij op 2 kilometer van de grens met een drone was aangevallen.

    Het was dan ook een bijzonder moment toen de onderscheidingen eindelijk aan de voorzitter van Order of St. Panteleimon in the Netherlands – Olga Gershuni kon worden overgedragen. Het werd een reis die een indringend kijkje gaf in de dagelijkse werkelijkheid van de oorlog. Maar bovenal onderstreept deze reis het immense belang van mensen die níét wegkijken, en de enorme waarde van deze onderscheiding. Afgelopen zondag eindigden ze terecht in de handen van de juiste mensen.

    Met bijzondere dank aan iedereen die de uitreiking van deze orde mogelijk heeft gemaakt, zowel in Oekraïne als hier in Nederland.

    Publicatie: LinkedIn en Facebook

  • Treinen en evacuatie

    Treinen en evacuatie

    Sabotage op het spoor, het bijzondere bericht van vandaag. De verdenking valt op binnenlandse terroristen. Daarover valt voor mij niet te discussiëren, deze terroristen behoren de maximale straf te krijgen.

    Hoe opvallend is het dat deze terroristen kiezen voor Prinsjesdag, vlak nadat de russen ervoor kozen om een passagierstrein vlak bij de grens met Oekraïne aan te vallen. Ik zal niet te lang stilstaan bij de gedachte dat ik bijna in diezelfde trein had gezeten.

    Gelukkig is mijn ervaring vooral gebleven bij de evacuatie van een trein die werd gewaarschuwd voor het eventueel naderende gevaar.

    We kregen bij vertrek uit Warszawa al veiligheidsinstructies met de voorbereiding op een eventuele evacuatie. Mijn rugzak had ik grijpklaar opgehangen en mijn papieren had ik constant op zak.

    Op korte afstand van Kyïv was het zover. Vanuit het speciale centrum van de Oekraïense spoorwegen werd het treinpersoneel geïnstrueerd en volgde de simpele mededeling “evacuatie”.

    Gelaten bereiden wij ons voor, terwijl de trein rustig tot stilstand kwam. Nog voordat de trein volledig stil was komen te staan, gingen de deuren open en werd het opstapje klaargezet. In opvallende rust en gelatenheid, hadden we in een paar minuten de trein ook verlaten.

    Toen begon het wachten, tot het moment dat het signaal “einde alarm” werd gegeven en we allemaal weer in konden stappen. Opvallend genoeg kwam ik nog vrijwel volgens planning in Kyïv aan.

    Bij aankomst in Kyïv kwam ik oog in oog met een wagon van de spoorwegen die eerder al door een drone was getroffen.

    Vlak na aankomst in Kyïv ging het luchtalarm weer af en volgde de zware klap van de inslag in het gebouw van de SBOe. Mijn bezoek aan Oekraïne was begonnen.

    Op vrijdag haalde ik ook maar net mijn trein en de rit verliep redelijk soepel. Een overnachting in Berlijn werd door de opgelopen vertraging wel noodzakelijk.

    Toen ik op zondag de gordijnen van mijn hotelkamer aan de rand van de voormalige “totenstreife” opende, bereikte mij het nieuws van de aanval van de russen op de passagierstrein vlak voor de grens in Polen.

    Harder ben ik geschrokken van de terroristische aanslagen van vandaag op de spoorwegen.

    Publicatie: LinkedIn en Facebook

  • Dagelijks leven in Oekraïne

    Dagelijks leven in Oekraïne

    Het dagelijks leven van Oekraïners van dichtbij mogen meemaken. De kracht ervaren van mensen die elke dag moeten leven met de gevolgen van de illegale oorlog die Rusland in 2022 is begonnen. Dat ontmoet ik tijdens mijn huidige reis naar Kyïv. Van mijn oorspronkelijke planning is weinig over gebleven, toch heb ik mijn bezoek door laten gaan. Van die keuze heb ik géén moment spijt gehad. De komende tijd zal ik delen over deze reis en vooral over waarom aandacht voor Oekraïne zo enorm belangrijk blijft.

