Jeroen Veenstra

Tag: LinkedIn

  • Rode Kruis: bijzondere dagen

    Rode Kruis: bijzondere dagen

    “Schuilt een goud, puur humanitaire hart”

    Er zijn van die dagen die je doen stilstaan bij waar je voor staat, de afgelopen dagen zat vol van die momenten rond mijn vrijwilligerswerk bij het Rode Kruis. Vier hele bijzondere dagen die gaan over ontmoeten, verbinden en herdenken en vieren.

    Alles begon op een geweldige zondag 14 juni 2026, toen onze Vlaamse Rode Kruis collega’s uit Hamme in het kader van een uitwisseling bij ons op bezoek kwamen. Ik was gevraagd om in het kort de deelnemers mee te nemen in wat een bike-team doet en waarom training zo belangrijk is. Ik heb ze in een uur tijd de absolute basis meegegeven en ze de basis laten toepassen in de gesimuleerde praktijk.

    Ik heb zo genoten om weer eens voor een groep te staan en les te mogen geven, dat heb ik wel gemist sinds de organisatie ervoor koos om niet meer met vrijwillige-instructeurs te werken. Wat was het mooi om de deelnemers te zien genieten. En wat heb ik genoten van de rest van de uitwisseling, om te zien waar we elkaar kunnen vinden en waar de verbetering te halen valt. En met wat voor geweldige en mooie mensen heb ik de dag door mogen brengen, ik verlang naar meer.

    De maandag daarop ronde ik een training als facilitator van het ontwikkeltraject samenwerking in verbinding vanuit de eensgezinde vereniging, als vrijwilliger heb ik een rol in de groei van onze organisatie en de mensen die betrokken zijn. De spannende stap, de verbinding tussen de vrijwilligers en beroepskrachten, moet dan nog gezet worden. Dat levert mooie kansen op.

    Twee geweldige dagen, die ook direct gekoppeld zijn aan mijn persoonlijke missie en mijn eigen ontwikkelingen. Ik heb hier zo enorm van mogen genieten.

    Ook mocht er stil worden gestaan bij 10 jaar parate dienst voor de rampenhulpverlening. Op de vrijdag 19 juni 2026 kreeg ik daarom na bijzonder hard werk, mijn vrijwilligersmedaille openbare orde en veiligheid opgespeld. Een erkenning voor tien jaar bereid zijn om dag en nacht klaar te staan om te ondersteunen bij rampen en calamiteiten.

    Om een paar dagen later samen met 28 andere collega’s van het Rode Kruis de onderscheiding “Honor et Gloria” te mogen ontvangen voor de inzet bij de opvang van Oekraïners die bij de grootschalige oorlog hun land moesten verlaten.

    Het was een bijzondere eer hierbij betrokken te zijn geweest, ik heb het natuurlijk nit zonder al die andere collega’s gedaan.

    En dan nu aan de slag voor de Nijmeegse Vierdaagse, die over een paar dagen start.

  • 𝐁𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐠

    𝐁𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐠

    We kennen ze allemaal wel, de beren op de weg als we ergens mee bezig zijn. Hoe graag we ook willen, helemaal ervan af komen gaat toch nooit lukken. Dus hoe ga je met die beren op de weg om, ik kwam vrij recent een paar leuke tips tegen die ik graag wil delen.