    Ik heb vooral respect gekregen voor hoe de oorlog een onderdeel is geworden van het dagelijks leven, terwijl die nooit ver is. Een trein die moet worden geëvacueerd, het luchtalarm dat afgaat en het luchtafweergeschut boven de stad. De dagelijkse rookwolken boven de stad en het inslaan van drones en raketten, vrijwel altijd gericht op civiele doelen: gewone huizen, winkels, ziekenhuizen en scholen. Terwijl de mensen op straat bij een alarm de realiteit van het alarm beoordelen en op basis daarvan de keuze maken om door te gaan of toch een schuilkelder op te zoeken. Het leven gaat door, ook in tijden van oorlog.

    Tijdens mijn bezoek aan het THE VETERAN MENTAL HEALTH CENTER OF EXCELLENCE, was er ruimte voor de symbolische overdracht van het resultaat van onze deelname als #4DAAGSE4UA aan de Stichting DE 4DAAGSE. Samen met andere bijzondere partners, werden we de meest recente en indrukwekkende ontwikkelingen in meegenomen.

    De dag daarvoor was ik uitgenodigd voor een bijzondere lezing in herinnering van Semyon Gluzman over oorlog en trauma afgesloten met een bijzonder persoonlijk pianoconcert door Taras Filenko. De hele bijeenkomst stond in het teken van hele bijzondere ontmoetingen en gesprekken, die zeker lange tijd met mij mee zullen gaan.

    Ik kijk er naar uit om de komende tijd hier meer over te delen.

    Publicatie: LinkedIn en Facebook

  • Rode Kruis: bijzondere dagen

    Rode Kruis: bijzondere dagen

    “Schuilt een goud, puur humanitaire hart”

    Er zijn van die dagen die je doen stilstaan bij waar je voor staat, de afgelopen dagen zat vol van die momenten rond mijn vrijwilligerswerk bij het Rode Kruis. Vier hele bijzondere dagen die gaan over ontmoeten, verbinden en herdenken en vieren.

    Alles begon op een geweldige zondag 14 juni 2026, toen onze Vlaamse Rode Kruis collega’s uit Hamme in het kader van een uitwisseling bij ons op bezoek kwamen. Ik was gevraagd om in het kort de deelnemers mee te nemen in wat een bike-team doet en waarom training zo belangrijk is. Ik heb ze in een uur tijd de absolute basis meegegeven en ze de basis laten toepassen in de gesimuleerde praktijk.

    Ik heb zo genoten om weer eens voor een groep te staan en les te mogen geven, dat heb ik wel gemist sinds de organisatie ervoor koos om niet meer met vrijwillige-instructeurs te werken. Wat was het mooi om de deelnemers te zien genieten. En wat heb ik genoten van de rest van de uitwisseling, om te zien waar we elkaar kunnen vinden en waar de verbetering te halen valt. En met wat voor geweldige en mooie mensen heb ik de dag door mogen brengen, ik verlang naar meer.

    De maandag daarop ronde ik een training als facilitator van het ontwikkeltraject samenwerking in verbinding vanuit de eensgezinde vereniging, als vrijwilliger heb ik een rol in de groei van onze organisatie en de mensen die betrokken zijn. De spannende stap, de verbinding tussen de vrijwilligers en beroepskrachten, moet dan nog gezet worden. Dat levert mooie kansen op.

    Twee geweldige dagen, die ook direct gekoppeld zijn aan mijn persoonlijke missie en mijn eigen ontwikkelingen. Ik heb hier zo enorm van mogen genieten.

    Ook mocht er stil worden gestaan bij 10 jaar parate dienst voor de rampenhulpverlening. Op de vrijdag 19 juni 2026 kreeg ik daarom na bijzonder hard werk, mijn vrijwilligersmedaille openbare orde en veiligheid opgespeld. Een erkenning voor tien jaar bereid zijn om dag en nacht klaar te staan om te ondersteunen bij rampen en calamiteiten.

    Om een paar dagen later samen met 28 andere collega’s van het Rode Kruis de onderscheiding “Honor et Gloria” te mogen ontvangen voor de inzet bij de opvang van Oekraïners die bij de grootschalige oorlog hun land moesten verlaten.