    Hoe jij je gedraagt is belangrijk voor de interactie, hou een aantal belangrijke regels in gedachten:
    – 𝘉𝒆𝒓𝒆𝒊𝒅 𝒋𝒆 𝒗𝒐𝒐𝒓, 𝒗𝒐𝒐𝒓𝒌𝒐𝒎 𝒅𝒂𝒕 𝒋𝒆 𝒊𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒅𝒐𝒏𝒌𝒆𝒓 𝒕𝒆𝒓𝒆𝒄𝒉𝒕 𝒌𝒐𝒎𝒕.
    – 𝘕𝒆𝒆𝒎 𝒈𝒆𝒆𝒏 𝒓𝒊𝒔𝒊𝒄𝒐’𝒔 𝒅𝒐𝒐𝒓 𝒃𝒖𝒊𝒕𝒆𝒏 𝒅𝒆 𝒈𝒆𝒃𝒂𝒂𝒏𝒅𝒆 𝒑𝒂𝒅𝒆𝒏 𝒕𝒆 𝒌𝒐𝒎𝒆𝒏.
    – 𝘏𝒐𝒖 𝒃𝒊𝒋 𝒋𝒆 𝒘𝒂𝒕 𝒗𝒂𝒏 𝒋𝒐𝒖 𝒊𝒔, 𝒍𝒂𝒂𝒕 𝒋𝒆 𝒉𝒆𝒕 𝒂𝒄𝒉𝒕𝒆𝒓 𝒕𝒓𝒆𝒌𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒂𝒍𝒍𝒆𝒆𝒏 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒂𝒂𝒏.
    – 𝘝𝒐𝒆𝒓 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒘𝒆𝒈 𝒏𝒊𝒆𝒕, 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 z𝒂𝒍 𝒂𝒍𝒍𝒆𝒆𝒏 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒎𝒆𝒆𝒓 𝒗𝒂𝒏 𝒋𝒆 𝒆𝒊𝒔𝒆𝒏.
    – 𝘙𝒂𝒂𝒌 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒊𝒏 𝒑𝒂𝒏𝒊𝒆𝒌, 𝒅𝒆 𝒃𝒆𝒆𝒓 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒘𝒆𝒈 𝒋𝒂𝒂𝒈𝒕 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒐𝒑 𝒋𝒆. 
    – 𝘓𝒐𝒐𝒑 𝒈𝒆𝒘𝒐𝒐𝒏 𝒓𝒖𝒔𝒕𝒊𝒈 𝒘𝒆𝒈.

    Wat omslachtig lees ik hierin vooral de aanzet om beter na te denken over de beren op de weg en in het ongemak leren leunen. Een beer op de weg hoeft niet meteen opgelost te worden. Soms werkt het als je in het ongemak gaat zitten en dat ongemak bij jezelf te houden.

    Zou het je verbazen als dit een vrije vertaling is van de regels die zijn opgesteld als voorbereiden voor wat je moet doen als je een beer op je weg tegenkomt? Ze hangen bij de ingangen van het nationaal park dat ik onlangs bezocht heb, samen met een waarschuwing dat de beren inmiddels uit hun winterrust waren en samen met een aantal pups rondliepen. Ze liepen ook aan de andere kant van het dal tegen de helling. Helaas te ver weg en te kort in beeld voor foto’s.

    Natuur kan soms zo goed een spiegel zijn van wat er in ons kan gebeuren.

    Wat doe jij als je een beer op de weg ziet ?

    Beeld: Ivan Sjisjkin en Konstantin Savitski – Ochtend in een dennenbos (1889)

    Publicatie: LinkedIn

  • 8 mei Rode Kruis Beweging

    8 mei Rode Kruis Beweging

    Vandaag is het 8 mei. Het is de geboortedag van Henri Dunant, de grondlegger van de Rode Kruis beweging. Een belangrijke dag dan ook voor de Rode Kruis beweging, waarop traditioneel stilgestaan wordt bij het werk van de organisatie en haar vrijwilligers. Een organisatie als het Rode Kruis is hard nodig in deze turbulente en polariserende wereld.

    Ik ben inmiddels zo’n 15 jaar vrijwilliger, een dankbare taak met al zijn hoogte en dieptepunten. Ik sta bij bijzondere inzetten en ontmoet unieke mensen. Ik sta bij evenementen, maar ik kom ook op bij calamiteiten en rampen: Zo heb ik mij kunnen inzetten tijdens de COVID-19-pandemie, werd ik opgeroepen voor bijvoorbeeld een treinongeval of de opschaling bij een marathon. En dan die dag dat ik uiteindelijk in het civiele veldhospitaal stond vanwege het groot aantal inspanningsgerelateerde hyperthermie tijdens een grote loop.

    En dan mag ik ook nog een rol spelen in de verandering binnen onze organisatie in de vorm van facilitator van de “eensgezinde vereniging” en natuurlijk vaak als “verschilmaker”. Altijd de verbinding centraal stellen en vanuit de eigen autonomie de organisatie dienen.

    #HenryDunant
    #8Mei
    #KrachtvanhetConflict

    #RodeKruis

    (Foto met dank aan RF)

    Publicatie: LinkedIn

  • De bommen horen vallen

    De bommen horen vallen

    Tijdens een boekpresentatie over collaboratie en verzet werd de retorische vraag gesteld: “Er zitten hier vast geen mensen die hebben meegemaakt dat de bommen vielen.” Onwillekeurig moest ik terugdenken aan 31 juli 2025 en mijn betrokkenheid bij de aanvraag van twee onderscheidingen. De retorische vraag werd ineens een oprechte vraag.