    Het was een bijzondere eer hierbij betrokken te zijn geweest, ik heb het natuurlijk nit zonder al die andere collega’s gedaan.

    En dan nu aan de slag voor de Nijmeegse Vierdaagse, die over een paar dagen start.

  • 𝐁𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐠

    𝐁𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐠

    We kennen ze allemaal wel, de beren op de weg als we ergens mee bezig zijn. Hoe graag we ook willen, helemaal ervan af komen gaat toch nooit lukken. Dus hoe ga je met die beren op de weg om, ik kwam vrij recent een paar leuke tips tegen die ik graag wil delen.

    Hoe jij je gedraagt is belangrijk voor de interactie, hou een aantal belangrijke regels in gedachten:
    – 𝘉𝒆𝒓𝒆𝒊𝒅 𝒋𝒆 𝒗𝒐𝒐𝒓, 𝒗𝒐𝒐𝒓𝒌𝒐𝒎 𝒅𝒂𝒕 𝒋𝒆 𝒊𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒅𝒐𝒏𝒌𝒆𝒓 𝒕𝒆𝒓𝒆𝒄𝒉𝒕 𝒌𝒐𝒎𝒕.
    – 𝘕𝒆𝒆𝒎 𝒈𝒆𝒆𝒏 𝒓𝒊𝒔𝒊𝒄𝒐’𝒔 𝒅𝒐𝒐𝒓 𝒃𝒖𝒊𝒕𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒈𝒆𝒃𝒂𝒂𝒏𝒅𝒆 𝒑𝒂𝒅𝒆𝒏 𝒕𝒆 𝒌𝒐𝒎𝒆𝒏.
    – 𝘏𝒐𝒖 𝒃𝒊𝒋 𝒋𝒆 𝒘𝒂𝒕 𝒗𝒂𝒏 𝒋𝒐𝒖 𝒊𝒔, 𝒍𝒂𝒂𝒕 𝒋𝒆 𝒉𝒆𝒕 𝒂𝒄𝒉𝒕𝒆𝒓 𝒕𝒓𝒆𝒌𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒂𝒍𝒍𝒆𝒆𝒏 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒂𝒂𝒏.
    – 𝘝𝒐𝒆𝒓 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒘𝒆𝒈 𝒏𝒊𝒆𝒕, 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 z𝒂𝒍 𝒂𝒍𝒍𝒆𝒆𝒏 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒗𝒂𝒏 𝒋𝒆 𝒆𝒊𝒔𝒆𝒏.
    – 𝘙𝒂𝒂𝒌 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒊𝒏 𝒑𝒂𝒏𝒊𝒆𝒌, 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒘𝒆𝒈 𝒋𝒂𝒂𝒈𝒕 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒐𝒑 𝒋𝒆. 
    – 𝘓𝒐𝒐𝒑 𝒈𝒆𝒘𝒐𝒐𝒏 𝒓𝒖𝒔𝒕𝒊𝒈 𝒘𝒆𝒈.

    Wat omslachtig lees ik hierin vooral de aanzet om beter na te denken over de beren op de weg en in het ongemak leren leunen. Een beer op de weg hoeft niet meteen opgelost te worden. Soms werkt het als je in het ongemak gaat zitten en dat ongemak bij jezelf te houden.

    Zou het je verbazen als dit een vrije vertaling is van de regels die zijn opgesteld als voorbereiden voor wat je moet doen als je een beer op je weg tegenkomt? Ze hangen bij de ingangen van het nationaal park dat ik onlangs bezocht heb, samen met een waarschuwing dat de beren inmiddels uit hun winterrust waren en samen met een aantal pups rondliepen. Ze liepen ook aan de andere kant van het dal tegen de helling. Helaas te ver weg en te kort in beeld voor foto’s.

    Natuur kan soms zo goed een spiegel zijn van wat er in ons kan gebeuren.

    Wat doe jij als je een beer op de weg ziet ?

    Beeld: Ivan Sjisjkin en Konstantin Savitski – Ochtend in een dennenbos (1889)

    Publicatie: LinkedIn