    We leven in bijzondere tijden, een verwarrende tussenperiode tussen wat was en wat zal zijn. Jitske Kramer noemt het een periode van liminaliteit, een periode om te herkennen en die veel kansen biedt op verandering. Dit vraagt wel om actie en het onderzoeken van die verandering. Samen maken wij de wereld!

    De afgelopen maanden ben ik steeds bewuster bezig met veranderen en dat brengt langzamer steeds meer mooie stappen met zich mee. Maar natuurlijk ook de pijn en het ongemak dat nu eenmaal bij veranderen hoort.

    Het is 40 jaar terug dat de kernramp in Tsjornobyl plaatsvond. Hoorde ik verhalen uit Boetsja en vanaf de huidige frontlijn in Oekraïne. Daarnaast kwamen ook de nog altijd zichtbare gevolgen van de eerste en tweede wereldoorlog de afgelopen weken langs in gesprek en activiteiten als de boekpresentatie. De lijn tussen herinnering en vieren vervaagde voor mij en de balans tussen herinneren en vieren heeft onverwacht vorm gekregen.

    Die vraag kreeg zo ineens een onverwachte betekenis: Ja ik heb de bommen horen vallen, althans de moderne varianten (zoals de drones) daarvan. De herinnering hieraan helpt mij om vorm te geven aan de verandering en mijn plek in de wereld. De vallende bommen geven meer kracht aan mijn eigen keuze verbonden te blijven, zonder mezelf te verliezen.

    De vallende bommen herinneren mij eraan dat de kracht van het conflict niet ligt in het vermijden – maar in het aangaan voor het lastig is de verbinding te behouden. Het conflict als bron van samen groeien en verbinden, wat voor kansen zitten daarin.

    Ook heb ik weer de weerbaarheid van de mens gezien als het er echt op neer komt. Als Rode Kruis vrijwilliger vind ik het onderstaande beeld (afkomstig van Kyiv Post) wel een hele krachtige bron. En dat is voor mij een reden om mij actief in te zetten voor het traject van de “eensgezinde vereniging” binnen het Nederlandse Rode Kruis. Een kans om in het ondertussen te veranderen, ondanks alle risico’s en gevaren die op de loer liggen.

    Hoe ga jij met onverwachte vragen om?

    Uiteindelijk is dit ook een belangrijke reden waarom ik mij bij mijn komende uitdaging van het lopen van de Nijmeegse Vierdaagse bewust richt op het ondersteunen van de Oekraïense psychiatrie, waar je nog altijd ons voor kunt sponsoren.

    Publicatie: LinkedIn, Facebook

  • Tsjornobyl 40 jaar

    Tsjornobyl 40 jaar

    Vandaag is het 40 jaar terug dat in Tsjornobyl de grootste kernramp tot heden plaatsvond. Op 26 april 1986 ontplofte reactor nummer 4 van de Tsjornobyl centrale. De ontploffing werd geheim gehouden.

    Het duurde 2 dagen voordat de fall out Nederland bereikte en maatregelen werden genomen. Een van mijn weinige herinneringen uit mijn kindertijd gaan over het gesprek of we nog wel melk moesten drinken en of de spinazie uit de moestuin nog wel gegeten moest worden.

    Jaren later bezocht ik de centrale zelf, een blijvende bijzondere ervaring. Het was een tijd in mijn leven dat ik geen foto’s maakte.

    Vandaag is het 40 jaar later en helaas loopt de centrale weer gevaar. Niet uit keuze, maar door een door een vijand gestarte oorlog.

    Toch kunnen we heel veel leren van deze dag en van de hulpverlening. De dood van vele liquidators die het dak zijn opgestuurd blijft een heldemoed en zullen niet vergeten worden. Net als vele anderen die deze nacht nog met zich meenamen of meenemen.

    Persoonlijk neem ik een deel van de kennis nee in de ontwikkeling van trainingen. Hoe absolute autocratie een tekortkoming is bij problemen en calamiteiten. #KrachtvanhetConflict

    Vandaag sta ik er in gedachten bij stil.

    Foto: onbekend.